Fo.
CCIII
de pnīa. Cohibeat ſe a ludis. a ſpectaculisſeculi que ꝑfectā vult ꝯſequi gr̄am remiſſionis. Naꝫ dina ſi ſe cohibuiſſet. ſi int̓ ſuosremanſiſſet. ab extraneo raptore corruptanō fuiſſet. Iſido. in ſyno. Tolle occaſionē peccandi. aufer materiā delinquendi. ſivis eſſe a fornicatiōe tutus. eſto corꝑe et viſione diſcretꝰ. Idē. Peccati pudore ocufos tuos attollere erubeſce. incede abiectovultū humiliato ore. depoſito facie. Ambro. de offi. Eſt in ocul̓ verecūdia. vt nec videre viros femina pudica nec videri velit.Idē ſuꝑ Lu. Qd̓ nō viderꝭ nō amabisſed vbi caro ꝯcupierit. cōpatientꝭ qͦꝫ animiꝯſtantia defatiſcit. ⁊ mox ꝯſortio amorꝭ inflectitur. Bern̄ in epl̓a. Ut teip̄m ſꝑ aſpicias. ab om̄ibꝰ oculos auerte. Idē de. xij.gra. Ut quid audes oculos leuare ad celūqui peccaſti ī celū. Terrā intuere vt cognoſcas teip̄m. ip̄a te tibi rep̄ſentabit. qꝛ terraes ⁊ in terrā ibis. Duabꝰ tn̄ cauſis inculpabiliter oculos leuaſ. vt petas auxiliū a deovel impendas ꝓximo. Sene. in epiſtolaQui deponere vult deſideria rerū oīm qͣꝝcupiditate flagrauerit. ⁊ oculos ⁊ aures abhis que reliquit auertat.De continentia auditus.Capitulū XXXIX.Regꝭ. ī mo. Neceſſe vt nec ad auresvanitas vēiat. ⁊ mens a cogitatiōisaditu vigilans repellat. Augꝰ. dex. cordis. Cur ambularemus delectati vanis canticꝭ. nulli rei ꝓfuturis. ad tp̄s dulcibus. in poſteꝝ amaris. Talibꝰ em̄ turpitudinibꝰ cantionū animi humani illecti eneruant̉ ⁊ decidūt. a v̓tute defluētes in turpitudinē. ⁊ ꝓpter ip̄as turpitudīes poſtea ſentiūt dolores. ⁊ cū amaritudine digerūt qd̓cū tꝑali delectatione ⁊ dulcedine biberuntHiero. in ꝓlogo ioſue. Nos ad patriamfeſtinātes mortiferos ſirenaꝝ cantus ſurda debemꝰ aure tranſire.Idē in epl̓aSemꝑ linguā tuā d̓ bonis loqui aſſueſce⁊ auditū tuū ad bonoꝝ magis laudē qͣꝫ admalorū vituperationē cōmoda. IdemNon licet tibi alteriꝰ vituperationē patienter audire. qꝛ nec ab alijs optas recipi tuā.Iſido. in ſyno. Nulla aures tuas ſermonum impudicicia ſurrepat. Uanus ſermocito polluit mentē. ⁊ facile agitur qd̓ libenter auditur. Bern̄. Uerbū ſcurrile. Infra lib. iij. de ſtultiloquio.
De clementia.Capitulū XLiRego. in mora. Minor eſt virtꝰ certaminis foris quēpiam videre mala q̄ ſuꝑet. ⁊ intꝰ qd̓ toleret nō hr̄e. Perfecteaūt māſuetudinis ⁊ clemētie laus ē aduerſa ꝑpeti. ⁊ exteriꝰ fortiter ⁊ interiꝰ clemēter.Augꝰ. in ſer. dn̄i in mōte. Mitis eſt qͥ cedit imꝓbitatibꝰ. ⁊ nō reſiſtit ī malo. ſꝫ vincitin bono malū. Idē in epl̓a. Mal̓ parcevir mitis ⁊ bone. ⁊ qͣnto melior es. tāto mitior eſto. ⁊ qͣnto ſis celſior ptāte. tāto humilior fias pietate. Ioh̓. Chryẜ. ſuꝑ Mat.Māſuetꝰ neqꝫ irritat maluꝫ. neqꝫ irritat̉ amalo. neqꝫ aduerſus eū p̄ualet ca pctī. neqꝫaduerſus alteꝝ aliqn̄ ex illo naſcit̉ cā peccādi. ſꝫ magꝭ ꝯtentꝰ eſt iniuriaꝫ pati qͣꝫ facere.Idē. Ille eſt ꝟe māſuetꝰ qͥ cū nocitꝰ fuerit ab alio. nec cogitat facere malū nec facitIdē ſuꝑ ioh̓. Si cogitauerimꝰ qm̄ nonei qͥ ꝯtriſtauit. ſed nobiſip̄is largimur. citodimittemꝰ venenū ire ⁊ vindicte. Amb̓. īep̄i. Nō hꝫ vltiōis ſtudiū ꝑfecta virtꝰ. nec vlla eſt iracūdia vbi plenitudo eſt charitatisſid. in ſyno. Aufer a corde fraternā offenſionē. aliene neqͥtie nō ſerues dolorem.Idē. Supplici orāti veniā dep̄care. petēti qͦꝫ tibi veniaꝫ libent̓ indulge. Beda inglo. Lu. ix. Nō ſꝑ in eos qͥ peccāt eſt vindicandū. qꝛ nōnunqͣꝫ ampliꝰ ꝓdeſt clementiatibi ad patiētiā. lapſo ad correctionē Seneca in epl̓a. Uerecūdiā peccādi facit ipſaclemētia regentꝭ. Idē. Magnanimi propriū eſt placidū eſſe trāquillūqꝫ. ⁊ iniuriasatqꝫ offenſiōes ſpernere. Idē. Clemētēvocabo nō in alieno dolore facilē. ſꝫ eū qͥ cūſuis ſtimulis exagitet̉ nō ꝓſilit. qͥ intelligitmagni animi eē iniurias in ſūma potentiapati. nec qͥcqͣꝫ eſſe gl̓ioſius pͥncipe īpune leſo. Idē. Nullū clemētia ex om̄bꝰ magisqͣꝫ pͥncipem decet. peſtifera vis ē. valere adnocendū.De modeſtia.Capitulū XLII.Rego. in regiſt. Sic ea q̄ ſunt iuſticie forꝭ exeqͦr. vt ea q̄ intꝰ amoris etdilectiōis ſunt mime poſtponaꝫ. Idem.Om̄ia age blande ⁊ dulcit̉. vt ⁊ actio tua diſcreta ſit ⁊ lingua mitis. Idē. Cū curā rerū nobis neceſſitas imponit. quidam duꝫeas rapiunt ſolūmodo tolerandi ſunt. quidam vero ſeruata charitate ꝓhibendi ſuntnō tamē ſola cura debet eſſe ne noſtra ſub-