Fo.
CCXCIX
multū delectat. Sil̓r leticia ꝯſolatiōis interioris homīs reficit. ⁊ exultatio exterioris homīs ſimilit̓ afficit ⁊ delectat. Secundo illud iocundū conuiuiū mētis delectabiliter in ꝑpetuū in timore dn̄i cōtinuatur. Und̓ Eccī. j. dicit̉. Timor dn̄i delectabit cor. ⁊ dabit leticiā ⁊ gaudiuꝫ in longitudinē dierū .i. ineternum. qꝛ timor dn̄i ꝑmanet in ſeculuꝫ ſeculi. Ecce vtriuſꝙ hoīs experimental̓ delectatiōis ꝑpetuatio Tercio illud delectabile cōuiuiū mētis. quātuꝫad interiorē vitā ⁊ exterioreꝫ in timore dn̄ifeliciter ꝯſummat̉. Un̄ Eccī. jͣ. Timēti deūbene erit in extremis ſcꝫ homīs qn̄ ꝑficit̉ ⁊ꝯſummat̉. Et in die defunctiōis benedicetur quātū ad vitā exteriorē. q̄ tunc cū benedictione terminat̉. Ecce ſic benedicet̉ homo qͥ timet dn̄m. ait Psͣ. De ꝑfecta ꝯſūmatione iſtiꝰ ſancti timoris dicit Ioh̓es Caſſianꝰ de inſtitutione monachoꝝ lib̓. iiij. ſic.Principiū nr̄e ſalutis noſtreqꝫ ſapiētie ẜmſcripturas timor dn̄i eſt. De timore em̄ domini naſcit̉ cōpunctio ſalutaris. de cōpunctione cordis ꝓcedit abrenūciatio .i. ꝯtemptus omniū facultatū. de nuditate humilitas ꝓcreatur. de hūilitate mortificatio voluptatū generat̉. de voluptatū mortificatione extirpant̉ atqꝫ marceſcunt vniuerſa vicia. de viciorū expulſione virtutes fructificant atqꝫ ſuccreſcūt. de virtutū pollulatione puritas cordis acquirit̉. ꝑ cordis puritatem apl̓ice caritatis ꝑfectio poſſidet̉. hecfuit ſentētia btati Anthonij. Hec ille. Timete ergo dn̄m om̄es ſancti eius. qm̄ nihildeeſt timentibꝰ eū. ait Psͣ. Hec de dono timoris ſufficiant.Capitulū I.Ecūdo dicendūſeſt de dono pietatꝭ qd̓ immediate ſeqͥtur donū timoris in aſcendendo. qd̓ oſtendit Anſel. in lib̓. de ſil̓i. circafineꝫ. vbi dicit ſic. Huic deniqꝫ dono timoris ſpūſſanctꝰ ſuꝑimponit pietatē. cū menti ſic timēti ſuij p̄iꝰ aſpirat cōpaſſionē. pieqꝫrecolere facit qͣꝫ miſera erit ſi a deo ſeparata in inferno cuꝫ diabolo torta fuerit. ideorationabilit̓ a dono timoris aſcēdit ad donū pietatis. Cū quo ⁊ Auguſ. ꝯcordat dicens. Cor contritū ⁊ humiliatum ſacrificadeo vnde accendat̉ ad pietatē. vt nō reſiſtatur volūtati eius ſed obediat̉. Hunc ordi-
nem multi tenēt vt ſupͣ patet. De hoc autēdono pietatis ſunt tria notāda. Primo qͥddonū pietatis dicit̉. ⁊ qͣliter a pietate naturali ⁊ acqͥſita diſtinguat̉. Scd̓o qͣliter ꝑ donum pietatis dies ſpūalis oriat̉ ꝓficiat ⁊ ꝑficiatur. Tercio qͣliter ꝑ donū pietatis meti cōuiuiū p̄paret̉. Primo igit̉ videnduꝫeſt qͥd donū pietatis dicat̉. De quo notanduꝫ eſt ſicut dic̄ Hugo in libro de clauſtroanīe. Pietas eſt ex benigne mentꝭ dulcedine grata omībꝰ auxiliatrix affectio infuſa ⁊diuini cultꝰ deuotio religioſa. Ex qͦ patꝫ ꝙdonū pietatis eſt dulcis radiꝰ a ſole infinite pietatis mētibꝰ inſpiratꝰ. quo mens ī ſeip̄a illuminat̉. qꝛ radius ſolaris in ſeip̄o afficit̉ ⁊ reficitur. qꝛ a fonte dulcedīs ad deūvt ad patrē colendū ſurſum habilitat̉ ⁊ inferius ad ꝓximo ſubueniendū pie inclinat̉Et qꝛ affectio pietatis inclinans ad aliqͥdeſt multiplex. Quedā em̄ eſt innata. quedāacqͥſita. quedā infuſa. vt oſtēdit Hugo ī tractatu qͥ incipit. Chariſſime. ideo de illis aliqͥd dicendū eſt. Primo gͦ ſcienduꝫ eſt ꝙpietas innata eſt quedā affectio inclinansad aliqͥd vt ad filios parētes et ecōuerſo etad patriā. ⁊ cetera hmōi Et hec ē paſſio naturalis. Nā hec pietas etiā in brutis inuenitur. Un̄ Solinꝰ in libro de mirabilibuſmūdi. ⁊ Iſido. ethimologiaruꝫ. xij. dicunt.Eximia ciconie ineſt pietas. Nā quātuꝫ tēporis parētes impendūt fetibꝰ educandiſ.tantū tꝑis pulli impendūt parētibꝰ in ſenectute educādis. qd̓ ⁊ de coruis narrat̉. Unde hec pietas nō eſt donū ſpūſſancti. licꝫ abeo detur. qͥa hec cū illis naſcit̉. Iſta aūt queeſt donuꝫ ſpūſſancti a deo inſpirat̉. vt dicitAugꝰ. Item eſt quedā pietas acqͥſita. deq̄ dicit Grego. xxj. moraliū ſic. Sūt nōnulli quī pietatꝭ ſue viſcera tendere ad incognitos neſciūt. ſed ſolū ad eos quos ꝑ aſſiduitatē noticie didicerūt. quoꝝ miſerent̉. apd̓qͦs plus familiaritas qͣꝫ natura valet. dū qͥbuſdā neceſſaria. nō quia hoīes ſunt. ſed qꝛnoti ſunt largiunt̉. Sed iſta pietas etiā nōeſt donū ſpūſſancti. de quo modo loqͥmur.ſed eſt virtus ex quadā familiari noticia cōtracta vnde ad extraneos ⁊ inimicos nō extenditur Hec autē que eſt donū ſpūſſanctia deo datur ⁊ ad inimicos extendit̉. UndeMath̓. v. Diligite inimicos veſtros. benefacite his qui vos oderūt. Item eſt aliapietas menti a fonte pietatꝭ infuſa. de qua