De ſeptem donis ſpirituſſancti.

conatur qͥ iam neſcit affectū timoris. Quōnō amor eſt qui iam pene timor eſſe deſijt.Quid timor ille eſt niſi quedā votiua ſubiectio. obediētia non coacta. ⁊ vltro reuerentia impēſa. Aut quō erit timor qͥ offenderenō metuit nec valet. timor ergo nō videt̉ qͥnihil nec pctī nec periculi metuit. Sed ecōtra inqͥt Gilbertꝰ ibidē. Quō nō erit timorqͥ offendere nō audet. Certe tīmor eſt qͥ nihil audacter ⁊ temere p̄ſumit. Quid eſt igit̉timor ille niſi reuerētia quedaꝫ humilis exiure cōditiōis ⁊ qͣſi neceſſitate impenſa. ſedneceſſitatis nil paſſa. Eſt em̄ neceſſitas obſequēdi iure cōditionis. ſed neceſſitatē ignorat libertas dilectōnis. Quid timor illevbi temeritatꝭ ⁊ negligētie magis priuatioeſt qͣꝫ neceſſitatis coactio. Sequit̉. Uidesqͣliter timor iſte approximat ad caritatē. pene illa eſt. ſed nō plene eſt. Cauſis em̄ diſtāttimor ⁊ amor. ſed obſequio ⁊ affectu liberocognati. Primꝰ itaqꝫ timor metuit puniri.Secūdus priuari ⁊ terciꝰ neutrū. Primūꝑfecta caritas extermīat. Scd̓m ad tempꝰtolerat. Terciū ſibi indiuiſe tolerat. Undecaritas nunqͣꝫ erit ſine timore caſto. qui eſtſine om̄i pena. qꝛ manet in ſeculum ſeculi.Hec ille. Quidā em̄ dicunt vt Bernardꝰin libro de dili. deo circa finē. ꝙ timor filialis auget̉ augmētata caritate. ⁊ caritate ꝑfecta perficietur. ⁊ ideo nō habebit ī patriaeundē actū om̄ino quē habet modo. et illadducunt auctoritatē Augꝰ. xiiij. de ciuita.dei vbi dicit. Timor ille caſtꝰ ꝑmanens inſeculū ſeculi. ſi erit in futuro ſeculo nō eritimor exiens a malo qd̓ accidere poteſt. ſedtenens ſe in bono qd̓ adimi nō poteſt. ⁊ itaaliū actum habebit qͣꝫ modo. Ratio huiꝰ ē.qͥa vbi boni adepti amor īmutabilis eſt. ꝓfecto ſi dici poteſt. mali cauendi timor ſecurus eſt. Hec ille.Capitulū III.Ercio videndū eſt qualit̓ a dono timoris dn̄i. dies ſpiritual̓ in mentehumana oriunt̉. Circa qd̓ notādūeſt ꝙ Hugo in lib̓. de tribꝰ dietis circa finēdicit. ꝙ ſicut oculꝰ corꝑalis habet dieꝫ ſuā⁊ noctem ſuā. ita quoqꝫ oculꝰ cordis habetdiem ſuā ⁊ noctē ſuā. Sed alij ſunt dies exteriores ⁊ alij interiores. Nā dies exteriores trāſeunt nec ad momentū ſtare poſſūtſed ꝯtinue ad mortē vel occaſum tendunt.Homo em̄ nunqͣꝫ in eodē ſtatu ꝑmanet di

cit Iob. ⁊ ꝓpheta dicit. Dies homīs fenū ⁊tanqͣꝫ flos agri ⁊c̄. Dies vero interiores ineternū ꝑmanēt ſi volumꝰ qui ſunt qͣſi qͥdagradus vite ſpiritual̓ ꝑ quos hō tendit advitam eternā. de quibꝰ Psͣ. ait. Nūciate dedie in diē ſalutare eiꝰ. donec ꝑ radios ſalutaris incarnati trāſformemur a claritate īclaritatē vſqꝫ in diem eternitatꝭ eiꝰ. Et id̓oHugo ibidē dicit. ꝙ interiores dies magꝭamare debemus. vbi lucē nulle tenebre ſequunt̉. vbi eterni ſolis ſplendor illuminantur oculi interiores mūdi cordis. vt videat homo operari oꝑa lucis tanqͣꝫ filius lucis. qͥa in mūdo nox ſicut dies illuminabit̉ꝑ preſentiā ſolis eterni. qͥ noctē luminoſamin anīa facit. dū omnes ſpecies creatas ſuaclaritate occultat. quā in diē cōuertit. dumradioſas veritates menti oſtēdit. Et ideopluries fit ꝙ quando nox eſt corꝑi. dies eſtmenti. ⁊ quādo eſt dies corꝑi. pluries ē noxmenti. Cuiꝰ ratio eſt ſicut dicit̉ in libro deſpū ⁊ anīa. Quia quādo ſenſus exterioresvigilāt. ſenſus interiores dormiūt. fic̄ heuexperientia docet. Hanc diē timor dn̄i inchoat tanqͣꝫ mane. tanqͣꝫ meridieꝫ deducittanqͣꝫ veſperā ꝯſummat. Und̓ Hugo dicitibidē. ꝙ primꝰ dies noſter interior ē timordn̄i ꝑmanens in ſeculū ſeculi. Cuiꝰ ratio ēQuia timor dn̄i initiū eſt ſapīe. Eccī.j. Ethic a ſapīa nunqͣꝫ recedit ſed cū ea quotidiecreſcit ⁊ ꝓficit vſqꝫ in perfectū diē. donec vltimo formaꝫ timoris filialis induit ẜm qͦſdam. Unde Hugo lib̓. iij. de archa noe dicit. Sapiētia dei in cordibꝰ ſanctoꝝ tanqͣꝫin paradiſo inuiſibili ꝑ timorē ſeminatur.ꝑ gratiā rigat̉. iam mane diei ſpiritual̓ oritur. ꝑ dolorē morit̉. ꝑ fidem radicat̉. per deuotionē germinat. ꝑ cōpunctioneꝫ oritur.per deſideriū creſcit. ꝑ caritatē roboratur.vt ſit quaſi lux meridiana lucens ⁊ feruēs.per fidem viret. ꝑ circūſpectionē frondet. ⁊expandit ramos. ꝑ diſciplinaꝫ floret. ꝑ virtutē fructificat. ꝑ patientiā matureſcit. permortē carpit̉. ꝑ ꝯtemplationē cibat. ⁊ tuncdies timoris veſperaſcit qn̄ a labore quieſcitur ⁊ ſpiritualiter hō reficitur. Et iſte eſtcibus de quo Psͣ. ait. Adimplebis me leticia cū vultū tuo. delectatiōes ī dextera tuavſqꝫ in finē. In omībꝰ iſtis radijs ſapientialibꝰ timor dn̄i ꝑmanet in ſeculū ſeculi. ⁊ vtradix ſapiētie diſcurrit ⁊ circuit ſollicite cūcūſpiciens ue aliq̄ tenebre pctōꝝ lateāt. vel