Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CCLXXVIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Soliloquiū ſcī Bonauenture

Qui creauit me requieuit in tabernaculo meo. negare ſiquidem ei celi reqͥem̄ non poterit: qui ſibi in hac vita requieꝫ preparauit. Hec Bernardus.O aīa nimis es auara: ſi nō ſufficit tibi tāti hoſpitꝭ. pn̄tia. qꝛ ſcio ꝙ tā liberalis ē ꝙ ꝯmunicabit tibi de bonis ſuis. ꝙ tā pius eſt ꝙ ditabit te de donisſuis. Nullo enī mō deceret tantū pͥncipem: ſi hoſpitā ſuā ꝑmitteret īdigētem. Adorna igitur thalamuꝫ tuū etſuſcipe regem factorē tuū: de cuiꝰ preſentiā exultabit ⁊ letabitur tota familia tua. O vere mira ⁊ multū admirabilis ſententia. Rex cuiꝰ pulcritudinem ſol ⁊ luna mirant̉: cuius magnitudinem celū ⁊ terra reuerent̉: de cuius ſapientia celeſtiū ſpūum agminailluminant̉: de cuiꝰ clementia omniūbeatoꝝ collegis ſatiantur. talis tuū oaīa deſiderat hoſpitiū: tuū cenaculūplꝰ qͣꝫ celeſte palatiū appetit ⁊ exoptatDelicie eī ſue ſunt eſſe cū filijs hominū. Sed ſi hec adhuc te non mouentad laudandū creatorē tuū: ꝯuerte cōtemplationis radiū ad qͣrtū beneficiū⁊ cognoſce ꝙ tante capacitatis eſt palatiū tuū. ꝙ nulla creatura ſufficit ſatiare tuū deſideriū. Hugo de ſanctovictore. Om̄is iocunditas: oīs ſuauitas: oīs potentia: oīs opulentia rerūcreataꝝ afficere cor humanū p̄t: ſatiare non poteſt. Anſelmus. oīs creatura que deꝰ meꝰ non eſt: mihi inopia eſtEt qͣre? Reuera ẜm Grego. in moral̓ibus. Anima humanaᵇ que ad deūappetendū facta eſt. qͥcquid infra deūappetit minꝰ eſt. ideo qꝫ iure ei nō ſufficit qd̓ deus nō eſt. Iā vt eſtimo aīaſufficient̉ vidiſti tuā nobilitatē que ēvalde laudabilis. conuerte nūc radiūcōtemplationis ad tuam ſuꝑ ceterascreaturas ptāteꝫ. que reuera eſt admirabilis. Hugo de arra anime. o animamea qͥd dedit tibi ſponſus tuꝰ; reſpice

mūdū iſtū: oīs natura ad hūc finē cuiſuꝫ ſuū dirigit. vt tuis vtilitatibꝰ deſermat: tuis oblectamentis ẜm diſtributionē tēpoꝝ indeſinent̓ occurrat.Uide iam aīa mea ⁊ diligent̓ ꝯſideraꝙ creator tuꝰ ſponſus ⁊ amicꝰ totammachinā mūdialem ad tuū ordinauitminiſteriū. Ecce angeli purgant ⁊ inflāmant tuū affectū: illuminant ⁊ ī formant tuū intellectū: ꝑficiūt ⁊ cuſtodiunt tuū ſubiectū. Magna dignitas ēhabere tales doctores: ꝯſolatores: ettales cōſeruatores. O anima ſi vidēpoſſes qͣnto gaudio quantoqꝫ tripudio aſſiſtūt orantibꝰ: interſunt meditantibꝰ: qͣnto ſtudio nos in bono conſeruant: quāto deſiderio nos et ſalutem noſtrā eternā expectant. Celumtibi deſeruit ꝑ ſuū motū: luminaria celi ꝑ ſuū influxū: ſol creat tibi diem: luna illuminat tibi noctem: ignis tēperat tibi aeris frigiditatē: aer tibi mitigat ignis interna caliditatem: aqua tibi mundat fetorē: mitigat tibi ſiccū ardorem et fecundat terre vigorē Terra vero te ſuſtentat ſua ſoliditate: recreat ſua fertilitate: delectat ſua amenitate: Ecce aīa breuiter diſcurriſti ꝑſingula ab inferioribꝰ ad ſuꝑiora ⁊ inueniſti ꝙ omnis creatura ad hūc finēex diuina ordinatione curſuꝫ ſuū dirigit. qͣtenus tuis vtilitatibꝰ deſeruiattuiſqꝫ oblectamētis indeſinent̓ occurrat. Sed caue anima mea ne non ſpōſa ſed adultera dicaris. ſi munera dātis plus qͣꝫ affectum amantis diligis.Augꝰ in libro ꝯfeſſionum. Ue tibi ſioberras in veſtigijs ſuis. Si nutusſuos pre eo amas ⁊ nō aduertis puigate mentis intelligentia: quid innuat lux illa beatiſſima: cuius nutus etveſtigia ſunt omniū creaturarū decꝰet forma. Adhuc ſi forte ignoras te opulcerrima mulierum egredere ⁊ abipoſt veſtigia gregū: id eſt irrationabi