FO.CCXCIII
ſubdant̉ motionibꝰ ſpirituſſancti qͥ ī eis donatur. Et quaſi ſuꝑhumano modo operat̉.quod tamē ꝑfecte fieri nō poteſt niſi per dona iſta vires mentis ſanent̉ ⁊ reꝑarent̉. Dicit nāqꝫ Hugo in tractatu ſuo de quinqꝫ ſeptenis circa principiū ſic. Sunt ſeptem vicia capitalia ſiue principalia. ex quibus vniuerſa mala oriunt̉. que ſunt fontes abyſſitenebroſe. de quibus flumina babylonis exeunt. que vaſtāt vniuerſam nature integritatem ⁊ generāt quoſdā anime languores.interioris hominis quaſi vaſtatores. quoꝝquidā hominē ſpoliant. quidā ſpoliatū flagellant. quidā flagellatū eijciūt. quidam eiectum ſeducūt. quidā ſeductū ſeruituti ſubijciunt. Superbia em̄ aufert homini deuꝫ.Inuidia aufert ei proximū. Ira aufert ei ſeipſum. Triſticia ſpoliatum flagellat. Auaricia flagellatū eijcit. Gula eiectum ſeducit.Luxuria ſeductū ſeruituti ſubijcit dum ſpiritum humanū fede carni ſeruire compellitvt iam infirmus ſpiritꝰ cū pſalmiſta clametInfixus ſum in limo ꝓfundi ⁊ nō eſt ſubſtātia. Aſcendi in altū maris ⁊ tēpeſtas dimerſit me. Hec ille. Sed ecce ſpirituſſanctꝰqui eſt fons aque viue ſalientꝭ in vitam eternam. vt dicit dominꝰ Ioh̓is. iiij. Septemflumina tā ſplēdida veritate qͣꝫ ignea charitate ⁊ viuida veritate effudit in orbē terrarūHec autē flumina ſeptē ſunt dona ſpirituſſancti. quibꝰ deꝰ totū regnū anime purgat.rigat ⁊ fecundat. ⁊ om̄s vires mentis ſanatornat. ⁊ cōſummat. intantū vt quilibet credens fiat fons de cuiꝰ ventre fluēt aque viue ſicut dicit ſcriptura vt ait dominꝰ Iohānis. vij. ca. Nā per donū timoris dn̄i ſpiritꝰſanctꝰ ſuperbiā ab homine expellit. et deuꝫhumiliter introducit. Per donū pietatis īuidiā turpiter cōculcat. ⁊ proximū ad ſe dulciter inuitat. Per donū ſciētie iraꝫ totaliterſedat. ⁊ totū hominē intra ſe prudenter pacificat ⁊ quietat. Et per donū fortitudīs accidiam velociter opprimit. ⁊ vigorē mentisvehemēter ad operandū impellit. Per donum cōſilij auariciaꝫ potenter extinguit. ettheſauros celeſtes ſapiēter ꝯquirit. Per donum intelligētie ſeu intellectus gulā violenter reprimit. ⁊ celeſtibꝰ delicijs mentē ſpiritualiter reficit. Per donū ſapientie luxuriāviriliter deſpicit. ⁊ totū hominē caſtitati ⁊ libertati reſtituit Om̄ia p̄dicta infra in ſingulis donis patebūt. Et Hugo in fine predi-
cti libri cōcludit dicens. Spiritꝰ ergo ſapientie cor ſua dulcedine tangēs ⁊ foris cōcupiſcentie ardorē temꝑat. ⁊ ſopita cōcupiſcentia intus ſpūalem creat. quatenꝰ dū mēs tota ad internū gaudiū colligit̉. plene ac perfecte homo ad imaginē dei reformet̉. Sapiētia nāqꝫ a ſapore dicit̉. Cū igitur mēs interne dulcedinis guſtu tacta ſe per deſideriuꝫintus colligit. nec foris iam enormiter ī carnis voluptate diſſoluit̉. totū intus poſſidetin quo delectatur. Guſtato em̄ ſpiritu deſipit om̄is caro. Hec ille. Eſt tamē ſciēdū.ꝙ ſicut dicit Gregoriꝰ pͥmo moraliū. Donaad ꝑfectionē plenā nō ꝑueniūt niſi fide. ſpe.⁊ charitate. fiat om̄e qd̓ agūt. qꝛ ſibi inuiceꝫcooperant̉. Ecce ſanctiſſima dona nos abilitant ⁊ diſponūt ad ſūmi boni capacitateꝫ.familiaritatē. ⁊ fruitionē. Sed quia dic̄ Auguſtinꝰ lib̓. iij. de trinitate. ca. ij. ꝑtractans illud pͣſ. Letet̉ cor querentiū dn̄m. querite faciem eiꝰ ſemꝑ. Qui ſemꝑ querit̉ nunqͣꝫ inuenitur. Quō igit̉ letabit̉ cor q̄rentiū dominū⁊ nō magis triſtabit̉. Et rn̄det Augꝰ ꝙ dn̄sincōprehēſibilis eſt. ⁊ hͦ cognoſcere inuenire eſt. Bn̄ dic̄ igit̉ ꝙ ſine fine eſt querendusqui ſine fine eſt diligendꝰ. Satiabimur tamen cū apparuerit gl̓ia eius. Ideo gr̄a eiusgratū faciēs ramificare ⁊ ꝓficere debet vſqꝫad gradus ⁊ excellētias ꝑfectionū ẜm quashomo operat̉ quaſi diuino modo perfectiſſimos actꝰ quadaꝫ excellētia. quia vero finimagis appropinquāt. recto vocabulo nūcupant̉ ex nomine beatitudinū. Sunt aūtſeptē beatitudīes quas ſaluator enumeratMatth̓. v. licet ẜm aliquē modū poſſent dr̄ci octo. Et ſunt hec. ſcꝫ pauꝑtas ſpiritꝰ. mititas luctus. eſurieſ. iuſticia. miſericordia. cordis mundicia. ⁊ pax. Numerꝰ iſtarū beatitudinū ⁊ ordo accipitur ex integritate perfectionis homīs. Primo ad integritatē perfectionis neceſſe requirunt̉ tria. Primo perfectus receſſus a malo. Secūdo ꝑfectus ꝓceſſus in bono. Tertio ꝑfectus ſtatꝰ in optimo. Sane malū aut ꝓcedit ex timore ſuperbie. aut ex rācore malicie. aut ex lāguore cōcupiſcētie. ſed pauꝑtas ſpūs elōgat a malotumoris. Et eſt pͥma beatitudo. Quia dicitglo. Mat. v. Sic̄ initiū ſapīe eſt timor dn̄i.ſic pauꝑtas ſpūs eſt pͥncipiū beatitudīs Etfacit duo .ſ. reꝝ abdicatōꝫ. ⁊ ſpūs ꝯtritōeꝫ ſiue hūiliatōeꝫ. Mititas elōgat a malo rancoris. Luctus elongat a malo libidinis et
M 5