LXXXVIFo.
naturā integrā. cuiuſmodi fuit ī Adā. ⁊ hocmō cognouit om̄ia q̄ ſpectāt ad vniuerſi cōſtitutionē. Quintꝰ eſt ẜm ſenſibilē exꝑientiam. ⁊ hͦ mō cognouit omīa que veniūt ad organa ſenſuū ẜm quē moduꝫ dicit̉ ꝙ didicitex his que paſſus eſt obedientiā. Ratioaūt ad intelligētiā predictoꝝ hec ē. Quia ſic̄reꝑatiui pͥncipij eſt nos reꝑare ꝑ liberaliſſimā gr̄am. ſic etiā ꝑ ꝓuidentiſſimā ſapiētiaꝫQd̓ em̄ ẜm ordinē ſapiētie ꝯditū fuerat nōpoteſt abſqꝫ luce ⁊ ordine ſapiētie reꝑari. etideo ſic̄ xp̄s debuit eſſe immunis ab oī culpa. ſic elongatꝰ debuit eſſe ab om̄i ignorantia. ac ꝑ hͦ totaliter repletꝰ ſuꝑne ſapiētie luce ⁊ circūfulgētia. Quapropt̓ cognitiōꝫ ꝑfetam habuit ẜm vtrāqꝫ naturā ⁊ potētiā cognoſcitiuā. ⁊ ẜm oīm reꝝ exiſtētia. Quia ergo res habēt eſſe ī eterna arte ⁊ in humanamēte. ⁊ in ꝓprio genere. neceſſe fuit xp̄m hr̄ehāc triformē rerū cognitiōeꝫ. Quia ꝟo resdupliciter pōt cognoſci in arte .ſ. vel ab ip̄oartifice. vel ab alio ꝯtemplāte artē. ſimiliterhabet duplicit̓ cognoſci in mēte. etiā preteracquiſitiōꝫ. q̄ xp̄o nō cōpetit ꝓpter imꝑfectionē. ſcꝫ vel ẜm habitū īnatū. vel ẜm habitūinfuſuꝫ. hinc eſt ꝙ neceſſariū fuit ad ꝑfectāſapiētie plenitudinē qͥnqꝫ modos p̄dictosreꝑiri in xp̄o deo ⁊ homīe vt ī arte eterna cognoſceret res ⁊ ꝑ naturā deitatis. ⁊ ꝑ gl̓amcōprehēſioniſ. ī mēte aūt ſua ꝑ habitū naturalem ⁊ īnatū. ſic̄ cognouerūt Adam ⁊ eua.⁊ āgeli. et ꝑ habitū gratuitū ⁊ infuſum. ſicutſancti dei ꝑ ſpiritū ſctm̄ illumīati. ī ꝓprio ꝟ̓ogenere cognoſcerꝫ via ſenſus ⁊ memorie etexperiētie. que ī nobis facit rem īcognitā cognoſci. ī xp̄o vero rē cognitā ẜm vnū modūcognoſci fecit ẜm aliū modū. Qm̄ aūt diuintm na ſubſtātia virtꝰ ⁊ oꝑatio ē immēſa. hīc eſtꝙ ẜm pͥmū modū qͥ eſt ꝑ naturā deitatis. īcdaſit finita actualiter cōprehēdit. qͦdam em̄ ineffabili modo ſūme īfinito om̄is īfinitas eſtfinita. Quia ꝟo creature qͣꝫtūcūqꝫ ſublimate finita ē ſubſtātia ꝟtus ⁊ oꝑatio. ita tamenꝙ mēs humana n̄ quieſcit niſi ī bono īfinito. nec tn̄ illud ꝓprie cōprehēdit. qꝛ infinitūnō cōprehēdit̉ a finito. accepta cōprehēſiōeꝓprie hinc eſt ꝙ qͣꝫtū ad ſecūdū modum cognoſcēdi aīa xp̄i ꝑ gl̓iam ꝯprehēſiōis capitqͣꝫtucūqꝫ poteſt caꝑe natura finita ꝑ bonuꝫinfinituꝫ beatificata cui eſt ſūme vnita. ac ꝑhoc ad finita ſe extēdit actualiter cōprehendedo ad īfinita ꝟo habitualit̓ vel etiā exce-
dendo. nō em̄ poteſt aīa xp̄i eqͣri v̓bo nec inſcīa nec ī aliquo alio. Rurſus qꝛ gr̄a maxīereſpicit opꝰ reꝑatiōis. hinc eſt ꝙ ẜm tertiūmodū cognoſcēdi. ꝑ gratiā ꝑfectiſſimaꝫ cognouit xp̄s om̄ia que ſpectāt ad reꝑationēnoſtrā. lōge excellētiꝰ ⁊ meliꝰ qͣꝫ aliqͥs ꝓphetaꝝ vel etiā angeloꝝ. Ampliꝰ qꝛ natura hominis bn̄ inſtituta nata erat oībꝰ creaturisp̄eſſe. ⁊ ip̄as noſſe tāqͣꝫ eas que debeāt ſibiſeruire. ſicut patuit in pͥmi homīs ꝯditionehinc eſt ꝙ qͣꝫtū ad quartū modū cognoſcēdi cognouit xp̄s omīa q̄ ſpectāt ad mundanā machinā cōſtruendā. lōge excellētius qͣꝫadā. Poſtremo qꝛ ſenſus nō eſt ꝑceptiuꝰ rerū niſi ad obiecti pn̄tiā. hīc eſt ꝙ ẜm cognitionē ſenſitiuā nō ſimul cognoſcebat omīa ſꝫmō hec. modo illa. iuxta ꝙ oportunuꝫ eratad reparatōꝫ humani generis faciendāCapitulum VIIDe plenitudine meriti xp̄i in effectuE plenitudine aūt meriti xp̄i hoc tenendū eſt ꝙ in xp̄o dn̄o fuit oīs meriti ꝑfectio ⁊ plenitudo. Primo qͣntum ad eū qui merebat̉ qꝛ nō tm̄ fuit homoveꝝ etiā deꝰ Secūdo qͣꝫtū ad tempꝰ in quomerebat̉. qꝛ ab inſtāti ꝯceptiōis ſue vſqꝫ adhorā mortis ſue. Tertio qͣꝫtū ad id ꝑ quodmerebat̉. qꝛ ꝑ ꝑfectiſſimū habitū charitatꝭ.⁊ ꝑfectiſſimū exercitiū ꝟtutis in orando. inagēdo ⁊ in patiēdo. Quarto qͣꝫtū ad euꝫ cuimerebat̉. qꝛ nō tm̄ ſibi. veꝝ etiā nobis. imoom̄ibꝰ iuſtis. Quinto qͣntū ad illud qd̓ merebat̉ nobis. qꝛ nō tm̄ gl̓iam. veꝝ etiā gratiam ⁊ veniā. ⁊ nō tm̄ gl̓iam ſpūs. ſꝫ etiā ſtolācarnis ⁊ aꝑtionē ianue celeſtis. Sexto qͣntum ad id qd̓ merebat̉ ſibi. qꝛ licet nō mereret̉ ſibi glorificatiōeꝫ mētis quā iā habebatmerebat̉ tn̄ glorificatiōem corꝑis ⁊ accelerationē reſurrectiōis. ⁊ clarificatiōꝫ ſui nominis. ⁊ dignitatē iudiciarie poteſtatꝭ. Septimo qͣntū ad modū quo merebat̉. Cū eītripliciter dicat̉ aliqͥs mereri. vel de indebito faciēdo debitū. vel de debito faciēdo magis debitū. vel de debito vno modo faciendo debitū alio mō. Omībꝰ his modis meruit nobis. tertio tm̄ modo meruit ſibi. faciente hͦ plenitudine gr̄e ſpūſſancti. ꝑ quā xp̄ſſimul erat beatꝰ ⁊ in ſtatu merēdi. ita ꝙ ſuꝑeiꝰ meritū oīa merita noſtra habēt fundariRō autē ad intelligētiā hoꝝ hec ē. Quiacum in pͥncipio reꝑatiuo. xp̄o ſcꝫ domīo noſtro neceſſaria fuerit plenitudo gr̄e ⁊ ſapīe.