De mendicitate ſpirituali
Adhuc loquitur anima inimicis volentibus eā in deſꝑationeꝫinducere. et reſpondit eisꝯUid dicitis adhuc fallacesatqꝫ infideles hoſtes. Dicitꝭ hācmeam ſpem temeritatē quandāeſſe ac p̄ſumptōnē. qm̄ nō eſt homo viuens ſuꝑ terrā quātūcunqꝫ etiaꝫ grauis peccator. qui nō ſe confidat ſaluandū.Sed plurima eoꝝ reſtant que ſtultus nonexcogitat. Dicitis inſuꝑ multos vos in mecernere defectꝰ quos minime diſcerno. meqꝫ obſeruatis viqꝫ in finem cum me ſic īuadere atqꝫ circūuenire ꝓponitis vt parū mihi ꝓdeſſe poſſit hec ſpes mea/ quā p̄ſumptuoſam temeritatē appellatis. cuꝫ illius regis legem minime obſeruem. vn̄ ſpero auxilium. ¶ Nec ꝓfecto ꝑ hūc modū me deijcietis a ſpe bona. O neꝙͣ ac deſꝑati. Nōquidem dico mihi hanc adeſſe fiduciaꝫ vtabſqꝫ obſeruantia diuine legis ſaluari preſumam. Eſſet hec indubie nō ſpes ſed adp̄ſumptuoſa temeritas. Hmōi ſunt ꝙͣplures qui ſine penitentia ⁊ correctione malevite/ deū eos ſaluaturū arbitrant̉. dicentesnō ideo eos deū feciſſe vt condēnet. Abſitvt ſic ſpem meā inſtitutā quinimo ſummecupis ī melius reformari et legē totā adimplere. ſine qua impoſſibile eē ſcio me ſaluari. Ad id aūt facienduꝫ mihi cōfido p̄ſtarivires a dn̄o. et ſuorū ſanctorum ſuffragijs.¶ Et quāuis iā ignorem an ſim in gratiavel nō aut ſi in ea ꝑ̄manebo. ſpero nihilominus ꝙ deus candē meas illuminabit tenebras ad diiudicandū illos in me defectꝰquibus forſan ad p̄ſens a gratia dei ſuꝫ aliena. Idqꝫ ip̄m quotidie dep̄cor. vt ſic detenebris meis lumen faciat ſplendeſcere. ꝙinimicis tandē dicere nō incumbat. Noseam ꝓſtrauimus nos eā ſuꝑauimus. Ipſum inſuꝑ inſtantius exoro vt me inſtruatquo pacto legitima ſeu integra confeſſionevel quō libet alit̓ a pctīs quibꝰ forſan ignorans ſum irretita/ liberari valeam. ¶ Et qͥdem videtis qͣliter ego frequent̉ meip̄am p̄paro. vt ſciā qͥd rn̄ſura ſim in illa extremahora mortis qn̄ ſū a corꝑe migratura. ⁊ adid ſciēduꝫ ſūme anhelo. Si igit̉ hec vobismea rn̄ſio vicꝫ ꝙ celeſtiū bonoꝝ retributō
nē peto ſub titulo ⁊ ī ſpe mei glorioſi redēptoris ieſu xp̄i qui mihi ius in illis vēdicauit. ⁊ ob id ſuā mihi imꝑtiri miſcd̓iam precor. qͣ ī pͥmis a pctīs meis ex mera ſua gr̄a.ſuā auertat facieꝫ ⁊ oēs meas deleat iniqͥtates ⁊ exinde me faciat ſue legis factricem etmādatoꝝ eiꝰ. ¶ Scitis ne h̓ quicꝙͣ dicere?Quid ad hec rn̄debitis o vos inimici immortales. qͥ veſtris fraudibus male me deterrere ſatagitis? qͥd vobis amplius reſtatreplicādū? Si deus ꝓ me. qͥs ꝯͣ me? Quisme accuſabit qͥs me ꝯdēnabit? Nō vos ꝓfecto tortores. niſi quāta vobis ꝑmiſſa ē diuinitꝰ hn̄tes ptāteꝫ. Diſcedite igit̉ cū oī vr̄aꝯfuſione ⁊ ignominia. ¶ Reuertar ad vosglorioſos celeſtis curie ſctōs. ex quo his reſpondi ꝓditoribus inimicis/ qui p̄cipue īꝯſpectu vr̄o/ mihi cōtinuas parāt inſidiasme qͦ ad pn̄t impediētes atqꝫ impugnātesNō ꝓfecto vos in hoc venerāt̉. Nunqͥdnon ero dū veſtris aſto ꝯſpectibus. vr̄a autoritate ꝓtecta? Nūciꝰ etiā in medijs hoſtibus tutus erit. nūc aūt hos cernitis perfidos hoſtes. ad meā que vobis velut nūcia dirigit̉ dirimēdā lacerāqꝫ orationē nitimeqꝫ deorſum de paradiſo velle p̄cipitare.Omī igit̉ iure illo odio habebitis nec eosaudietis aduerſus me ſeu aduerſus meaꝫdeuotā orationē vociferātes. vos inꝙͣ hocvidentes ac ꝯſpicientes Et ſi nō alia ſubeſſet vobis cauſa mihi miſerendi pauperi veſtre ſorori/ iā diutius vos dep̄canti ꝙͣ illoꝝſpretus rōnabilis. ⁊ gaudij ſubtractio. qd̓vtiqꝫ me vos repellentes. eis afferretis. poteritis nihilominus et debebitis meo videre. me exaudire. ac r̄plere mee indigētie ſaccū. ab vbertate elemoſynaꝝ veſtrarū vt ſiccum gaudio ⁊ ꝓfectu ad patris mei celeſtꝭhonorem et ad veſtrā laudē ⁊ gloriā inſuꝑet inimicoꝝ veſtroꝝ ꝯfuſionē. reuertara vobis exaudita.Oratio ꝓ alijs viuis ⁊mortuis ſuꝑ hoc verbo. Orate ꝓ inuicemvt ſalueminiSto ꝙ ego adeo ꝑdita ſim Tac deiecta vt ꝓ me nullā elemo.ſynam valeā aut debeā meo queſtu impetrare. ſupplico ſalteꝫ nemea miſeria fiat nocumento ceteris paupe-
Bb