CCLXXXVIIFo.
pauꝑtate magna ē ſufficiētia. magna eſt nobilitas que facit trāſcendere cūcta terrena.Uel poteſt dici aliter ꝙ illa dicta ſunt tēpore legis ſcripte. que tꝑalia ꝓmittebat. noneterna. in qua pauꝑtas cōtemnebat̉. UndeChryſo. xviij. ẜmone ſuꝑ epl̓am ad Hebre.tractas p̄dictū verbū. Diuitias ⁊ mēdicitatem ⁊c̄. dicit. Hec dicebant̉ in veteri teſtam̄to. vbi multa ratio diuitiaꝝ habebatur. vbipauꝑtatis plurimꝰ erat cōtemptꝰ. vbi hͦ quidem maledictū .ſ. pauꝑtas. illud aūt benedictio ſcꝫ diuitie. Sꝫ nūc nequaqͣꝫ ita. Sꝫſi vis audire pauꝑtatis p̄dicatū. ip̄am ꝓfeſſus eſt xp̄s. ⁊ dixit. Filiꝰ autē homīs nō habet vbi caput ſuū reclinet. Et iteꝝ diſcipul̓dicebat. Nolite poſſidere auꝝ. Ex quo apparet ꝙ auctoritas illa nō eſt cōtraria aſſumētibꝰ voluntariā pauꝑtatē. cū illud dictuꝫ ſittꝑe legis ſcripte. iſtud aūt fuit tꝑe legis gratie. Nec illud dictū eſt in ꝑſona viri perfectiſed potiꝰ infirmi. vt ex ꝟ̓bo Chryſoſto. patꝫEt ꝑ hoc patꝫ reſpōſio ad tres auctoritateſprimas. Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ xp̄s habuit loculos. Dicendū ꝙ xp̄s habuit loculostribꝰ de cauſis. Habuit em̄ loculos ꝓ pauperibꝰ alijs. ẜm qd̓ dicit Hiero. in auctoritate ſupra poſita. Chriſtꝰ tāte pauꝑtatꝭ fuit ⁊c̄⁊ hoc non tollit pauꝑtatē ſummā. Habuitetiā loculos cōpatiēdo infirmis. Sicut d̓rin glo. ſuꝑ illud psͣ. Producēs fenū iumentis. Dn̄s loculos habebat vel habuit ī vſuſeoꝝ qui cū eo erāt ⁊ ſuos. ⁊ religioſas mulieres in comitatu q̄ miniſtrabāt ei de ſubſtantia ſua in his infirmoꝝ magis ꝑſonā ſuſcipiens. p̄uidit em̄ multos infirmos futuroſ⁊ iſta queſituros. vt ⁊ ibi earūdē ꝑſonā ſuſcepit vbi dixit. triſtis eſt aīa mea vſqꝫ ad mortem. Et de his duobꝰ ſuꝑ illud Ioh̓. xij. Eaque mittebant̉ ⁊c̄. Glo. Cui angeli miniſtrabāt loculos habet in ſumptꝰ paupeꝝ cōdeſcendēs infirmis. Habuit etiā loculos ī articulo neceſſitatis vtpote qn̄ trāſibat per ſamaritanos. In quo etiā articulo diſcipuliſloculos habere ꝑmiſit. ẜm illud Luce. xxijQn̄ miſi vos ſine ſacculo ⁊ pera. ⁊c̄. Gloſa.Nō eadē regula viuēdi ꝑſecutiōis qua pacꝭtempore diſcipulos informat. Miſſis quidem diſcipulis ad p̄dicandū. ne qͥd tollerētin via p̄cepit. ordinās ſcꝫ vt qͥ euangeliū nūciat de euāgelio viuat. Inſtāte vero mortisarticulo ⁊ tota ilia gēte paſtorē ſimul et gregem ꝑſequēte cōgruā temꝑi illi regulā decre
uit. ꝑmittens vt tollerēt neceſſaria victui donec ſopita ꝑſecutoꝝ inſania tꝑs euāgelizandi redeat. Ex his em̄ gloſis manifeſte apparet ꝙ modꝰ habēdi loculos in dn̄o ī nullominuit pauꝑtatē. Sic em̄ dn̄s cōdeſcenditinfirmitati ⁊ neceſſitati. vt tn̄ ſalua eſſet forma pauꝑtatis ⁊ exemplū. qd̓ p̄cipue mōſtrare venerat hominibꝰ. Iuxta qd̓ dicit apl̓usFactꝰ eſt ꝓ nobis egenꝰ vt illiꝰ inopia diuites eſſemus. pauꝑtatē ſcꝫ altiſſima volūtarie imitādo. Ad illud qd̓ obijcit̉ de glo. j.Thymo. vj. Habētes alimenta. vbi dicit̉ ꝙnō ſunt abijciēda om̄ino tēporalia. Dicēdūꝙ intelligit de abiectione temꝑaliū qͣntū advſum. nō quantū ad dn̄ium. Nā vſus tꝑalium neceſſariꝰ eſt vite humane. qͥ tamē haberi poteſt abſqꝫ dominio ⁊ ꝓprietate. Sic patet in pauꝑibꝰ qͥ nihil ꝓprietatis habent. Etꝙ iſte ſit intellectꝰ patet ꝑ illud qd̓ ſequit̉ inglo. immediate vbi ſubdit̉. Sꝫ habētes alimēta ⁊ quibꝰ tegamur his ꝯtētiſimꝰ. qui vl̓tra tēdit malū inuenit. Eſſe igit̉ ꝯtentū vſutegumēti ⁊ alimēti eſt modꝰ ꝑfecte virtutis.Et ſic gloſa debet ītelligi. nec hoc repugnataltiſſime pauꝑtati. Qui aūt ſic vellet temꝑalia abijcere. vt nec vellet alimēta ſuſciꝑe. necoperimētū habere. nō oꝑaret̉ ꝑfecte ſꝫ ſtulteEt hoc vult glo. illa inſinuare. Ad illudqd̓ obijcit̉ de gloſ. ij. Coꝝ. viij. Si volūtasꝓmpta eſt. Glo. vt neceſſaria remaneāt. Dicendū ꝙ gloſa illa trūcata eſt. qꝛ ſtatim ſeqͥtur. Nō hoc dicit qͥn meliꝰ eſſet ſcꝫ totū dareſed infirmis timet. quos ſic dare monet vtegeſtatē nō patiant̉. Ex quo apparet ꝙ glo.illa potiꝰ facit ad cōtrariū qͣꝫ ad ꝓpoſitum. fiſano oculo ⁊ recto inſpiciat̉. Ad illud qd̓obijcit̉ ꝙ qui ſic vniuerſalit̓ om̄ibꝰ abrenūciat tēptat deū. Dicendū ꝙ falſum eſt. tū ꝓpter diuina ꝓmiſſa. tū ꝓpter plurima remedia que hr̄i poſſunt. tū ꝓpter exempla quibꝰmanifeſte videmꝰ ꝙ tales pauꝑes ſuſtētant̉Ex quo manifeſte colligit̉ ſi obdurati nō ſumus ꝙ talis modꝰ abrenūciandi diuinituſinſpirat̉. nec facit tēptare deū. ſi ſic abrenunciās diuinis ꝓmiſſionibꝰ innitit̉ qͥn potiusille deū tēptat qͥ de diuinis ꝓmiſſionibꝰ dubitat. Propter qd̓ Hiero. ſuꝑ illud. Nonneaīma plꝰ eſt qͣꝫ eſca. In ꝓmiſſis veritatis nemo dubitet. ſit homo qd̓ eſſe debꝫ. ⁊ mox addunt̉ ei om̄ia. Qui igit̉ de hoc dubitat ſicutfilij iſrael. deū tēptat. qui dicebāt. Nūqͥd poterit deꝰ parare mēſam in deſerto. His aūt
T 3