Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CCLXXVIIIr
Einzelbild herunterladen
 

de quatuor exercitiis(

gͦ te tibi: etſi n̄ ſꝑ ſaltē īterdū rege tuos affc̄s dirige actꝰ corrige greſſꝰ Igīaīa tene ꝯſilia ſcōꝝ ⁊ pͥmo radiū contēplationis ꝯuerte ad regioneꝫ orientalē: hoc eſt ad ꝯſideratiōeꝫ tue ꝯditionis. Diligent̓ igit̉ conſidera qͣꝫ generoſe a ſummo artifice ſis ꝑ naturā facta: qͣꝫ vitioſe a tua volūtate deformata ſis ꝑ culpā: qͣꝫ gratioſe a diuina bonitate ſepe reformata ſis per gratiamPrimo ergo ꝯſidera: qͣꝫ generoſe formata ſis ꝑ naturā. Generoſitas tuanaturalis ꝯſiſtit in hoc vt eſtimo: ꝙtibi naturalit̓ ad tui decorē impreſſa ēimago beatiſſime trinitatis. Un̄ Anſelmꝰ. fateor dn̄e ⁊ gr̄as ago. quia mecreaſti ad tuā imaginē. vt tui memorſim te cogitē: te diligā. Bernardus īmeditatiōibꝰ. Scd̓m interiorē hominē tria in me inuenio. ꝑ que dcum recolo: conſpicio: ⁊ cōcupiſco. Hec triaſunt memoria: intelligentia ⁊ voluntus. Cū dei reminiſcor in ip̄o cōdelector. Memoria enī eius ſuꝑ vinū Cūintelligentia ip̄m intueor: qͣntuꝫ in ſeſit īcōprehēſibilis: qꝛ pͥncipiū ⁊ finisqͣntū in angelis deſiderabilis: qꝛ deſiderāt in eū ꝓſpicere In ſanctis qͣꝫ delectabilis: in qͣntū in eo aſſidue felicesletant̉. in creaturis omnibꝰ qͣꝫ admirabilis: quia omnia potent̓ creat: ſapiēter gubernat: benigne diſpenſat: Cuꝫdeū ꝑ voluntatē diligo: meip̄m tranſformo. Hec eſt enī virtus amoris vttalē te eſſe oportꝫ qͣle eſt illud quodamas Recognoſce ergo o aīa mea qͣꝫmira ⁊ ineſtimabilis dignitas eſt. eſſenon ſolū veſtigiū creatoris: qd̓ eſt cōmune oībꝰ creaturis: ſed eſſe imaginēqd̓ eſt ꝓpriū creature rōnalis Laudaigit̉ aīa mea dn̄m: lauda deū tuū ſionExꝑgiſcere ⁊ lauda: exulta ⁊ gaude.qꝛ inſignita ſis dei imagine: decorataſimilitudine: particeps rōnis: capareterne beatitudinis. Sed qꝛ hec mo

dica nō īmerito forte iudicarentur ſimorte finirent̉ exulta ⁊ lauda. qꝛ cuꝫp̄dictis dedit tibi naturā īmortalem:ſubſtantiā incorruptibilē: durationeꝫinterminabilē: vita perpetuā. imagoenī trinitatis non eſſes ſi t̓mino mortis precludi poſſes. Augꝰ. xv. de ci.dei. O aīa aduerte ꝙ creator tuꝰ poſtillud eſſe dedit tibi ꝑpetuuꝫ eſſe: poſthoc dedit tibi viuere ſentire diſcerne̓ſenſibꝰ te decorauit: ſapientia illuſtrauit. Tuā igit̉ pulcritudinē attende.vt intelligas qualeꝫ debeas pulcritudinē diligere. Ꝙ ſi temetip̄m vt expedit ꝯtēplari non ſufficis. cur ſaltē qͥd̓de te eſtimare debeas ex iudicio alieno nō ꝑpendis. Sponſum habes decuiꝰ pulcritudine ſi nō dubitares. ſcires ꝙ tā pulcer: tā formoſus: tā vnicus dei filiꝰ tuo aſpectu captꝰ nō eſſꝫſi eū ſingularis decor ⁊ vlta ceterosadmirādꝰ nō traxiſſꝫ. hec Augꝰ Sedhec fortaſſe o aīa nimis ingrata: tlbivident̉ modica. propterea audi/ t̓tiodignitatē admirabilē. ꝙ tante es ſimplicitatis ꝙ nihil p̄t domū mētis tueinhabitare: nihil p̄t in ea manſionemfacere. niſi ſimplicitas ⁊ puritas trinitatis eterne. Ecce qͥd dicit ſponſustuꝰ. Ego inqͥt ⁊ pater ad eū veniemꝰet manſionē apud eū faciemꝰ Et alibiin euāgelio Zachee feſtinās deſcēdeqꝛ hodie in domo tua oportet me manere. Illabi enī menti: illi ſoli poſſibibile eſt: qui eā creauit: Ipſe enim eſtqui intimior intimo tuo eſſe perhibetur: vt dicit Augu. Gaude igitur ofelix anima ꝙ potes eſſe tanti hoſpitis hoſpita. Bernardus. O felix anima que quotidie cor ſuuꝫ mundat vtinhabitantem deum ſuſcipiat: cuiꝰ hoſpes nullo bono indiget. quia aucͣtorem omnium bonorum in ſe habet.O qͣꝫ beata anima apud quam deusſibi requiem inuenit. qui dicere pōt.O ij

O ij