¶ Liber quartus pharetre

cernat Idē de ſū. bo. nullꝰ ſapīam deiplene recipit: niſi qͥ ſe ab oīm abſtrahere actionū cura ꝯtēdit. Amb. ī epiNihil peccare ſolius dei ē: ſapientisē ⁊ corrige erratū ⁊ pnīam age̓ pctī.Ide̓. ſola ē ſapīa libera q̄ diuitibꝰ pauperes p̄fecit. ⁊ q̄ ſeruos ꝓprijs fenerari dn̄is fecit. Idē ſapiens nō metu sͣ:li. iij. de qͣttuor affectōibꝰ ma Idē. illevere ſapit cuiꝰ animꝰ in xp̄o ē: ⁊ cuiꝰīterior oculꝰ erigit̉ ad ſuꝑna ¶ Ber:de ꝯſi. qͥd ꝓdeſt ſi vniuerſuꝫ mūdumlucreris te vnū ꝑdideris: etſi ſapiēsalijs ſis deeſt tibi ſapīa ſi tibi n̄ fue̓isIdē ſuꝑ can: Neſcitis qꝛ āgelꝰ ſathane multotiēs trāſfigurat ſe in angelūlucis: ſapīa eſt deꝰ: ⁊ vult ſe amari n̄ſolū dulcit̉ ſꝫ ⁊ ſapient̓ ¶ Sen. ī ep̄i.ſapiēs videbit vbi victurꝰ ſit cū qͥbꝰquo qͥd acturꝰ cogitat ſꝑ qͣlis vita: nōqͣnta ſit. Idē ſapiēs oīa examinabitſecū qͥd acceꝑit a qͦ: qͣntuꝫ: vbi: quēadmodū Idc̄ ſapiēs bonoꝝ rector ē maloꝝ victor: ſꝫ ſub facere docꝫ ph̓ia: nōdice̓. et hoc exigit vt ad legē ſuā qͥſqꝫviuat: ne or̄oni vita diſſentiat Idemrogo atqꝫ hortor vt ph̓iam ī p̄cordiaima demittas ⁊ exꝑimentū ꝓfectꝰ tuicapias: nō or̄one: nec ſcripto. ſꝫ aī firmitate cupiditatū diminutiōe verbarebꝰ proba Idē affectator ſapīe adheret qͥdē in corꝑe ſuo: ſꝫ optima ſui ꝑteabeſt ⁊ cogitatiōes ſuas ad ſublimiaintendit: Idē ad ph̓iam te ꝯfer ſi visſaluꝰ eē: ſi ſecurꝰ: ſi beatꝰ: deniqꝫ ſi viseſſe (qd̓ maximū ē) liber. Idē nō eſtph̓ia ppl̓are artificiū. nec oſtentationiparatū nō in verbis: ſed in rebꝰ ē: necad hoc adhibetur vt cuꝫ aliqua oblectatione ꝯſumat̉ dies: vt demat̉ ocionauſea: aīm format ⁊ fabricat: vitamdiſponit: actiones regit: agēda ⁊ omittenda demonſtrat.¶¶ De doctrina ¶ Ca xxxiiij:¶Rego. ſuꝑ eze. Quis ſqͥs expoſi

tor in explanatione ſacri eloquij vtfortaſſe auditoribus placeat aliquidmentiendo ꝯponit ſua nō dei verbaloqͥtur: ſi cū placendi vel ſeducēdi ſtudio mentiat̉. Naꝫ ſi in verbis dn̄icisvirtutē requirēs ip̄e alit̓ qͣꝫ is ꝑ quēprolata ſunt ſenſerit etiāſi ſub intellectu alio edificationeꝫ charitatis reqͥrat: dn̄i ſunt verba que narrat. qꝛ adhoc ſolū deꝰ ꝑ totā nobis ſacram ſcripturā loqͥtur: vt nos ad ſuū ⁊ ꝓximiamorē trahat. Idē. penſare debꝫ doctor quid loquat̉: cui loquat̉: qn̄ loq̄tur: et quātū loquat̉. ſi enī vnū horuꝫde fuerit locutio apta nō erit. Idē: loqui de deo quiete valde ⁊ libere mentis eſt. tūc nāqꝫ bene dirigit̉ lingua inſermone: cū ſecure ſenſus qui euenitin tranquillitatē. Idē in paſt. clauisaꝑtionis eſt ſermo correptōis: qꝛ increpādo culpā detegit quaꝫ ſepe neſcit ipſe etiā qͥ perpetrauit Idē ī moqui peccatori predicat tanta diſpenſatione cōponere predicationē debꝫ vtnec derelicta ſpe timorem ſubtrahat:nec ſubtracta in ſolo eum timore derelinquat. Idem qui ad vere predicationis verba ſe preparat: neceſſe ē vtcauſaruꝫ origines a ſacris paginis ſumat: vt omne qd̓ loquitur ad diuineauctoritatis fundamētum reuocet: atqꝫ in eo edificium ſue locutionis firmet. Idem in omel̓. Cum malorumperuerſitas creſcit: non ſolum frangipredicatio non debet: ſed etiam augeri. Idem. Plus eſt verbi pabulo victuram in perpetuum mentem reficere qͣꝫ ventrem moriture carnis terreno pane ſatiare Idem Subtili occultoqꝫ iudicio a quorundam auribus p̄dicatio ſancta ſubtrahitur. quia ſuſcitari per gratiam non merentur¶ Idem in regiſtro: Lingua doctoris: bonis fomentum ſit: prauis aculeus: tumidos retundat: iratos mil-