Fo.
CCCXII
noſe diei in mēte humana orit̉ qn̄ ꝑ donū īrellectꝰ ad nr̄a interiora reuocati ꝑ lumē cōnunctiōis om̄es tenebras pctōꝝ de lectuloꝯſcientie abſtergimꝰ. vt dicamꝰ cū. pͣs. Lauabo ꝑ ſingulas noctes lectū meū. ſcꝫ ꝯſcīe.vt poſt hoc ad claritatē meridiane hore perꝯtemplationē mane ſurgamꝰ. De mane illiꝰdiei loquēs Gregoriꝰ pͥmo moraliū. exponēſillud Iob. Cōſurgenſqꝫ diluculo offerebatholocauſta. dicit ſic. Diluculo nāqꝫ cōſurgimus cū cōpunctiōis luce ꝑfuſi humanitatꝭnoſtre noctē deſerimꝰ. ⁊ ad veri luminis radios mētis oculos aperimꝰ. Sequit̉. Offerebat holocauſta. Holocauſtū totū incēſuꝫdicit̉. quod offerre eſt totā mentē igne compunctōis incēdere. vt in ara amoris tota ardeat. ⁊ quaſi delicta ꝓprie cogitatiōis exurit.De mane illo dicit. pͣs. Mane aſtabo tibi⁊ videbo Secūdo poſt mane huiꝰ diei luminoſe. hore meridiane claritas feruida oritur in mēte ex dono intellectꝰ. quod pariterilluminat ⁊ inflāmat in ſacra ſcpͥtura ad modum hore meridiane dū eloquiū dn̄i vehemēter ignitū (quod eſt penetrabiliꝰ om̄i gladio ancipiti. ꝑtingens vſqꝫ ad diuiſionē ſpiritus ⁊ aīme. ẜm apl̓um ad Hebreos .iiij.manifeſtat de claritate huiꝰ meridiei ⁊ radiis huiꝰ. Richardꝰ lib̓. iij. c. vij. dicit ſic. Iocūdaſane admodū plaga eſt meridiana a nimietate lucꝭ ⁊ feruore diei. eo ꝙ dulce ſit valde ⁊ delectabile aſpectui cōtemplari beatorum ſpirituū ordines. hylareſcētes in claritate ⁊ charitate. Et ſequit̉ infra. In meridieilla ſcꝫ lucis ⁊ feruoris ſcripture cōtemplātur p̄mia meritoꝝ beatoꝝ. gaudia ciuiū ſupernoꝝ. ⁊ archana diuinoꝝ ſecretorū ⁊c̄. huiuſmodi. ꝓpter qd̓ dicit dn̄s Ioh̓. v. Scrutamini ſcripturās. Qd̓ verbū Chryẜ. exponens dicit. Saluator ſcripturas vocat hoſtiū. He em̄ cognitionē dei aperiūt. he ouescuſtodiūt. he lupos ſuꝑuenire nō ꝑmittunthereticis introitū p̄cludentes. Hec ille. Deferuore aūt hore meridiane. ſcꝫ ſcripture ſacre in qua nobiſcū deus loquit̉ ꝑ verbū ſuūpropriū iā incarnatū quantꝰ ſit oſtendit eccleſia. que ex ardētiſſimo feruore tacēdo clamat dicēs Oſculet̉ me oſculo oris ſui. Hūcferuorē aduertere poſſumꝰ ſi verba pēſemꝰ.Nā Bernardꝰ exponēs hec verba. ſermoneſcd̓o ſuꝑ cātica dicit. Securꝰ ſuſcipio mediatorem dei filiū quē agnoſco fratrē meum.Minime mihi iā ſuſpectꝰ erit. frater enim ⁊
caro mea eſt. puto eū ſpernere me iam nonpoſſe. os de oſſibꝰ meis. ⁊caro de carne meaIgit̉ loquat̉ mihi oſculo oris ſui. Quid mihi hec ora ꝓphetaꝝ ſemi verba loquūt̉. Ip̄epotius ſpecioſus forma p̄ filijs hominū meoſculetur oſculo oris ſui alloquēdo. Nō audio iam moyſen. impeditiorꝭ lingue eſt. Iſaie labia immūda ſunt. Hieremias neſcit loqui. qꝛ puer eſt. Nō in eis iā loquat̉ mihi. qͦniam tenebroſa aqua in nubibꝰ aeris. Et ꝓphete om̄es elingues ſunt ſed ip̄e loquaturmihi cuiꝰ gratioſa pn̄tia ⁊ admiranda fluenta doctrine fiāt in me fons aque ſaliētis ī vitam eternā. Cuiꝰ vtiqꝫ ſermo viuꝰ et efficaxmihi oſculū eſt. nō quidē ꝯiūctio labioruꝫ q̄interdū pacē mētit̉ animoꝝ. ſed plane infuſio gaudioꝝ. reuelatio ſecretoꝝ. mira q̄dam⁊ quodāmodo indiſcreta cōnexio ſuꝑni luminis ⁊ illuminate mētis. Adherēs quippedeo vnus ſpūs eſt. Hec ille Ideo ſponſa incant̓. c. v. dixit. Anima mea liquefacta eſt vtdilectus meꝰ locutꝰ eſt. mihi ſpūs feruoremtantuꝫ infundēdo vel influēdo. vt tota feruida ſim. Ait vercellen̄. ibidem. Igit̉ quaſilux meridiana eſt. Iſaie. ca. xviij. Tertiopoſt horā clare ⁊ feruide meridiei hora veſꝑtina ſuccedit. in qua labor quotidianus terminatur. ſomnꝰ cōtemplatiōis inchoat̉. delicie nocturnales celebrant̉. Labor quotidianus terminat̉. quia ſole declināte virtuſdebilitat̉ operantiū. Unde Luc̄. xxiiij. dixerūt dn̄o diſcipuli ſimulāti ſe longiꝰ ire. Mane nobiſcū dn̄e. quoniā adueſperaſcit ⁊ inclinata eſt iā dies. quia virtus eſt debilitata⁊ ideo a labore quieſcendū eſt. Quare et inpſalmo dicit̉. Exibit homo ad opus ſuū. etad oꝑationē ſuā vſqꝫ ad veſperū. Secūdo in hora veſpertina ꝑ donū intellectꝰ ſomnus cōtemplatiōis inchoat̉. Unde Can̄. v.dicit anima cōtemplatiua. Ego dormio etcor meū vigilat. Qd̓ exponēs vercellen̄. dic̄ſic. Ego qd̓ ſum ꝑ naturā dormio. dormitōaūt ſuſpēdit vſū ſenſuū exterioꝝ. ⁊ intēdit etqͣſi inuigilat circa exercitiū ſenſuū interiorūqd̓ incōparabilit̓ nobiliꝰ eſt qͣꝫ exercitiū ſenſuū exterioꝝ. qd̓ ꝑfecte haberi nō poteſt niſiſenſus exteriores obdormiāt. Un̄ in lib̓. deſpiritu ⁊ aīma dicit̉. Cū ſenſus exterior carnalis ſuo bono vtit̉. interior ſenſus qͣſi obdormit. Et gre. ſuꝑ ezec. li. j. ꝑte. iij. ome. ij. d̓tUigilāti etenī cord̓ dormit ꝑ hͦ ꝙ īteriꝰ ꝯtēplādo ꝓficit. ⁊ ab inqͥeto oꝑe foris quieſcit.
P 4