de quattuor exercitujs
¶ CxcV.
ſuꝫ diuinā ꝯtēplatōeꝫ impediret Nāẜm auguſtini ſnīaꝫ ⁊ doctrinā: ip̄e aīeſcē deſiderāt corporis reſūptōeꝫ ⁊ expectāt iteratā vnionē ipſiꝰ: qꝛ ip̄aꝝ ſine eo nō p̄t ꝯſummari felicitas nec ſatiari iocuditas: adeo em̄ vehemēteraīa corpꝰ deſiderat: ꝙ etiā aliqͣlit̓ eiusꝯtēplatōeꝫ īpedit ⁊ retardat. Bern̄.O miſera caro fetida ⁊ feda. Un̄ tibihec gloria: ꝙ aīe ſcē qͣs deꝰ inſigniuitſua imagine: ꝓprio redemit ſanguinete deſiderāt: te expectant: ⁊ ipſaꝝ ſinete nō p̄t ꝯſummari felicitas nec ſatiari iocuditas. Augꝰ. Cū aīa hoc corpꝰnō aīale ſꝫ ſpūale receꝑit: ꝑfectū habebit ſue nature modū: obediēs ⁊ imperans viuificata ⁊ viuificās. Tūc ineffabili felicitate fiet: vt ſit ei glorie: qd̓fuit ſarcine. O aīa cogita qualis tibinūc erit gloria: cum induta fueris illaſtola noua ⁊ ſplendida: ornata oī lapide p̄cioſo .i. corꝑe glorificato. In quotot fulgebūt geme p̄cioſiſſime: qͦt ſuntvirtutes in mente. Tūc vt puto cantabis cū iubilo cāticum nouū dn̄o dicens. Gaudēs gaudebo in dn̄o. qꝛ induit me veſtime to ſalutis: et indumēto letitie circūdedit me: ⁊ tqͣꝫ ſpōſumdecorauit me corona. Adhuc vide tertio ⁊ diligent̓ ꝯſidera: ſi tātū gaudiūhabitura ſis qͣſi de alieno: qͥd hauries de ꝓprio; Quis eniꝫ enarrare ſufficeret qͣntū gaudiū: qͣꝫ ſtupendā gloriāqͣꝫ incōprehēſibilē laudē ⁊ magnificētiā habitura ſis a trinitate beatiſſimaa ſcōꝝ oīm ſocietate feliciſſima: ꝓ eoꝙ corpꝰ tuū ꝓpriū tā virilit̓ ꝑ clypeūcaſtitatis ⁊ ꝯtinentie ſuꝑaſti: ꝓ eo ꝙmūdū tā potent̓ ꝑ gladiū pauꝑtatis⁊ indigētie debellaſti: ꝓ eo ꝙ diabolū peſſimū tā fortiter ꝑ haſtaꝫ humilitatis ⁊ obedientie effugaſti: ꝓ eo ꝙoībꝰ cogitatiōibꝰ: oībꝰ affectōibꝰ: ſingulis inordinatis motibꝰ tā viriliterreſtitiſti. Aduerte ſi potes quātā lau
dem habitura ſis ab his qͣs verbo etexēplo ad meliora ꝓuocaſti. Et quidplura: ꝓ ſingulis cogitatiōib: locutionibus: actiōibus virtuoſis ſpēalemet eternalem laudē ſuſcipies. et id qd̓tibi in te defuerit illa celeſtis ⁊ diuina beatorū ſocietas charit: te mutuaadimplebit. Quia vnꝰ quiſqꝫ habebitibi in ꝓximo qd̓ ſibi deficit in meritoproprio. O anima hec cogita: hec mēte ꝑtracta. cū tibi pie viuenti inferuntur aduerſa: ad hec mente euola. Cūpremit corpꝰ: cū fremit mūdꝰ: cū inſidiatur diabolꝰ: ad hec recurre: his mēteꝫ delinire. Quia id qd̓ in pn̄ti ē momentaneū et leue tribulatōis nr̄e ſupͣmodū et in ſublimitate eternū gloriepondus in nobis oꝑatur. Sꝫ ꝙ reuera id ſolū et verū gaudiū eſt qd̓ nō d̓creatura: ſed de creatore ꝯcipitur. cuiomnis cōparata aliunde iocunditasmeror eſt: omnis ſuauitas dolor eſt:poſtremo omnē qd̓ delectari pōt moleſtū eſt. ẜm Bernar. Igitur conſuloꝙ iā ad premiſſa exercitata diſpoſitaet inuitata ad aucͣtorem tuū te cōuertas: et quātū gaudium ab eo illi beatiſpūs recipiant diligenter conſidereset aduertas. qꝛ omne gaudiū tibi ꝓporitum hic eſt accidentale: ⁊ ob hoc nōſatiat: ſed excitat. vt ē illud qd̓ de hisque intra ipſos ſunt accipiūt. Hoc vero gaudiū quod de ſuperioribꝰ hauriunt: ſolū ſubſtantiale vocat̉: qꝛ ꝑ hocſolū affectus rōnalis creature ſatiat̉.Hugo de ſancto victore. Omnis iocunditas: omnis ſuauitas: omnis dulcedo reruꝫ creataruꝫ afficere cor humanum poteſt: ſatiare non poteſtAnima Dic queſo o homo quale ⁊quantum ſit iſtud gaudiū: qꝛ hoc ſolūdeſidero: hoc eſt qd̓ pre omnibꝰ cōcupiſco. qꝛ ſcio ꝙ hec omnia etiāſi habētur ſine illo non ſolum nō ſufficiunt: