de gratioſis
¶ Cxv
piētia cū ignorātie tenebras illūinatlumē humilitatis tollat: ⁊ iā ſapīa eēneqͥat. q̄ ſi virtute locutiōis fulgeat:elationis tn̄ velamine cor loq̄ntis obſcurat. Idē sͣ. de intelligentia: q̄re liij. Idē. in oē qd̓ ſcit ſeſe mens deprimat ne qd̓ virtꝰ ſcientie ꝯgregat ventus elatōis tollat. Idē ſcī viri vt humilitatis in ſe virtutē cuſtodiāt cumq̄dā mirabilit̉ ſciūt illud ante mentisoculos ſtudēt reuocare qd̓ neſciuntvt cū ex ꝑte alia īfirmitatē ſuā ꝯſiderāt ex ea parteᵏ qua ꝓuectꝰ eſt eoꝝ ſeanimꝰ nō extollat: ſciā etenī virtus ēhūilitas etiā cuſtos virtutis. ¶ Iſiin diſputatōe. sͣ. de ſtudētibꝰ. li. i. ibi d̓diſputare ſtude ¶ De ſcīa ⁊ charitateGGrego. in mo. cū charitas edificandonō erigit: ſcīa inflādo ꝑuertit. Idemſuꝑ eze. inter charitatē ⁊ ſcīam teſtiseſt bona oꝑatio q̄ ſi fortaſſe defueritꝓfecto certū eſt: nec cognouiſſe te deum: nec diligere ꝓximū. Idē ſepe dūqͥbuſdā. sͣ. li. iij. de diſcordia ¶ Augꝰ:ſuꝑ ioh̓. ſcīa cauenda eſt ne inflet: ergo amate ſcientiā: ſꝫ anteponite charitatem: qꝛ charitas edificat ⁊ nō ꝑmittit inflari ſcientiā. Idē ad illū de ſciētia iacobi. Sicut mors aurā auellita ſenſibꝰ carnis: ſic charitas a ꝯcupiſcentijs carnalibꝰ: huic ſubſeruit ſciētia: cū eſt vtilis: nā ſine illa inflat Id̓ſpiritalis hō. sͣ. de diſcuſſione ¶ Berde dili. deo. liq̄t ⁊ abſqꝫ ſcientia dignitatē̓ eſſe omnino inutileꝫ: ⁊ ſcientiamabſqꝫ virtute dānabilem. Ideꝫ ſupercan. cibus indigeſtꝰ ⁊ qͥ bonam nō hꝫdecoctiōem malos generat humoreset corrumpit corpus: nō nutrit. ita etmulta ſcientia ingeſta ſtomacho aīe qͥē memoria: ſi decocta igne charitatisnō fuerit. Idē ſicut bonū. sͣ. de xeligione ¶ De ſcientiā ⁊ doctrina ¶ Gre.ſuꝑ eze. Sācti viri amādo diſcūt qd̓docendo proferunt. Idē in paſto. cū
ſpiritale aliquid a ſubditis paſtor inquiritur valde eſt ignominioſum ſitunc querat diſcere cū queſtionem debet enodare. Idem pleriqꝫ duꝫ ſe neſciūt que non didicere docere cōcupiſcunt: qui pondus magiſterij tāto leuius eſtimant: quanto vim magnitudinis illius ignorāt ¶ Augꝰ. in epiſt.Ad diſcendū qd̓ opusᶻ eſt nulla etasmihi ſera vidēi poteſt: quia etſi ſenesmagis decet docere qͣꝫ diſcere: magistn̄ volo diſce̓: qͣꝫ qd̓ doceā ignorareIo. chry. de cōpunct. cor. Non ꝯfundamꝰ diuinas litteras: neqꝫ ſanctiſpiritus ſententias ꝓprijs ſentētijs peruertamus ¶ Hiero. in ep̄i. Multo tēpore diſce vt doceas nec laudatoribꝰtuis: īmo dexiſoribus aurē libent̓ accōmodes ¶ De vita et doctrinaGrego. in moꝝ. Cuꝫ a vitijs caro reſtringit̉: cū mens virtutibꝰ exerceturreſtat vt loquendo quiſqꝫ doceat vitāquā moribꝰ ornat Idem ſpiritalis qͥſqꝫ predicator ſtudet ſummoꝑe cōtramaleficos rumores aduerſantiū ⁊ defendere loquendo qd̓ viuit: ⁊ ornareviuendo qd̓ dicit. Idem in paſto. illavox libentius auditorū cor penetratquā dicentis vita cōmendat Idē. boni predicatores pͥus propriā pctā fletibus curent: et tunc q̄ alioꝝ ſunt punienda denūciēt: et anteqͣꝫ verba exhortationis inſonent ꝗē qd̓ locuturiſunt oꝑbus clament ¶ Iſi. de ſū. bo.tā vita qͣꝫ doctrina clarere debꝫ eccleſiaſticꝰ doctor. naꝫ doctrina ſine vitaarroganteꝫ reddit: vita ſine doctrina.inutilē facit. Idē vnuſquiſqꝫ doctor⁊ bone affectionis actionis ⁊ bone pdicatōis habere debꝫ ſtudiū. nā alteꝝſine altero nō facit perfectū ¶ Iohā.chri. ī ſer. adijcit doctrine auctoritatēbona vita doctoris ¶ Amb. d̓ of. viriuſtꝰ ⁊ dictis ⁊ rebꝰ ꝓbat̉. nā ſi exercitatꝰ ſit ẜmōibꝰ deſidioſꝰ ī oꝑibꝰ prudē