Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CLXIXv
Einzelbild herunterladen
 

Liber ſcd̓s pharetre De principaliū

diligentiꝰ ab inferioribꝰ ꝯcupīa cohibet̉ Idē de ſingul̓. cle. Diſce nunctꝑantie modū qͥ ꝑ licētiā q̄ris exceſſūama feīas inter ſacra ſolēnia ⁊ odiohabe in cōione pͥuata Idē de moribus ecc̄e. Omne officiū tꝑantie ē exuere veterē hoīem ⁊ in deo renouari .i.ꝯtemere oēs corꝑeas illecebras laudēqꝫ ppl̓arem totū qꝫ amorē ad inuiſibilia ⁊ dīna ꝯferre Id̓ Curioſi eēꝓhibemur qd̓ magne tꝑantie munꝰ ē Iſid̓. de ſum. bo. Quic qͥd nimis etvltra modū eſt. ꝑnicioſum fit ſtudiuꝫqꝫ ſuū in ꝯtrariuꝫ vertit. In oī ergooꝑe modū ⁊ tꝑamentū oportꝫ habē̓.Idc̄ in ſyno. In oī re tene tꝑamētu: nihil ītꝑantiꝰ agas: ne minꝰ: ne nimiū aliqͥd: ne vltra qͣꝫ oportꝫ: ne īfraetiā ī bonis moderatū eē decꝫ IdQue cū tꝑantia fiūt ſalubria ſūt ⁊ bona q̄uis etiā cū īmederato vſu noxiaefficiūtur. Nimietas enī oīs in vitiodeputat̉ Bern̄. de ꝯſi. Nō eſt tꝑantia in ſolis reſecandis ſuꝑfluꝰ: eſt etiāī amittēdis nc̄arijs Tulliꝰ ī rhetoTꝑantia eſt rōnis in libidinē atqꝫ īalios nō rectos impetꝰ aī firma ⁊ moderata dn̄atio eiꝰ ꝑtes ꝯtinentia: clementia: modeſtia. De ꝯtinentia gu Cap. xxxvi.ſtusRego. in moꝝ. Per abſtinē6tiā vitia ſunt extinguēda: nōcaro: ⁊ tāto qͥſqꝫ ſibimet d̓bꝫmoderamine p̄eſſe vt ⁊ ad culpā caronō ſuꝑbiat ⁊ tn̄ ad effectū rectitudīsin oꝑe ſb̓bſiſtat Idē Uirtꝰ abſtinētie aut oīo nulla eſt ſi tātū qͥſqꝫ corpꝰnō edomat qͣntū valꝫ: aut valde iordinata eſt ſi corpꝰ atterit plꝰ qͣꝫ ferrevalet Idē in paſto. Incaſſū ꝑ abſtinētiā corpꝰ atterit̉ ſi īordinatis dimiſſa motibꝰ mēs vitijs diſſipaturId̓ in ome. Quia paradiſi gaudijs ꝑ

cibū cecidimꝰ ad hoc in qͣntū poſſumꝰꝑ abſtinētiā reſurgamꝰ Auꝰ. d̓ ꝯfe.Hoc me docuiſti dn̄e vt quē admodūmedicam̄ta: ſic alimēta ſumpturꝰ ac cedāt ſꝫ cū ad qͥetē ſatietatis ex īdigētiemoleſtia trāſeo: ī ip̄o trāſitū mihi īſidiat̉ laqueꝰ ꝯcupīe Id̓ de bo. ꝯiug.Ad hoc iuſti cū opꝰ ē prādent vt tqͣꝫboni dn̄i qd̓ iuſtū ⁊ equū ē ſeruis ſuis .i. corꝑibꝰ p̄beāt Ide̓ ī ſermo. Iciuniū purgat mētē: ſbleuat ſenſū: carnē ſpūi ſb̓ijcit: cor facit ꝯtribulatū ethumiliatū qd̓ deꝰ nō ſpernit Idē īli. d̓ ieiunio ſabba. Sicut qd̓ ait apo.Valū ē hoī qͥ ꝑ offenſionē māducatita malū ē hōī qͥ ꝑ offenſionē ieiunatIo. chry. lr̄ ioh̓ Indigētia ſic̄ ſcītatisita delc̄atōis ē mr̄ Id̓. ſc Ma. Quiieiunat ⁊ peccat: nō ad gloriā dei ieiunat nec ſe hūiliat: ſꝫ ſb̓e ſue parcit.Id̓ Per jeiunia ceſſat. infra li. iiij. d̓ꝯnexiōe Ambro. ī hexam̄. Ieiunihoīs ſputū ſi ſerpēs guſtauerit moritur. Uides qͣnta vis ieiunij ſit vt exputo ſuo ieiunꝰ hō t̓renū ſerpē̄tē int̓ficiat qͣnto magis ergo ſerpentē ſpūalē ꝑ ieiunij virtutē. Hiero. ī ep̄i.Modicꝰ ac tꝑatꝰ cibꝰ ⁊ carni ⁊ aīe vtlis eſt Ide̓ Nōnulli pudicā vitamappetētes ī medio itinē corruūt dū ſolā abſtinētiā carniū ſuffice̓ putāt ⁊ leguminibꝰ onerāt ſtomachū IdemParcꝰ cibꝰ ⁊ vent̓ ſꝑ eſuriēs triduanis ieiunijs p̄fert̉: ⁊ multo meliꝰ eſt qͦtidie parum qͣꝫ raro ſatis ſume̓. Pluuia eī illa optima ē: q̄ ſenſim deſcēditī t̓rā Iſi. de ſū. bo. Abſtinētia ⁊ viuificat̉ ⁊ occidit: viuificat aīam ⁊ corpus necat Idē Ieiūia cū oꝑibꝰ bonis deo acceptabilia ſunt. qͥ a cibis alſtinēt ⁊ praua agūt demones imitanqͥbꝰ eſca nō ē ⁊ neqͥtia ſꝑ adeſt Idſpernit̉ a deo ieiuniū qd̓ in veſperuꝫrepletōe ciboꝝ reficit̉: neqꝫ eī reputāda eſt abſtinētia vbi fuerit vētris ſa