Druckschrift 
1 (1495)
Entstehung
Seite
LXXXVIv
Einzelbild herunterladen
 

Quarta pars breuiloquij

que ſunt nobis origo recte ſancte viuēdi.neceſſe eſt in xp̄o fuerit plenitudo et ꝑfectio om̄is meriti ẜm omnē modū plenitudinis. Quia in xp̄o fuit plenitudo gratievnionis quā erat deꝰ ab inſtāti ꝯceptiōis.habēs gl̓iam cōprehēſionis motuꝫ liberiarbitrij. hinc eſt neceſſario fuit in xp̄ofectio meriti. quantū ad excellētiſſimā dignitatē merētis. qͣntū ad celerrimā oportunitatē tꝑis. Rurſus qꝛ fuit in eo plenitudo gr̄e ſingularꝭ ꝑſone. quā habuit fir charitate. omēs ꝟtutes ꝑfectas qͣꝫtuꝫad habitꝰ exercitia. neceſſe fuit in eo eētplenitudo meriti qͣntū ad id quod cōtingit mereri. cuiuſmodi eſt radix charitatisactꝰ multiplicis ꝟ̓tutis. Ampliꝰ quia fuit ineo plenitudo gr̄e capitis. quā pleniſſimaꝫhabuit influētiā in mēbra ſua. hinc eſt plenitudinē habuit meriti. tm̄ reſpectu ſuiſed etiā reſpectu noſtri. quibꝰ ſicut om̄ia ſpiritualia que habemꝰ influit ratiōe deitatisſic meruit rōne aſſumpte humanitatꝭ. ſiueſint bona ſtatꝰ p̄ſentis. ſiue eterne felicitatisPoſtremo qꝛ tantoꝝ chariſmatū plenitudo neceſſario ponebat in xp̄o ſummā ꝑfectam felicitate ẜm ſui partē ſuperiorē. licetdiſpēſatiue ꝓpter nos eſſet in ſtatu vie. hinceſt ꝑfectionē habuit meriti quantū ad idqd̓ meruit ſibi. qꝛ gloriā beatitudineꝫaīme cōcreatā. que naturaliter in ip̄o meritū anteibat. ſed ſolū illa cuꝫ quibꝰ ſtatꝰ vieſtare poterat. ſicut ſtolā carnis glori.ficatiōe ſue excellētiſſime dignitatis. hinc ē ꝑfectionē habuit meriti qͣntū ad moduꝫmerēdi. Quia em̄ in ip̄o ab inſtāti cōceptionis fuit ꝑfectiſſima plenitudo. ſtatīm om̄iameruit que potuit mereri reſpectu ſui. achoc de debito vno modo facere potuit debitū alio modo. de indebito aūt debitū. velde debito magis debitū facere potuit ſibi. qꝛ nullo modo potuit in ſanctitate ꝓficere. a pͥncipio eſſet ſanctiſſimꝰ. fecit tamenhoc nobis merito ip̄iꝰ iuſtificamur gratiam. ꝓficimꝰ in iuſticia eternā gloriaꝫcoronamur. Ac hoc in merito xp̄i radicata ſūt om̄ia merita noſtra ſiue ſatiſfactoriapene. ſiue meritoria vite eterne. qꝛ nec ab ofenſa ſummi boni digni ſumꝰ abſolui. nec īmenſitatē eterni p̄mij que deꝰ eſt. digni ſumus lucrari. niſi meritū homīs dei. cui dicere poſſumꝰ debemꝰ. Om̄ia oꝑa nr̄a operatus es in nobis dn̄e. Ip̄e inqͣꝫ eſt dominꝰ

cui ꝓpheta dixit. Dixi dn̄o deꝰ meus es tuqm̄ bonoꝝ meoꝝ eges.Capitulum. VIIIDe paſſione xp̄i qͣntū ad ſtatū patiētis.Oſtqͣꝫ circa verbū incarnatū ꝯſiderata eſt vnio naturaꝝ. cōſiderata eſtnihilominꝰ plenitudo chariſmatuꝫdeinde cōſiderāda eſt tolērātia paſſionumCirca quā cōſiderādꝰ eſt ſtatꝰ patiētis. modus patiēdi. exitꝰ paſſiōis. De ſtatu ꝟo patientis hec tenēda ſūt. ſcꝫ chriſtꝰ aſſūpſit tm̄ humanā naturā. ſꝫ etiā defectꝰ circanaturā. Aſſumpſit enī penalitates corꝑaleſvt famē ſitim laſſitudinē. Aſſumpſit ſpiritualeſ. vt triſticiā gemitū timorē. Nec tn̄om̄es corꝑales aſſumpſit ſicut ſunt defectꝰegritudinū corꝑaliū multiformiū. Nec omnes ſpūales. ſicut ſunt ignorātia. rebelliones carnis ad ſpm̄. Nec qualitercūqꝫ. quiaſic neceſſitatē patiēdi ſuſcepit. vt tamē nihilpati poſſet inuite nec ẜm volūtatē diuinitatis nec ẜm volūtatē rōnis. licet paſſio fueritꝯtra volūtatem ſenſualitatꝭ carnis. ſic̄ exprimit oratio ſaluatorꝭ que dic̄. ſic̄ egovolo ſed ſicut tu vis. aūt ad intelligētiā p̄dictoꝝ hec eſt. Quia pͥncipiū reꝑatiuum in recōciliādo neceſſario habeat mediatorꝭ officiū. ideo neceſſe eſt habeatuenientiā vtroqꝫ extremoꝝ. ſolū qͣꝫtūad naturā. veꝝ etiā quantū ad ea que ſūt circa naturā. Quoniā deꝰ eſt iuſtꝰ beatꝰ impaſſibilis īmortalis. vero lapſus ē peccator miſer. paſſibilis mortalis. neceſſefuit mediatorē dei hominū vt poſſꝫ homi reducere ad deū deo cōmunicare ī iuſticia beatitudine. hoīe vero ī paſſibilitate mortalitate. vt ſic habēdo mortalitatem trāſeuntē beatitudinē ꝑmanentē.minē reduceret de p̄ſenti miſeria ad vitbeatā. Sicut ecōtra angelꝰ malꝰ habēdo īmortalitatē miſeria iniuſticia fuit mediator faciēs cadere in culpā miſeriā ſuggeſtionē ſuā. Quoniā xp̄s mediator debūit habere innocētiā beatitudinē fruitōnis mortalitate paſſibilitate. hinc eſt ſitdebuit eſſe viator cōprehēſor. De omī emſtatu aliqͥd habuit in ſe. ẜm dicit̉ aſſumpſiſſe de ſtatu innocētie peccati īmunitateꝫde ſtatu nature lapſe mortalitatē ſtatu vero glorie beatitudinē fruitiōis ꝑfecte. Rurſus quoniā penalitates vicioſe ſicut ſunt ſila qͣttuor ꝓpter pctm̄ mortale inflicta. ſciltꝫ