Tractatus ſcī Bonauēture
¶ Incipit tractatus ſancti Bonauenture de ſeptē gradibus contēplationisOntemplatiuorum aquilinos obtutꝰ acui: et ip̄orum ſpūale palacium ꝑfundi dapibus ſupernedulcedinis affectans: ſeptem gr̄adus eo glorioſiſſimos quoſcientia experientie probatiſſimos inmedium cenſui deducendos. reſeration quorum odorifera confido: ꝙ tāintellectui ſplēdoris copia: qͣꝫ affectuideifici dulcoris affluētia pijſſime matris thearchice exhalabit. ¶ Primum igitur dicamus ignem. ſecūduꝫvnctionem. tertium extaſim. quartuꝫſpeculationem. quintum guſtū. ſextuquietem. ſeptimum gloriam. Primoenim anima ignitur: ignita inungiturvncta rapitur: rapta ſpeculatur velcontemplatur: contemplans guſtat.guſtans quieſcit. Hec in via poſſuntadquiri: non tamen ſubito: ſed gradatim. Citius autem hec experitur quifrequentius ſpiritualibus ſe exercet.Septimus in patria confertur abundantius his qui ſe in precedentibusgradibus exercuerunt. ¶ Ignis eſtvehemens diuini caloris vel amorisferuor ex camino ſuperſplendentishieruſalem flabellatus. Huius igniscalor: contemplatiui ſiue ſancti actiuiviri animam: cum ſe ad orandum deūeffuderit in conſpectu dei: ſubito eaꝫvalde perlucido ſplendore irradiansqͣꝫ plurimum ignit: et arentes motusaffectionesqͣꝫ accendit: malos qͣꝫ concremat et exufflat: teporem inflāmat:et torporē expergiſcere facit: atꝫ ip̄aꝫtotā animam velut veſpertinum qd̓dam et pinguiſſimū holocauſtum: diuion conſpectui repreſentat. ¶ Intue
tur tunc et gaudet: deus adeſt ⁊ pauet illa. Ille immiſſum ignem augetvt magis caleat. illa ortas affectionescolligens nutrit. vt eo amplius magis reddatur incendium. quo abūdātius ſubminiſtratur materia accendēdi. Super hunc gradum pedem fixitqui poteſt dicere cuꝫ propheta. Concaluit cor meum intra me ⁊cͣ. Et iterūInflammatum eſt cor meuꝫ et renesmei. ¶ Unctio eſt velut quidam roſeus liquor: qui per totam animam ſediffundens: ipſam erudit: cor roboratet confortat: diſponens eam ſuauiterad veritatis luculentias ſuſcipiēdasatqꝫ pariter contemplandas. Hac celica vnctione perlinitus fuerat qui dicebat: vnxit vnctione miſericordie ſueDe qua rurſum dicit Dauid. Sicutros in hermon qui deſcendit in montem ſion. Hermon interpretatur lumen exaltatum. Habꝫ autem ſignareinfinitiſſimaꝫ Ieſu bonitatem: Ipſeetenim de ſe dicit. Ego ſum lux mundi. Que quidē lux de terra in crucemde cruce vero fuit ſuper pulcritudinem celorū omniuꝫ exaltata: ita vt licet ſemper potuerit: nunc autem conuenientius propter ſue humanitatisſuperpulcrificam claritatem adiectaꝫdici queat ſuperſplendens candor: ⁊ſupercandens ſplendor illius eterneet feliciſſime regionis. Ros igiturmontis huius deſcendit in montemſion: id eſt contemplatiui viri mentē.ipſius precordia tam irrigando fecūdans: qͣꝫ fecundādo irrigans. et calorē ſcilicet primi gradus leniter tēperās: ne plꝰ ardeat qͣꝫ oportet. Qd̓ em̄purificat ignis concremādo: hoc vnctio mulcet ſuā pinguedinē perfūdēdo: vt capificilior ſit diuinorū et pulcrificorū radioꝝ ab eternaliter oriēteaurora ditiſſime emanantiū. qͥbꝰ qͥdēſalubriter pluſtrata ita ẜm apl̓m doce