Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CCXCVv
Einzelbild herunterladen
 

Soliloquiū ſcī Bō auēture

et miſeraꝫ derelinquunt HomoAīa tu queris qͣle ⁊ qͣntū ſit iſtd̓ gaudiū. Int̓rogaui oīa intima mea: ⁊ mihi narrare nō ſufficiūt. Anſel. Si ſingula q̄ p̄dc̄a ſt̓ bona ſūt ⁊ iocūda cogita mēte qͣntū ſit illud bonū delc̄abile:qd̓ ꝯtinet iocūditatē oīm bonoꝝ in ſenō qͣlē in rebꝰ creatis exꝑti ſumꝰ: ſedtm̄ drn̄tē qͣꝫtū dn̄t creator a creaturaqͥ his bonis fruet̉ qͥcqͥd volet erit: etqͥcqͥd nō volet nō erit. Hec anſel. Ceſariꝰ Btāꝫ vitā faciliꝰ eſt ꝯſeqͥ qͣꝫ enarrare: cuiꝰ curſꝰ ſine t̓mino: vſus ſinefaſtidio: refectio ſine cibo: ſub ātiqͥs ꝑpetuis qͣꝫ gaudijs ſꝑ noua iocūditaset ſine timore amittendi ꝯtinuata felicitas: Puto tn̄ ne diutiꝰ te ꝓtrahamꝙ qͣꝫuis ineſtimabile ſit illud gaudiūet ineffabile: eſtimo tn̄ ꝙ de tribꝰ ꝓueniat: ꝙ triplex gaudiū illos btōs ſpiritꝰ letificat ⁊ delectat. Gaudēt eī delectabilit̓ ī ꝑfecta ⁊ clariſſima diuineclaritatis ꝯtēplatōe. gaudēt dulciterin melliflua ⁊ ſuauiſſima diuine bonitatis deguſtatōe. gaudēt ſempit̓nalit̓in tranqͥlla ⁊ ſecuriſſima diuine maieſtatis ſenſiōe. Scis em̄ o aīa ꝙ tribꝰviribꝰ naturalibꝰ p̄emines ī tua ſb̓a.habes em̄ vim rōnalē q̄ nō ꝑfc̄e illuminat̉. niſi ꝑ pͥme veritatis aꝑtaꝫ conitōeꝫ: ⁊ vim ꝯcupiſcibilē. q̄ nō ſatiat̉niſi ꝑ ſūme bonitatis ꝑfectā dilectionē. vim qͦꝫ iraſcibilē q̄ non qͥetat̉ niſiꝑ et̓ne maieſtatis ſecurā ꝯp̄hēſioneꝫ.De his tribꝰ dic̄ btūs berna. ſuꝑ cantica Qui replet ī bonis deſideriū tuūip̄e futurꝰ ē rōni plenitudo lucis: volūtati ml̓titudo pacis: memorie ꝯtinuatio et̓nitatis Quare t̓ſtis es aīa meaet qͣre ꝯturbas me?. Spera ī deo qm̄adhuc ꝯfitebor illi. Cū oīs error a rōne: oīs dolor a volūtate: ⁊ a memoriaoīs timor receſſerit: ⁊ illa ſucceſſeritquā ſperamꝰ mira ſerenitas: plena ſuauitas: ⁊ et̓na ſecuritas. O aīa qͣntuꝫ

putas gaudeāt ⁊ letāt̉ q̄ illud et̓nitatis ſpeculū iugit̉ ꝯtēplant̉. in qͦ oīa p̄terita pn̄tia ⁊ futura q̄ ſue btītudiniꝯpetūt aꝑtiſſime ſpeculant̉ Aug. Dūad illā ſuꝑnā lucē pr̄is luminū venerimꝰ: totū qd̓ in creaturis eē p̄t ītelligimꝰ. Anſel. Tūc iuſti ſciēt cūcta q̄ deꝰfecit ſciēda. Et qͥd ē qd̓ neſcire pn̄t qͦſciētē oīa vidēt. O aīa ⁊ qūo ſimplicitas ītellectꝰ hͦ ꝑmittit. Aīa. O btāveritas iā video ꝙ ſape̓ ſine te deſiꝑeē: te ꝟo noſſe: ꝑſcm̄ ſcire ē. FulgentiꝰSic̄ ꝑ ſpeculū vitreū trinā nobis viſio demr̄at̉: qꝛ nos ip̄os: ip̄m ſpeculuꝫet qͥcqͥd pn̄s eſt videmꝰ. Sic ꝑ ſpeculū dīne claritatis ip̄m deū ⁊ qͥcqͥd pn̄seſt .i. nos ipſos ⁊ creaturas alias cognoſcemꝰ Ho. O aīa q̄ naturalit̓ ſcire deſideras: hoc ſpeculū vidē affectain illo ſtude̓ ⁊ legē deſidera: qꝛ hoc ſemel vidiſſe eſt oīa didiciſſe. Ibi reuera videbit̉ ⁊ reputabit̉ ſtultitia platonis theorica: ariſtotelis ph̓ia: empedoclis theoreumata: hyppocratis ſcrutinia: ptholōei aſtrologia ⁊cͣ. ⁊ qͥcqͥd h̓de veritate intelligimꝰ: minima ꝑs eorū eſt q̄ ignoramꝰ. Sꝫ tūc o aīa videtbis ⁊ afflues ⁊ mirabit̉ ⁊ dilatabiturcor tuū. Et qͥd videbis? Regē celi indecore ſuo. Beda. Splēdor et̓ne pulcritudinis eſt tāte ſuauitatis tante qͣꝫdulcedinis: vt etiā ipſi angeli qui ſole ſunt incōparabiliter clariores: eoſatiari nō poſſunt. Tunc ergo afflues in ſtupenda diuine claritatis cognitōe. miraberis in tui ipſius delicioſa conſideratiōe: dilataberis ī omniūcreaturarum perfecta ſpeculatione.O contemplatio ſtupenda et admirabilis. O conſideratio delicioſa et delectabilis. O ſpeculatio gaudioſa ⁊ ineffabilis. O qͣꝫ digne dictū eſt de te deus meus. Velior eſt dies vna in atriis tuis ſuꝑ milia. Quia ẜm Auguſti.tanta eſt pulcritudo iuſticie: tanta eſt