Fo.LXXXVIII
credimꝰ eū voluiſſe nos redimere ꝑ mortē⁊ ad vitā nos reducere poſſe ꝑ reſurrectionem. ideo voluit reſurgere ad vitā īmortalem. interiecto tn̄ ſpacio tꝑis debito .ſ. xxxvhoraꝝ. in quo oſtēdit̉ ꝙ vere mortuus fuitnec magis accelerare debuit. ne ſi citiꝰ reſurgeret crederet̉ ꝙ nō vere mortuꝰ fuiſſet. ſꝫ ſemortuū finxiſſet. nec ampliꝰ differre ne ſi ſꝑiaceret in mortę crederet̉ impotēs. ⁊ ꝙ nullos poſſet ad vitā reuocare. ideoqꝫ reſurreit tertia die. Ampliꝰ vt erigeret ad ſpem.ad celeſtē aſcēdit gl̓iam quā ſperamꝰ. Sedquia ſpes nō orit̉ niſi ex fide immortalitatfuture. iō nō ſtatiꝫ aſcēdit. ſꝫ ſpacio quadraginta dieꝝ interiecto. in quo ꝑ multa ſigna⁊ argumēta verā oſtēderet reſurrectioneꝫ. ꝑquā animꝰ ſolidaret̉ in fide. ⁊ ſubleuaret̉ adſperandū gl̓iam celeſtē. Poſtremo vt inflāmaret ad charitatē miſit ignē ſpūſſanctiin die pēthecoſtes. Et quia nullꝰ hoc ignereplet̉ niſi qͥ petit. querit. ⁊ pulſat. cū inſtanti ⁊ importuno ſpei deſiderio. ideo nō ſtatiꝫpoſt aſcēſionē miſit. ſed decē dieꝝ ſpacio interiecto. in quo diſcipuli ieiunātes orātes ⁊gemētes diſpoſuerūt ſe ad ſpūſſcī ſuſceptionem. Ac ꝑ hoc ſicut debitā ſeruauit horā inpatiēdo. ſic in reſurgēdo. ſic in aſcēdendocelū. ſic in mittēdo ſpūmſanctū. ⁊ ꝓpter fundationē triū virtutū p̄dictaꝝ. ⁊ ꝓpter multamyſteria q̄ in his temꝑibꝰ implicant̉. Et qͦniam ſpūſſanctꝰ qͥ charitas eſt ⁊ ꝑ charitatem habet̉. eſt omniū origo chariſmatuꝫ. iōcū deſcendit ſpūſſanctꝰ effuſa eſt plenitudochariſmatū ad corpꝰ xp̄i myſticū ꝯſummandū. Et qꝛ diuerſa mēbra debēt eſſe in corꝑeꝑfecto. ⁊ diuerſoꝝ mēbroꝝ diuerſa officia ⁊exercitia. ⁊ diuerſoꝝ officioꝝ diuerſa chariſmata. hinc eſt ꝙ vni dat̉ ꝑ ſpūm ſermo ſapientie. alij ſermo ſciētie. alij fides. alij gr̄a ſanitatū. alij oꝑatio v̓tutū. alij ꝓphetia. alij diſcretio ſpirituū. alij genera linguaꝝ. alij interp̄tatio ſermonū. que omīa oꝑat̉ vnꝰ atqꝫidē ſpūs diuidēs ſingulis ꝓut vult ẜm ſuāaliſſimā ꝓuidētiā ⁊ ꝓuidētiſſimā largiFinit quarta pars.Incipit quinta ꝑs de gr̄a ſpūſſancti.CapitulumDe gr̄a inqͣntū eſt donū diuinitꝰ datumOſt tractatu deincarnatiōe verbi quod eſt ori
go ⁊ fons om̄is doni gratuiti. dicēda ſūt aliqua d̓ gratia ſpūſſancti. que nobis quadrupliciter cōſideranda occurrit. Primo inqͣntum eſt donū diuinitꝰ datū. Secūdo in cōparatione ad libeꝝ arbitriū. Tertio inꝯparatione ad habitꝰ virtutū. Quarto in cōꝑaratione ad exercitia meritoꝝ. De gr̄a igitur inquantū eſt donū diuinitꝰ datū hec tenenda ſunt. ſcꝫ ꝙ ip̄a eſt donū qd̓ a deo immediate donat̉ ⁊ infundit̉. Etenim cū ip̄a ⁊in ipſa dat̉ ſpūſſanctꝰ qui eſt donū increatūoptimū ⁊ ꝑfectū. quod deſcēdit a patre luminū ꝑ verbū incarnatū. ẜm qd̓ Iohānesin apocalipſi vidit fluuiū ſplendidū ad modū cryſtalli ꝓcedere de ſede dei ⁊ agni. Ip̄anihilominꝰ eſt donū ꝑ qd̓ aīma efficit̉ ſponſa xp̄i. filia patris eterni. ⁊ templū ſpūſſancti. qd̓ nullo modo fit niſi ex dignatiua condeſcēſione. ⁊ ꝯdeſcēſiua dignatiōe maieſtatꝭeterne ꝑ donū gratie ſue. Ip̄a deniqꝫ eſt donum qd̓ animā purgat illuminat ⁊ p̄ficit. viuificat. reformat. ⁊ ſtabilit. eleuat. aſſimilat.⁊ deo iūgit. ac ꝑ hoc acceptabilē facit. propt̓quod donū huiuſmodi gratia gratū faciēſrecte dicit̉ ⁊ debuit appellari. Ratio āt adintelligētiā predictoꝝ hec ē. Quia cū primūpͥncipiū ꝓductiuū ꝓ ſua ſumma beniuolentia fecit ſpiritū rationalē capacē beatitudinis eterne. ⁊ reꝑatiuū pͥncipiū capacitatē illam infirmatā ꝑ peccatū reꝑauit ad ſaluteꝫ⁊ beatitudo eterna cōſiſtit in habēdo ſūmūbonū. ⁊ hoc eſt deꝰ. ⁊ bonū excellēs īproporcionabiliter omnē humani obſequij dignitatē. nullꝰ om̄ino ad illud ſummū bonū dignus eſt ꝑuenire. cū ſit om̄ino ſupͣ om̄es limites nature. niſi a deo ꝯdeſcendēte ſibi eleuetur ip̄e ſupra ſe. Deꝰ autē nō cōdeſcenditꝑ ſui eſſentiā incōmutabilē. ſed ꝑ ſuā influētiam ab ip̄o manātē. nec ſpūs eleuat̉ ſupraſe ꝑ ſitū localē ſed ꝑ habitu deiformē. Neceſſe eſt igit̉ ſpiritui rōnali vt dignꝰ fiat et̓ne beatitudinis ꝙ parciceps fiat influētie deiformis. hec autē influētia deiformis quia eſt adeo ⁊ ẜm deū ⁊ ꝓpter deū. ideo reddit imaginem noſtre mētis cōformē beatiſſime trinitati. nō tantū ẜm ordinē originis. veꝝ etiaꝫẜm rectitudinē electionis. ⁊ ẜm quietudinēfruitionis. Et quoniā qui hͦ habet immediate ad deū reducit̉. ſicut immediate ei cōformatur. ideo donuꝫ illud immediate donat̉a deo tanqͣꝫ a pͥncipio influxiuo. vt ſicut immediate emanat a deo dei imago. ſic imme
n 4