Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Einzelbild herunterladen
 

De paupertate chriſti

ꝙ illa dicta ſunt tꝑe legis ſcripte quetꝑalia promittebat: non eterna in qͣpauꝑtas ꝯtēnebat̉ Unde chry. xviij.ſermone ſuꝑ epl̓am ad hebre. tractāspredictū verbū. Diuitias ⁊ mēdicitatem ⁊cͣ dicit: hec dicebant̉ in veteri teſtamento vbi multa rō diuitiarū habebat̉: vbi pauꝑtatis plurimꝰ erat cōtemptꝰ: vbi hoc quidē maledictū: ſcꝫpaupertas. illud aut benedictio ſcꝫ diuitie. Sed nūc neqͣqͣꝫ ita: ſed ſi vis audire pauꝑtatis predicatū: ipſam ꝓfeſſus eſt chriſtus ⁊ dixit Filiꝰ aūt hominis non habꝫ vbi caput ſuuꝫ reclinet: et iterū diſcipulis dicebat. Nolite poſſidere aurū. Ex quo apparet ꝙauctoritas illa nō eſt ꝯtraria aſſumetibus volūtariā pauꝑtatē. cū illud dictū ſit tꝑe legis ſcripte. iſtud aūt fuittꝑe legis gratie. nec illud dictuꝫ eſt inperſona viri ꝑfecti: ſed potius īfirmi.vt ex verbo chry. patꝫ. et ꝑ hoc patꝫrn̄ſio ad tres auctoritates primasAd illud qd̓ obr̄ ꝙ xp̄us habuit loculos. dd̓ ꝙ xp̄s habuit loculos tribꝰ d̓cauſis. Habuit eī loculos ꝓ pauꝑibꝰalijs: ẜᵐ qḋ dicit hiero. ī auctoritate sͣpoſita: xp̄s tāte pauꝑtatis fuit ⁊cͣ. ethoc nō tollit pauꝑtatē ſūmā Habuitetiā loculos ꝯpatiēdo infirmis Sic̄dr̄ in gl. ſuꝑ illud psͣ. Producēs fenūiumē. Dn̄s loculos hēbat vel habuitin vſus eoꝝ qͥ cū eo erāt. ⁊ ſuos ⁊ religioſas mulieres ī comitatu: q̄ miniſtrabāt ei de ſb̓a ſua in his infirmorūmagis ꝑſonā ſuſcipiens: p̄uidit enimmultos infirmos futuros et iſta queſituros: vt ⁊ ibi earūdeꝫ ꝑſonā ſuſcepit: vbi dixit: triſtis eſt aīa mea vſqꝫad mortē. Et de his duobus ſuꝑ illd̓ioh̓. xij. Ea que mittebātur ⁊c̄. GloCui angeli miniſtrabant loculos hꝫin ſumptꝰ paupeꝝ ꝯdeſcendens infirmis Habuit enī loculos in articuloncitatis. vtpote qn̄ tranſibat per ſa-

maritanos In quo etiam articulo diſcipulis loculos habere ꝑmiſit. ẜm īlud lu. xxij. Qn̄ miſi vos ſine ſacculoet pera ⁊c̄. Glo. Nō eadē regula viuendi ꝑſecutionis qua pacis tꝑe diſcipulos informat: miſſis quidem diſcipulis ad predicandū: ne quid tollerent in via precepit: ordinās ſcilꝫ vtqui euāgeliū nunciat: de euāgelio viuat. Inſtante vero mortis articulo ⁊tota illa gente paſtorem ſimul ⁊ gregem perſequente: congruam temporiilli regulam decreuit: permittens: vttollerēt neceſſaria victui: donec ſopita perſecutoꝝ inſania tempꝰ euangelizandi redeat. Ex his enim gloſismanifeſte apparet: ꝙ modus habendiloculos in domino in nullo minuitpauꝑtatē. Sic enī dominꝰ ꝯdeſcē̄ditinfirmitati ⁊ nc̄itati: vt tn̄ ſalua eſſetforma pauꝑtatis ⁊ exemplū: qd̓ precipue monſtrare venerat hominibusIuxta qd̓ dicit apoſtolꝰ. Factꝰ eſt ꝓnobis egenꝰ vt illius inopia diuiteeſſemus: paupertatem ſcꝫ altiſſimamvoluntarie imitando. Ad illud qd̓obijcitur de glo. i. Thimo. vi. Habētes alimenta. vbi dicitur ꝙ non ſuntabijcienda omnino temporalia. dicendū ꝙ intelligit de abiectione temporalium qͣntum ad vſum: non qͣntumad dominiū. Nā vſus temporaliū neceſſariꝰ eſt vite humane: qui tn̄ haberi p̄t abſqꝫ dominio ⁊ ꝓprietate. Sicpatꝫ in pauꝑibus qui nihil proprietatis habent. et ꝙ iſte ſit intellectus pꝫper illud quod ſequitur in glo. immediate vbi ſubditur: Sꝫ habentes alinenta et quibus tegamur. his ꝯtētiimus. qui vltra tendit: malum inueit. Eſſe igit̉ ꝯtentū vſu tegumēti etlimenti eſt modus perfecte virtutisſic glo. debꝫ intelligi: nec hoc repuiat altiſſime paupertati: Qui auin ſic vellet tꝑalia abijcē vt nec vel

Ff iiij