Fo.CXXXIX

Uide in centiloquio de pctō veniali latiꝰ.Unc dicendū eſt de radice pctōꝝ q̄radix d̓r amor ſui. Sed videtur ꝙnō. Illud em̄ qd̓ eſt cā oīs boni. nōpēt eſſe cā oīs mali. Sed apl̓s ꝓbat. j. Corinth̓. xiij. Si linguis hoīm loquar ⁊ angeloꝝ. caritatē aūt nō habuero ⁊c̄. caritatē eēcām oīs boni. gͦ om̄ia bona ſunt ab amore⁊ caritate. Item ab eodē canali nō p̄t exiredulcis ⁊ amara aqͣ. nec ab eadē arbore fructus bonꝰ et malus. Et ita videt̉ ꝙ nec abamore bonū meriti ⁊ malū pctī. Et dicēdum ꝙ ab amore ꝓcedit omē meritū ⁊ demeritū. ⁊ om̄e bonū ⁊ malum. qꝛ ab amorecaſto ⁊ diuīo ꝓcedit om̄e bonū ſed ab amore carnali ꝓcedit om̄e malū. nō pōt aūt ꝓcedere ab eodem canali numero ſil̓ et ſemelbonū ⁊ malū ⁊c̄. Sicut enī ab eodē foramine nō fluit dulcis ⁊ amara aqͣ. ſic nec ab eodē amore bonū ⁊ malū. Dicendū eſt gͦ ꝙ amor ſui eſt cauſa oīs mali ⁊ pctī. Et rōne cōuerſiōis. ⁊ rōne appropriatiōis. ⁊ rōne reflexionis. Rōne ꝯuerſiōis. qꝛ hoī ꝓpoſituꝫeſt duplex bonū ſcꝫ incōmutabile ⁊ et̓nuꝫ.⁊ cōmutabile ⁊ trāſitoriū. Sed pctm̄ nihilaliud eſt niſi ſpreto incōmutabili bono. inherere alicui cōmutabili ⁊ tꝑali bono Hocaūt nō ꝓcedit niſi ex aliqͦ inordīato appetitu alicuiꝰ boni tꝑalis. ſꝫ ꝙ aliqͥs appetat inordinate amat ſeip̄m. qꝛ amare aliquē noneſt niſi velle ei bonū. Et ē intātū ꝙ inordinatꝰ amor ſui. eſt cā oīs pctī. Qd̓ ptꝫ ī multis exēplis. tum ex ꝑte paſſiōis aīe. tū ex ꝑtepctōꝝ. Ex ꝑte paſſiōis aīe. qꝛ amor ē cā deſiderij ⁊ delectatōis. hō em̄ ꝓpter hͦ deſiderat aliquā rē. qͥa eā amat. ⁊ ſi nō amaret nōdeſideraret. Itē delectatio ex amore cauſatur. qͥa vt dic̄ Augꝰ. amor inhians hr̄e qd̓amat eſt cupiditas. eoqꝫ fruens eſt leticia.Itē ab amore ꝓcedit triſticia. qͥa hō triſtat̉de re amiſſa. qͥa illā amat. Itē ab eo ꝓceditgaudiū ⁊ odiuꝫ. iō enī aliqͥd odio habet̉ qͥaeſt impedimētū eiꝰ qd̓ amat̉. Ex ꝑte etiampctōꝝ. qꝛ ex amore ſui ꝓcedit ſuꝑbia. Namſuꝑbia eſt amor ꝓprie excellētie. Item inuidia q̄ eſt dolor de bono alteriꝰ inqͣntū ē diminutiuū ꝓprie. Itē accidia q̄ eſt triſticia d̓bono ſpūali inqͣntū ꝑ ip̄m impedit̉ bonuꝫtꝑale l̓ corꝑale. Iteꝫ ira. iō em̄ qͥs accendit̉ad vindictā. qͥa honor ꝓpriꝰ nimis amatur.Item gula ⁊ luxuria q̄ꝓpter corꝑaleꝫ delectationē appetunt̉. Et ſic oēs male paſſiōeſ

⁊ vicia capitalia ex amore inordinato tāqͣꝫa radice ꝓcedūt. Scd̓o rōne appropriations. bonū em̄ cōmune meliꝰ eſt particulari. qui gͦ appropriat ſibi qd̓ cōmune ē peccatū incurrit ſicut vſurariꝰ qͥ vendit tempꝰqd̓ omībꝰ cōmune eſt ⁊ omībꝰ rebꝰ cōmuniꝰCū igit̉ amor ſit cōmuniꝰ oībꝰ creaturis etterrenis ⁊ ſpūalibꝰ ⁊ celeſtibꝰ eſt ſuꝑ oīa diffuſiuus. ⁊ id̓o pctm̄ graue eſt ꝙ vni ſoli appropriat̉. Tercio rōne reflexiōis. Eſt eīduplex amor ſcꝫ ꝯcupīe ⁊ amicicie. Ex amore amicicie ꝓcedit bonū. qͥa tal̓ amordiligitamicū. eo qͥa amicus. Sed amor ꝯcupiſcētie ſuꝑ ſeip̄m reflectit̉. ſicut ꝙ hō diligit vinū nō ꝓpter vinū ſed ꝓpter ſeip̄m. qͥa ſibi ſapit. Et iſte amor eſt qͥ eſt cā oīs pctī. Pōtaūt queri quare hō pōt peccare ⁊ nulla aliacreatura ſub celo. Rō huiꝰ eſt. qꝛ vbi nō eſtvoluntariū ibi nō eſt pctm̄. ⁊ iō nec in brutꝭnec in alijs creaturis pōt eſſe pctm̄. ſed qͥain hoīe eſt liberū arbitriū. iō pctm̄ cōmittit̉ab eodē. Qd̓ pōt on̄di qͣdruplici rōne .ſ. ratione domicilij. rōne ꝯſortij. rōne iudicij ⁊rōne oppoſiti. Primo rōne domicilij ſiuerōne loci. quia vt dicit ſapiēs. locus eſt conſeruatiuꝰ locati vnde reſ extra locū ſuū diuꝯſeruari nō pōt. Et ſic̄ eſt in corꝑalibꝰ. ita ēin ſpiritualibuſ. Si em̄ piſcis extrahat̉ demari ⁊ ponat̉ in terra poſt modicuꝫ morit̉.quia eſt extra locū ſuum. Et ſi homo ponatur in mari morit̉. qͥa mare nō eſt locꝰ eiuspprius. Et rōſa qͣꝫdiu eſt in ſpina recens cōſeruatur. qn̄ autē a ſpina decerpit̉ ⁊ in manu tenetur corrumpit̉ ⁊ marceſcit. quia manus nō eſt locus eiꝰ Et hec eſt cauſa quareleuia tendunt ſurſum ⁊ grauia deorſuꝫ. qͥaſcꝫ vadunt ad locū ꝓprium vbi conſeruant̉.Et tanta eſt virtus loci ꝙ quāto magꝭ resappropinquat ad locum ꝓprium tanto fortius mouet̉ in ip̄m. Unde motꝰ naturaliseſt in principio debilis ⁊ fortis in fine. Etẜm hunc modū. quia anīa eſt extra locū ſuum. non poteſt eſſe qͥn in peccatū labatur.Ideo dicit̉ in Cano. Ioh̓is j. Si dixerimus quoniā peccatū non habemꝰ ip̄i nosſeducimus ⁊ veritas in nobis non eſt. Locus animaruꝫ deus eſt. ẜm illud Auguſti.Circuiui in mente mea ⁊c̄. Et ideo animeſanctorum qui ſunt in deo ſicut in loco proprio peccare nō pn̄t. Sap̄. iij. Iuſtoꝝ aīe īmanu dei ſūt ⁊ nō tāget illos tormētū malicie .i. peccatum in quo anima tormentatur.