Apologia pauperum

Hec Beda. Quibꝰ elucet ꝙ hmōi circūſpectio qͣ quis ꝓuide fugit. infirmis magis cōpetit qͣꝫ ꝑfectis. Qd̓ igit̉ dicit ſe nullatenuseſtimare ꝙ prudētia q̄ ꝑfectiōem facit aliqn̄magiſtra ſit imꝑfectōis. ſi ſic ītelligit ꝙ prudentia de ꝑfecto imꝑfectū nō facit. veꝝ dic̄ſed nihil ad ꝓpoſitū. Si aūt intelligit ꝙ nullum opꝰ imꝑfectiōis ex prudētia ꝓcedit. manifeſte errat. qꝛ tūc ome opꝰ prudētie eſſet ꝑfectū. nec ſoliꝰ prudētie. veꝝ etiā omniū aliarum ꝟtutū quibꝰ neceſſario prudētia eſt annexa. Ex qͦ etiā ſequeret̉ ꝙ omīs virtꝰ ſit ꝑfecta. ⁊ omīs virtute habēs ſit ꝑfectꝰ. ⁊ omnisimꝑfectꝰ iniuſtꝰ. ⁊ om̄is imperfectio culpa.De ſexto tandē modo fugiēdi ſubinfert.ꝙ fugere ex abūdanti miſericordia ne perſequētes grauiꝰ deū offendāt viris ꝑfectis cōpetit. qꝛ hoc modo fugit iacob. moyſes. dauid. benedictꝰ. ſilueſter. ⁊c̄. Et hāc fugam vtdicit docuit xp̄s. ⁊ exēplo ꝯfirmauit. Porroqͣꝫuis in his q̄ de hoc mō ſexto fugiēdi ſcribit videat̉ ſuꝑficialiter ꝯſiderātibꝰ rōnabiliter ⁊ pie ſentire. ſi qͥs tn̄ vigilātiori attētōnecōſideret. manifeſte cognoſcet ea carere rōeſimul ⁊ pietate. Nā ⁊ exēpla que ponit ambigua ſunt. nec ex ſcripturis ꝯſtat p̄fatos viros ex ea quam aſſignat cauſa fugiſſe. Quaetenī ratōe vel auctoritate aſtrui pōt ꝙ Iacob eſau. Moyſes pharaonē. Dauid ſaulē⁊ Silueſter ꝯſtantinū fugerit. ne in eos gͣuius peccarēt. Et ideo q̄ ꝓponit ꝓ nihilo habida ſunt. Quia vt dic̄ Hieronymꝰ. qd̓ d̓ ſcripturis auctoritatē nō habet. eadē facilitateꝯtemnit̉ qua ꝓbat̉. Inſuꝑ ſi om̄is qͥ ꝑſequitur iuſtū tāto magis peccat qͣnto grauioreiniurias irrogat. ⁊ ſanctū eſt atqꝫ ꝑfectū ꝓpi̓hoc fugere ſemꝑ a facie cuiuſlibet ꝑſecutorꝭfugiendū eſt ne grauiꝰ peccet. Ampliꝰ ex hocneceſſario ſequit̉ ꝙ xp̄s nō abundantē miſericordiā. ſꝫ potiꝰ crudelitatē in iudeos exercuerit. qͥ tūc ſe paſſioni obtulit. qn̄ pluresīeo peccare potuerūt. paſcali ſcꝫ tꝑe. cū iudeorū multitudo ad feſtū vētura erat. de qͣ ſciebat ꝙ in eiꝰ mortē ꝯſenſura erat. Arguunt̉etiā ẜm hāc doctrinā impietatis ⁊ crudelitatis om̄es martyres. qͥ nō fugerūt. Inanit̉igitur gloriat̉ ſe aduerſariū ꝯfutaſſe. qͣſi fugere nō ſit imꝑfectū. cū habeat fieri ex abundāti miſericordia. q̄ imꝑfectiōis nō pōt eſſeminiſtra. In quo credēs alteriꝰ improbareſentētiam. viā aꝑit ad reprobandā ſuā. Siem̄ xp̄s qꝛ fugit ex miſericordia reſpectu ꝑ-

ſequentiū. nullā imꝑfectiōis notā incurrit.multo magis ſi fugit ex miſericordia reſpectu membroꝝ ſuoꝝ infirmoꝝ ad prebēduꝫillis ſolatiū. nō debet imꝑfectiōi aſcribere ſꝫpottꝰ iudicare perfectū. Qd̓ autē in fine concludit ꝙ his qͣttuor modis xp̄s fugit ⁊ fugere docuit. et viri ꝑfectiſſimi in hoc eū imitati ſunt. ⁊ hoc alios facere docuerūt. ⁊ ꝙ chriſtus fugiēdo exemplū infirmis p̄buit. infirmis dicit infirmitate carnis q̄ ꝑfectis cōpetit. nō mētis q̄ ſolū cōuenit imꝑfectis. qͥa exp̄cedentibꝰ ſatis reprobatū eſt. nō eſt opusvltra diſcutere. qͣꝫqͣꝫ hec qͣttuor ſiml̓ aggregata dogmatis huiꝰ abſurditatē patent̓ on̄dant. Nā ſi xp̄s hoc qͣdruplici modo fugit.⁊ ꝑfectiſſimi viri in hoc eū imitati ſunt. cuꝫhoc fugiēdi quadruuiū ſemꝑ ⁊ vbiqꝫ ⁊ om̄ibus pateat. ſemꝑ ⁊ a qͦlibet ineūda eſt fuga.Quis em̄ nō naturaliter timet mortē. Quiſnō debet ſe humiliare. Quis nō debet prudenter cauere ꝑiculū. Quis miſereri nō debet ꝑſequētiū ꝓximoꝝ. Si igit̉ he vie fugarum ſemite ſunt ꝑfectōnū quibꝰ itur ad chriſtum. nō iā ad exhortatiōeꝫ apoſtolice tubecurrendū eſt ad nobis ꝓpoſitū paſſionū certamē. ſed potiꝰ querendū eſt ꝑ aliquā dictarum viaꝝ fuge p̄ſidiū. quo celeriꝰ tanqͣꝫ percōpendioſas ꝑfectiōis ſemitas ꝑueniat̉ adxp̄m. Ꝙ ſi huiuſmodi exhortatōis imo dehortatiōis clamorē. quo bellatoꝝ corda terrent̉. ꝓcul a caſtris bellantiū abeſſe cenſuer̄tduces in pugna ſeculi. qͣnto magis hoc obſeruare cōuenit in pugna Ieſu xp̄i. vbi resagit̉. non ꝓ vitādis diſpendijs rerū aut fugiendis periculis corporū. ſed ꝓ declināda infinibili morte animaꝝ. Nec hoc dicimꝰ qͥncōpetere poſſit ꝑfectis in caſu fugere eo modo quo ſuperiꝰ oſtēſum eſt. ſed vt fuge laudes ſuꝑfluas vanas ⁊ falſas tāqͣꝫ ꝑnicioſas⁊ virtutibꝰ ꝑfectis ꝯtrariaſ oſtēdamꝰ eſſe fugiendas. Quia cū falſitas vbiqꝫ ⁊ ſꝑ vitādaſit. ibi tn̄ ⁊ tūc potiſſimū declināda eſt. cū ſb̓fallaci ſpecie ſanctitatꝭ a v̓tutū culmīe reuocat ⁊ inclinat ad ima.Secunde reſpōſionis ſecūda particula.quintūqꝫ capitulū. in quo abſtinētie laus etperfectio declarat̉. ⁊ eiuſdē impugnatio calunioſa reuellit̉.Uamqͣꝫ certū ſit omnibꝰ in chriſtiano exercitatꝭ agone abſtinētie ſancterigorē ꝑneceſſariū eſſe his qui perfectiōeꝫ adipiſci ⁊ defenſare conāt̉. qꝛ tn̄ noue