Quarta pars breuiloquij
ris ꝑſone. quantū ad gr̄am capitis. ⁊ qͣntūad gratiā vnionis. Ita ꝙ ꝑ gratiā ſingularis ꝑſone habuit omis culpe immunitatē.⁊ qͣntū ad actū ⁊ quātū ad poſſe. qꝛ nec peccauit nec peccatū potuit habere. Per gr̄aꝫvnionis dignꝰ eſt nō tm̄ felicitate glorie. verū etiā adoratiōe latrie. que eſt cultꝰ reuerētie ſoli deo debite. Per gratiā vero capitꝭ influit motū ⁊ ſenſum ī vniuerſos qui ad euꝫaccedūt. vel ꝑ fidē rectā. vel ꝑ fidei ſacramēta ſiue aduentū eiꝰ p̄ceſſerint ſiue fuerīt ſubſecuti. Nā ⁊ qui p̄ibāt ⁊ qui ſequebāt̉ clamabāt. oſanna filio dauid. Rō aūt ad intelligētiā p̄dictoꝝ hec eſt. Quia reꝑatio ē operatio pͥmi principij. ita ꝙ ab ip̄o manat ẜmliberalitatē. ⁊ ad ip̄m reducit ẜm ꝯformitatem. iō oportet ꝙ fiat ꝑ gr̄am ⁊ deiformitatem. Gratia enī ⁊ manat a deo liberaliter. ⁊reddit hominē deiformē. Qm̄ ergo reꝑaratiuū pͥncipiū ꝑ gr̄am reparat. ⁊ omīs respleniꝰ ⁊ ꝑfectiꝰ eſt ī ſuo fonte ⁊ origīe qͣꝫ alibineceſſe eſt ꝙ in pͥncipio noſtro reꝑatiuo. ſcꝫxp̄o dn̄o fuerit oīs gratie plenitudo. Et qͥniā reꝑatiuū pͥncipiū in reꝑando nō tm̄ tenet rationē pͥncipij. verū etiā medij et extremi. extremi qͥdē in ſatiſfaciēdo. medij in reconciliādo. ⁊ pͥncipij in ſuꝑinfluēdo. id̓o neceſſe eſt ꝙ in xp̄o fuerit plenitudo gratie ratione extremi ſatiſfaciētis. medij recōciliantis ⁊ pͥncipij ſuꝑinfluētꝭ. Quoniā igit̉ extremū ad ſatiſfaciendū idoneū. neceſſe eſt eſſedeo placēs. ac ꝑ hoc ab om̄i peccato ꝑfecteimmune. ⁊ hͦ nō poteſt eſſe niſi ꝑ donū diuine gratie in aliquo homīe. neceſſe fuit ponere in xp̄o gr̄am ip̄am ſanctificāteꝫ ⁊ ꝯfirmātem. quā vocamꝰ gr̄am ſingularis perſoneRurſus quoniā mediū ad recōciliandūꝯueniēs nō eſt niſi habeat in ſe vtrāqꝫ naturā. ſuperiorē ⁊ inferiorē .ſ. adorabilē ⁊ adorantē. ⁊ hͦ nullo modo fieri poteſt niſi ꝑ ſumme dignatiuā ⁊ gratuitā vnionē. ideo neceſſe eſt in xp̄o ponere gratiā ſuꝑ omnē gratiam. ⁊ omimoda reuerētia venerādā. quamvocamꝰ gr̄am vnionis. ratiōe cuiꝰ chriſtushomo eſt ſuꝑ om̄ia benedictꝰ deꝰ. ⁊ ideo cultu latrie venerandꝰ. Poſtremo quia pͥncipiū ad influendū efficax nō eſt niſi habeatin ſe plenitudinē fontalē ⁊ originalē. que nōtantū eſt plenitudo ſufficiētie. ſed etiā ſuꝑabundātie. ideo neceſſe eſt verbū incarnatū eſſe plenū gratie ⁊ veritatꝭ. ita ꝙ de plenitudine eiꝰ acciꝑe valeāt vniuerſi iuſti. ſicut
vniuerſa mēbra a capite recipiūt influētiaꝫmotꝰ ⁊ ſenſus. Et ꝓpter hoc vocatur hͦ gratia gratia capitis. ꝓ eo ꝙ ſicut caput haberin ſe ſenſuū plenitudinē. ⁊ ceteris membriseſt cōforme. ceteriſqꝫ p̄ſidet. ac ceteris beneficium p̄ſtat influētie que ip̄i capiti ꝯnectūtur. ſic chriſtꝰ habēs in ſe gr̄am ſuꝑabundātem. ⁊ nobis ꝯſimilis in natura. p̄ ceterꝭ ſāctus ⁊ iuſtus. ceteris qͥ ad ip̄m accedūt preſtat beneficiū gratie ⁊ ſpūs. ꝑ que fit ſenſus⁊ motꝰ in ſpūalibus. Et quoniā ad ip̄m accedere eſt ꝑ fidē vel ꝑ fidei ſacramentū. et fides xp̄i eadē eſt in p̄teritis p̄ſentibꝰ ⁊ futuris. ideo rō influēdi in chriſto ponit̉ reſpectu omniū tā p̄teritoꝝ qͣꝫ p̄ſentiū qͣꝫ etiā futuroꝝ in xp̄m credentiū. ⁊ in xp̄o renatorū.qui ꝑ fidē copulant̉ xp̄o. ⁊ ꝑ gratiā influenteꝫ fiūt mēbra xp̄i ⁊ tēpla ſpūſſancti. ac ꝑ hͦfilij dei patris cōnexi ad inuicē ꝑ indiſſolbile vinculū charitatis. Quod ſicut diſtitia locoꝝ nō diuidit̉. ſic nec diuturnitatetēpoꝝ ſeparat̉. ac ꝑ hoc omnes iuſti vbicunqꝫſint. ⁊ quādocūqꝫ fuerint vnū efficiūt corpꝰxp̄i myſticū. ſenſum ⁊ motū ſuſcipiendovno capite influēte ẜm fontalē radicaleoriginalē plenitudinē om̄is gratie in chriſto habitatis ſicut in fonte.Capitulum VDe plenitudine ſapiētie xp̄i in intellectuEplenitudine ꝟo ſapiētie xp̄i in intellectu hoc tenendū eſt ꝙ in verboincarnato. xp̄o ſcilicꝫ dn̄o noſtro fuit om̄is ſapiētie plenitudo. nō ſolū quantūad cognita. veꝝetiā quo ad cognoſcēdi modos ⁊ differētias. In xp̄o nāqꝫ fuit cognitōſempiternalis ex ꝑte deitatis. cognitio ſenſibilis ex ꝑte ſenſualitatis ⁊ carnis. cognitōſciētialis ex parte mētis ⁊ ſpiritꝰ. Et hec fuit triplex. quedā ſcꝫ ꝑ naturā. quedā ꝑ gratiam. ⁊ quedā ꝑ gl̓iam. Un̄ ſapīam habuit. ⁊vt deꝰ. ⁊ vt homo ⁊ vt cōp̄henſor ⁊ vt viator⁊ vt illuminatꝰ ꝑ gr̄am. ⁊ vt recte formatusꝑ naturā. ⁊ ita in vniuerſo fuerūt in xp̄o qͥnqꝫ modi cognoſcēdi. Primꝰ eſt ẜm diuinaꝫnaturā. ⁊ hͦ modo cognouit om̄ia actualla⁊ potētialia. finita ⁊ infinita. cognitōe actuali ⁊ cōprehēſiua. Secūdꝰ eſt ꝑ gl̓am. ⁊ hocmodo cognouit omīa actualia ⁊ finita cōgnitiōe actuali ⁊ cōprehēſiua. infinita verocognitōne habituali vel exceſſiua. Tertiꝰ ꝑgratiā. ⁊ hoc mō cognouit oīa ſpectātia adhumani generꝭ redēptionē. Quartꝰ eſt tm