Quarta pars breuiloquij
que ſunt nobis origo recte ⁊ ſancte viuēdi.neceſſe eſt ꝙ in xp̄o fuerit plenitudo et ꝑfectio om̄is meriti ẜm omnē modū plenitudinis. Quia eī in xp̄o fuit plenitudo gratievnionis ꝑ quā erat deꝰ ab inſtāti ꝯceptiōis.habēs gl̓iam cōprehēſionis ⁊ motuꝫ liberiarbitrij. hinc eſt ꝙ neceſſario fuit in xp̄o ꝑfectio meriti. ⁊ quantū ad excellētiſſimā dignitatē merētis. ⁊ qͣntū ad celerrimā oportunitatē tꝑis. Rurſus qꝛ fuit in eo plenitudo gr̄e ſingularꝭ ꝑſone. ꝑ quā habuit firmā charitate. ⁊ omēs ꝟtutes ꝑfectas qͣꝫtuꝫad habitꝰ ⁊ exercitia. neceſſe fuit ꝙ in eo eētplenitudo meriti qͣntū ad id ꝑ quod cōtingit mereri. cuiuſmodi eſt radix charitatis ⁊actꝰ multiplicis ꝟ̓tutis. Ampliꝰ quia fuit ineo plenitudo gr̄e capitis. ꝑ quā pleniſſimaꝫhabuit influētiā in mēbra ſua. hinc eſt ꝙ plenitudinē habuit meriti. nō tm̄ reſpectu ſuiſed etiā reſpectu noſtri. quibꝰ ſicut om̄ia ſpiritualia que habemꝰ influit ratiōe deitatisſic meruit rōne aſſumpte humanitatꝭ. ſiueſint bona ſtatꝰ p̄ſentis. ſiue eterne felicitatisPoſtremo qꝛ tantoꝝ chariſmatū plenitudo neceſſario ponebat in xp̄o ſummā ⁊ ꝑfectam felicitate ẜm ſui partē ſuperiorē. licetdiſpēſatiue ꝓpter nos eſſet in ſtatu vie. hinceſt ꝙ ꝑfectionē habuit meriti quantū ad idqd̓ meruit ſibi. qꝛ nō gloriā ⁊ beatitudineꝫaīme cōcreatā. que naturaliter in ip̄o oē meritū anteibat. ſed ſolū illa cuꝫ quibꝰ ſtatꝰ vieſtare nō poterat. ſicut ſtolā carnis cū glori.ficatiōe ſue excellētiſſime dignitatis. hinc ēꝙ ꝑfectionē habuit meriti qͣntū ad moduꝫmerēdi. Quia em̄ in ip̄o ab inſtāti cōceptionis fuit ꝑfectiſſima plenitudo. ſtatīm om̄iameruit que potuit mereri reſpectu ſui. ac ꝑhoc de debito vno modo facere potuit debitū alio modo. de indebito aūt debitū. velde debito magis debitū facere nō potuit ſibi. qꝛ nullo modo potuit in ſanctitate ꝓficere. cū a pͥncipio eſſet ſanctiſſimꝰ. fecit tamenhoc nobis qͥ merito ip̄iꝰ iuſtificamur ꝑ gratiam. ⁊ ꝓficimꝰ in iuſticia ⁊ ꝑ eternā gloriaꝫcoronamur. Ac ꝑ hoc in merito xp̄i radicata ſūt om̄ia merita noſtra ſiue ſatiſfactoriapene. ſiue meritoria vite eterne. qꝛ nec ab ofenſa ſummi boni digni ſumꝰ abſolui. nec īmenſitatē eterni p̄mij que deꝰ eſt. digni ſumus lucrari. niſi ꝑ meritū homīs dei. cui dicere poſſumꝰ ⁊ debemꝰ. Om̄ia oꝑa nr̄a operatus es in nobis dn̄e. Ip̄e inqͣꝫ eſt dominꝰ
cui ꝓpheta dixit. Dixi dn̄o deꝰ meus es tuqm̄ bonoꝝ meoꝝ nō eges.Capitulum. VIIIDe paſſione xp̄i qͣntū ad ſtatū patiētis.Oſtqͣꝫ circa verbū incarnatū ꝯſiderata eſt vnio naturaꝝ. cōſiderata eſtnihilominꝰ plenitudo chariſmatuꝫdeinde cōſiderāda eſt tolērātia paſſionumCirca quā cōſiderādꝰ eſt ſtatꝰ patiētis. ⁊ modus patiēdi. ⁊ exitꝰ paſſiōis. De ſtatu ꝟo patientis hec tenēda ſūt. ſcꝫ ꝙ chriſtꝰ aſſūpſitnō tm̄ humanā naturā. ſꝫ etiā defectꝰ circanaturā. Aſſumpſit enī penalitates corꝑaleſvt famē ſitim ⁊ laſſitudinē. Aſſumpſit ⁊ ſpiritualeſ. vt triſticiā gemitū ⁊ timorē. Nec tn̄om̄es corꝑales aſſumpſit ſicut ſunt defectꝰegritudinū corꝑaliū multiformiū. Nec omnes ſpūales. ſicut ſunt ignorātia. ⁊ rebelliones carnis ad ſpm̄. Nec qualitercūqꝫ. quiaſic neceſſitatē patiēdi ſuſcepit. vt tamē nihilpati poſſet inuite nec ẜm volūtatē diuinitatis nec ẜm volūtatē rōnis. licet paſſio fueritꝯtra volūtatem ſenſualitatꝭ ⁊ carnis. ſic̄ exprimit oratio ſaluatorꝭ que dic̄. Nō ſic̄ egovolo ſed ſicut tu vis. Rō aūt ad intelligētiā p̄dictoꝝ hec eſt. Quia cū pͥncipiū reꝑatiuum in recōciliādo neceſſario habeat mediatorꝭ officiū. ideo neceſſe eſt ꝙ habeat cōuenientiā cū vtroqꝫ extremoꝝ. nō ſolū qͣꝫtūad naturā. veꝝ etiā quantū ad ea que ſūt circa naturā. Quoniā gͦ deꝰ eſt iuſtꝰ ⁊ beatꝰ impaſſibilis ⁊ īmortalis. hō vero lapſus ē peccator ⁊ miſer. paſſibilis ⁊ mortalis. neceſſefuit mediatorē dei ⁊ hominū vt poſſꝫ hominē reducere ad deū cū deo cōmunicare ī iuſticia ⁊ beatitudine. cū hoīe vero ī paſſibilitate ⁊ mortalitate. vt ſic habēdo mortalitatem trāſeuntē ⁊ beatitudinē ꝑmanentē.minē reduceret de p̄ſenti miſeria ad vitbeatā. Sicut ecōtra angelꝰ malꝰ habēdo īmortalitatē cū miſeria ⁊ iniuſticia fuit mediator faciēs cadere in culpā ⁊ miſeriā ꝑ ſuggeſtionē ſuā. Quoniā gͦ xp̄s mediator debūit habere innocētiā ⁊ beatitudinē fruitōniscū mortalitate ⁊ paſſibilitate. hinc eſt ꝙ ſitdebuit eſſe viator ⁊ cōprehēſor. De omī emſtatu aliqͥd habuit in ſe. ẜm ꝙ dicit̉ aſſumpſiſſe de ſtatu innocētie peccati īmunitateꝫde ſtatu nature lapſe mortalitatē d̓ ſtatu vero glorie beatitudinē fruitiōis ꝑfecte. Rurſus quoniā penalitates vicioſe ſicut ſunt ſila qͣttuor ꝓpter pctm̄ mortale inflicta. ſciltꝫ