Fo.LXXXV
Capitulum IIIIDe incarnatione quantū ad plenitudinem temporum.Etemꝑe ꝟo incarnatiōis hoc tenēdum eſt. ꝙ licet deꝰ in pͥncipio potuerit incarnari. noluit tamē niſi in fine ſeculoꝝ p̄cedēte lege nature ⁊ lege figurepoſt patriarchas ⁊ ꝓphetas. qͥbꝰ ⁊ ꝑ quos fuit incarnatio repromiſſa. poſt qͦs incarnaridignatꝰ eſt tanqͣꝫ in fine tēpoꝝ et plenitudine. iuxta qd̓ dic̄ apoſtolꝰ. At vbi venit plenitudo tꝑis. miſit deꝰ filiū ſuū ſcm̄ ex mulierefactū ſb̓ lege vt eos qͥ ſub lege erāt redimerꝫRō autē ad intelligētiā hoꝝ hec ē. Quiaincarnatio eſt opꝰ pͥmi pͥncipij reparātis. iuxta qd̓ decet ⁊ ꝯuenit ẜm libertatē arbitrij.ẜm ſublimitatē remedij. ⁊ ẜm integritatemvniuerſi. Nā ſapiētiſſimꝰ artifex in agendooīa hec attēdit. Qm̄ gͦ libertas arbitrij hͦreqͥrit vt ad nihil trahat̉ īuita ſic debuit deus genꝰ humanū reꝑare vt ſalutē inueniretqui vellet querere ſaluatorē. qui vero nollet quere ſaluatorem. nec ſalutē ꝑꝯſequensinuenirꝫ. Nullꝰ aūt querit medicū niſi recōgnoſcat morbū. nullꝰ q̄rit doctorē niſi recognoſcat ſe ignorātem. nullꝰ q̄rit adiutoremniſi recognoſcat ſe impotētē. Quia igit̉ hō īpͥncipio ſui lapſus adhuc ſuꝑbiebat de ſcīa⁊ virtute. iō p̄miſit deꝰ tꝑs legis nature in qꝯuinceret̉ de ignorātia. Et pꝰ cognita ignorantia ſꝫ ꝑmanēte ſuꝑbia de ꝟtute quā dicebant. nō deeſt qͥ faciat. ſꝫ deeſt qͥ iubeat. addidit legē p̄ceptis moralibꝰ erudientē. ⁊ cerimonialibꝰ aggrauantē. vt habita ſciētia ⁊cognita impotētia. ꝯfugeret homo ad diuinā miſericordiā ⁊ gr̄am poſtulandā. q̄ dataeſt nobis in aduētu xp̄i. iō poſt legē nature⁊ ſcripture ſubſeqͥ debuit incarnatio verbi.Rurſus qm̄ ſublimitas remedij requiritvt credat̉ fide firmiſſima. ⁊ amet̉ charitateardētiſſima tāqͣꝫ myſteriū ſecretiſſimū et ſaluberrimū. iō ꝯgruentiſſimū fuit vt an̄ chriſti aduentū p̄irēt multa teſtimonia ꝓphetarū. tā explicita in v̓bis. qͣꝫ implicita ī figurꝭvt multꝭ ⁊ firmis teſtimonijs qd̓ erat ſecretum fieret certū ⁊ indubitabile ad credēdūPreirēt etiā multiplicia ꝓmiſſa ⁊ ardentiſſima deſideria. vt ꝓmiſſum bn̄ficiū expectaretur. expectatū differret̉. dilatuꝫ ampliꝰ deſideraret̉. ⁊ diu deſideratū feruētiꝰ amaretur⁊ gratioſiꝰ ſuſciꝑet̉. ⁊ ſuſceptū ſollicitiꝰ ſeruaretur. Poſtremo qm̄ integritas ⁊ ꝑfectio
vniuerſi reqͥrit vt vniuerſa ſint ordinata qͣꝫtum ad loca. ⁊ qͣꝫtū ad tꝑa. ⁊ hͦ opꝰ ſcꝫ incarnatiōis erat ꝑfectiſſimū inter oīa oꝑa diuīa⁊ ꝓceſſus debet eſſe ab imꝑfecto ad ꝑfectū.⁊ nō ecōuerſo. hinc eſt ꝙ opꝰ illud debuit fieri in fine tempoꝝ. vt ſic̄ pͥmus hō qͥ erat totius mūdi ſenſibilis ornamētū. vltimo fuerat ꝯditꝰ .ſ. ſexto die ad totiꝰ mūdi cōpletōeꝫſic ſecūdus hō totiꝰ mūdi reꝑati cōplemētūin quo pͥmū pͥncipiū ꝯiungit̉ cū vltimo. ſcꝫdeꝰ cū limo fieret in fine tēpoꝝ. hͦ eſt in ſextaetate. q̄ eſt etas apta ad exercitiū ſapīe. ⁊ adeneruationē ꝯcupiſcētie. ⁊ ad tranſitū a ſtatu turbinis ad quietē. q̄ om̄ia ꝯpetunt ſexteetati decurſus mūdi ꝓpter incarnatōeꝫ filijdei. Qm̄ ergo aduētꝰ xp̄i fuit in tꝑe legꝭ ⁊ gͣtie. ⁊ in exhibitiōe miſericordie repromiſſe ⁊in pͥncipio etatis ſexte. ⁊ hec oīa dicūt plenitudinē. qꝛ lex gr̄e implet legē ſcripture. et ſolutio ꝓmiſſi implet ꝓmiſſioneꝫ. ⁊ ſexta etasratiōe ꝑfectōis ſenarij ſonat in plenitudinēhinc eſt ꝙ in aduētu filij dei dicit̉ eſſe plenitudo tempoꝝ. nō ꝓpter hͦ ꝙ in eiꝰ aduētu tēpus finiat̉. ſꝫ qꝛ tꝑalia myſteria impleātur.Sicut aūt xp̄s nō debuit venire ī pͥncipiotꝑis. quia aduētꝰ eius nimis fuiſſet feſtinꝰ.ſic nec debuit differre vſqꝫ in finē vltimū. qꝛtūc nimiū eſſet tardꝰ. Decebat enī ſaluatorem inter tꝑs morbi ⁊ tꝑs iudicij introducere tꝑs remedij. Decebat mediatorē q̄daꝫſuoꝝ mēbroꝝ p̄cedere. quedā ſeqͥ. Decebatductorē ꝑfectu tūc ſe on̄dere cū eſſet opportunitas currēdi ad brauiū ⁊ hͦ eſt in fine tēpoꝝ ⁊ citra terminū. ⁊ in approximatōne adfinale iudiciū. vt ꝑ timorē iudicij ſtimulati.⁊ ꝑ ſpem p̄mij attracti. ⁊ ꝑ ꝑfectōnē exemplianimati. vigoroſe ⁊ ꝑfecte ſequamur duceꝫde virtute in virtutē. vſqꝫ quo ꝑueniamꝰ adbrauiū felicitatis eterne.Capitulum VDe plenitudine gratie xp̄i quantū ad cariſmata in affectu.Oſtqͣꝫ innotuit nobis verbū incarnatū qͣntū ad vnionē naturaꝝ. cōſiderandū eſt qͣntū ad plenitudinemchariſmatū ſpiritualiū. Circa q̄ primo cōſideranda ē plenitudo gratie in affectu. deinde plenitudo ſapiētie in intellectu. ⁊ poſtremo plenitudo meriti ī oꝑe ⁊ effectu. Deplenitudine igit̉ gr̄e in affectu in xp̄o hoc tenendū eſt ꝙ in xp̄o a ſui cōceptione fuit plenitudo omīs gr̄e quantū ad gr̄am ſingula-