Fo.CXXXIIII
Poſtremo qꝛ hō ꝑfecte reꝑari nō pot̓at.niſi recuꝑaret mētis innocētiā. dei amiciciā⁊ ſuā excellētiā qͣ ſoli deo ſuberat. ⁊ hͦ nō potuit fieri niſi ꝑ deū in formā ſerui. iō ꝯgruūfuit vbū incarnari. Excellētiā nāqꝫ recuꝑare nō poterat niſi reꝑator eſſet deꝰ. qꝛ ſi mera creatura. tūc hō eſſꝫ ſubiectꝰ mere creature. ⁊ ſic nō recuꝑaret ſtatū pͥoris excellentieAmiciciā qͦꝫ dei recuꝑare nō poterat niſi ꝑmediatorē ꝯueniētē qͥ manū poſſet ponere īvtꝝqꝫ. ⁊ vtriqꝫ ꝑti ꝯformis eſſꝫ ⁊ vtriqꝫ amicus. ⁊ iō ſicut ſil̓is deo ꝑ diuinitatē. ſic ſimilhoī ꝑ hūanitatē. Innocētiā ꝟo mētis recuperare nō poterat niſi dimiſſa culpa. quā dmittere nō decebat diuinā iuſticiā niſi ꝑ ſatiſfactiōꝫ ꝯdignā. ⁊ qꝛ ſatiſfacere nō poteratniſi deꝰ ꝓ toto hūano genere. nec d̓bebat niqluntlti ſi hō qͥ peccauerat. iō ꝯgruētiſſimū fuit huInciuſc. manū genꝰ reꝑari ꝑ deū hoīem natū de genere ade. Qm̄ gͦ excellētia recuꝑari nō potenf̓uū rat niſi ꝑ reꝑatorē excellētiſſimū. nec amicicia reformari poterat niſi ꝑ mediatorē amicabiliſſimū. nec īnocētia reacqͥri poterat niſi ꝑ ſatiſfactorē ſufficiētiſſimum. excellētiſſimus aūt reꝑator nō eſt niſi ſit deꝰ. amicabiliſſimꝰ mediator nō eſt niſi ſit hō. ſufficiētiſſimus ſatiſfactor nō eſt niſi ſit deꝰ parit̓ ⁊ hō.ꝯgruiſſima fuit nr̄e reꝑatōi incarnatio v̓bivt ſic̄ genꝰ humanū ī eſſe exierat ꝑ v̓bū īcreatū. ⁊ ī culpā ceciderat ꝑ v̓bū inſpiratū. ſic aculpa reſurgeret ꝑ verbū incarnatū.Capitulum IlDe īcarnatōe ꝟbi qͣꝫtū ad vnionē naturaꝝIrca ip̄m igit̉ v̓bū īcarnatū tria nobis ꝯſiderāda occurrūt .ſ. vnio naturaꝝ. plenitudo chariſmatū. et pergolis peſſio paſſionū ꝓpter redimēdū genꝰ humanū. Circa naturaꝝ vnionē h̓ tria ꝯſiderāda ſunt ad intelligēdū incarnatōis myſterium .ſ. opꝰ. modꝰ. ⁊ tꝑs. De oꝑe aūt īcarnatōnis hͨ tenēda ſunt ſcd̓m fidē xp̄ianā .ſ. ꝙ incarnatio ē oꝑatio trinitatꝭ. ꝑ quā fit aſſumptio carnis a diuītate. ⁊ vnio diuinitatꝭ cūcarne. ita ꝙ aſſumptio nō tm̄ eſt carnis ſenſibilis. ſꝫ etiā ſpūs rōnalis ẜm potētiā vegetādi. ſentiēdi. ⁊ intelligēdi. ita etiā ꝙ vnio r̄ſit in vnitate nature. ſꝫ ꝑſone. nō humane ſꝫdiuine. nō aſſumpte. ſꝫ aſſumētis. nō ꝑſonecuiuſlibet ſꝫ ꝑſone ſoliꝰ ꝟbi. ī qͣ tāta fit vniovt quicqͥd d̓r de filio dei dicat̉ de filio hoīs⁊ecōuerſo. his tn̄ exceptꝭ ī qͥbꝰ expͥmit̉ vniovel claudit̉ negatio. Ratio aūt ad intelli-
gētiā predictoꝝ hͦ eſt. Quia īcarnatiōis opꝰnō ſolū ē a pͥmo pͥncipio inqͣntū ē effectiuūin ꝓducēdo. veꝝ etiā inqͣntū reꝑatiuū remediādo. ſatiſfaciēdo ⁊ recōciliādo. Quoniā gͦincarnatio inqͣntū dicit aliquē effectū eſt apͥmo pͥncipio qd̓ oīa facit rōne ſūme ꝟtutis⁊ ſubſtātia ꝟtꝰ ⁊ oꝑatio vnita eſt ⁊ indiuiſaom̄imode ī tribꝰ ꝑſonis. hinc eſt ꝙ neceſſe ēincarnatōis oꝑatōem a tota trinitate emanare. Quia ꝟo eſt a pͥmo pͥncipio inqͣntūeſt reꝑatiuū remediādo. ⁊ totū genꝰ humanū lapſum fuerat ⁊ viciatū. nō ſolū rōe anime. verū etiā ⁊ carnis. hinc eſt ꝙ neceſſe fuit ꝙ totū aſſumeret̉ vt totū curaret̉. Et qm̄nobis magis nota eſt ꝑs carnis. ⁊ magis adeo diſtat. vt exp̄ſſior fiat nominatio. et maior expͥmat̉ humiliatio. ⁊ ꝓfundior explicet̉dignatio. hinc eſt ꝙ opꝰ iſtud nō inanimatio ſꝫ incarnatio nomīat̉. Rurſus qꝛ cuꝫſit a primo pͥncipio inquantū eſt reꝑatiuuꝫſatiſfaciēdo. ⁊ ſatiſfactio nō fit niſi ab eo quidebet ⁊ poteſt. ⁊ nō debet niſi hō. nec poteſtniſi deꝰ. oportuit ꝙ ī ſatiſfactiōe ſimul eſſetcōcurſus vtriuſqꝫ nature. diuine ſcꝫ ⁊ hūane. Et qꝛ impoſſibile eſt ꝙ diuīa natura cōcurrat cū alia. ſicut ꝑs ad cōſtitutionē tertijnec ꝙ ip̄a trāſeat in aliā naturā. nec alia natura trāſeat in ip̄am. ꝓpter ſimplicitatē ⁊ immutabilitatē ip̄iꝰ ꝑfectiſſimā. hinc eſt ꝙ deitas ⁊ humanitas nō vniunt̉ in vnitate nature nec accidētis. vniunt̉ igit̉ in vnitate ꝑſone ⁊ hypoſtaſis. Et quoniā diuina natura in nullo ſuppoſito poteſt ſubſiſtere p̄terqͣꝫ inꝓpria hypoſtaſi. ideo vnio illa nō poteſteſſe in hypoſtaſi ſeu ꝑſona hoīs ſed dei. acꝑ hoc ꝑ illā vnionē pͥmū pͥncipiū in vna ſuaruꝫ hypoſtaſū fecit ſeip̄m ſuppoſitū humane nature. ⁊ ita vna tm̄ eſt ibi ꝑſonalitas etvnitas ꝑſonalis. ex ꝑte ſcꝫ aſſumētꝭ. Poſtremo. qꝛ eſt a primo pͥncipio vt eſt reparatiuū recōciliando. ⁊ recōciliās eſt mediatormediatio aūt ꝓprie cōuenit dei filio. ideo ⁊ īcarnatio. Mediatoris nāqꝫ eſt eſſe mediūinter hominē ⁊ deū. ad reducendū hominēad diuinā cognitionē. ad diuinā cōformitatem. ⁊ ad diuinā filiationē. Nullū aūt decꝫmagis eſſe mediū qͣꝫ ꝑſonā que ꝓducit ⁊ ꝓducit̉. que eſt media triū ꝑſonarū. Nullūqꝫmagis decet reducere hominē ad diuinaꝫcognitionē qͣꝫ verbū. quo ſe pater declaratquod eſt vnibile carni. ſicut ⁊ verbum vociNullūqꝫ magis decet reducere ad diuinaꝫ