virtutū multiplicitate

Clxix

et multoꝝ aīas lucrifacit ¶ Tulliꝰ inrheto. Patētia eſt honeſtatis aut vtilitatis cā reꝝ arduaꝝ ac difficiliuꝫ volunteria ac diuturna perpeſſio:¶ De ꝑſeuerātia ¶ Ca. xxxiiij.5Rego. in regi. Magna eſt cotra pctm̄ virtꝰ pnīe ſi qͥs ī eade pnīa ꝑſeuēt ¶ Ide̓ illa deo nr̄o ſꝑoꝑa grata ſūt q̄ a bonis q̄ ceperit norecedūt ¶ Ide in moꝝ. In cūctis vigilant̓ dꝫ ſe mēs circūſpicē atꝫ in ip̄acircūſpectōis ſue ꝓuidentia ꝑſeuerare ¶ Idē Bn̄ cepta cūctis diebꝰ agēda ſunt vt cū malū pugnādo repellit̉ipſa boni victoria ꝯſtātie manuteneat̄ ¶ Idē Virū nō ē ſi qͥs bona īchoet: ſꝫ valde mirabile eſt ſi ītentōe rc̄ain bono oꝑe ꝑduret ¶ Aug. de correptōe ⁊ gr̄a Predeſtinatoꝝ fides q̄ ꝑdilectōeꝫ oꝑat̉ ꝓfecto aut oīo nō deficiet: aut ſi qͥ ſūt qͦrū reꝑat̉ an̄qͣꝫ vitaiſta finiat̉ ⁊ deleta quā īcurrerāt iniqͥtate vſqꝫ ī finē ꝑſeuerātia deputat̉Idē de ꝯiug. adult. Cn̄ hoīes vouerint nulla ꝯditōe rūpenda ſunt q̄ ſinevlla ꝯditōe vouerūt ¶ Iſi. de ſū. bo.Tūc deo placꝫ nr̄a ꝯuerſatio qn̄ bonū qd̓ īchoamꝰ ꝑſeuerāti fine ꝯplemꝰ¶ Idē in ſyno. Salꝰ īchoātibꝰ ꝓmittit̉: p̄miū ꝑieuerātibꝰ dat̉. nō ē beatꝰqͥ bonū facit: ſꝫ qͥ īceſſabilit̓ facit. qͥ eīperſeuerauerit vſqꝫ ī finē ſaluꝰ eritBern̄. in ep̄i. Perſeuerātia ſola meret̉ viribꝰ gl̓iam coronā ꝟtutibꝰ ꝓrſus abſqꝫ ꝑſeuerātia nec qͥ pugnat victoriā nec palmā victor conſequit̉Id̓ Perſeuerātia vigor viriuꝫ ꝟtutū ꝯſūmatio: eſt nutrix ad meritū: mediatrix ad pͥmiū: ſoror patientie: ꝯſtantie filia: amica pacis: amiciciaꝝ nodꝰ:vnanimitatis vinculū: ꝓpugnaculuꝫſcītatis ¶ Idē Tolle ꝑſeuerātiā: necobſequiū mercedē hꝫ: nec bn̄ficiū gloriā: nec laude fortitudo: Deniqꝫ nō qͥcepit. ſꝫ qͥ ꝑſeuerauerit vſ. ī fi. ſal. erit

Idē in ſer. Nō viuit qͥ ſuꝑbia inflat̉: qͥ luxuria īquinat̉: qͥ ceteris quibuſcūqꝫ īficit̉ peſtibꝰ: qm̄ nō eſt hͦ viuere ſꝫ magis vitā ꝯfūde ⁊ appropinqͣ.re vſqꝫ ad portas mortis Bonā āt vitā ego puto: ⁊ mala pati ⁊ bona face̓:et ſic ꝑſeuerare vſqꝫ ad mortē ¶ Se.ī ep̄i. Plꝰ oꝑis ī eo eſt vt ꝓpoſita cuſtodias qͣꝫ vt honeſta ꝓponas: perſeuerādū eſt ⁊ aſſiduo ſtudio robur addēduꝫ donec bona mens fit quod bonavoluntas eſtDe tꝑantia ¶ Ca. xxxvFRego. in moꝝ. Is qͥ p̄eſt eaſe circa ſubditos mēſura moEderet̉ qͣtenꝰ ⁊ arridens timeri debeat⁊ iratꝰ amari: vt euꝫ nec nimia letitiavilē reddat: nec īmodareta ſeueritasodioſū ¶ Ideꝫ Nōnūqͣꝫ dū nonnullamenti delectatio ſurripit tꝑantia nr̄amarcet: in qͣntū eī ad delectatiōeꝫ ducimur: in tātuꝫ minus ab illicitis tꝑamur ¶ Ideꝫ ī omē. In talibꝰ mētibꝰdn̄s paſcit̉ q̄ ꝑ reſpc̄m gr̄e tꝑate corporalibꝰ deſiderijs nō vrunt̉ ¶ Ideꝫī regi. Romanoꝝ ſꝑ ab ātidoribꝰ vſfuit pꝰ admixtiōeꝫ ꝓprie ꝯiugis lauari ⁊ purificatōeꝫ q̄rē ⁊ ab ingreſſu eccleſie paululū reuerēt̉ abſtinē ¶ IdēQuotiēs ira aīm īuadit mētē edomavince te ip̄m: differ tempꝰ furoris cūtrāquilla mens fuerit qd̓ placꝫ iudica ¶ Idē in paſto. Cū nō malicia ſedſola ignorātia vel infirmitate delinqͥtur ꝓfecto nc̄e eſt vt magno moderamine ip̄a delicti correptio tēperet̉Augꝰ. de libe. arbi. Tꝑātia eſt afflictio coercens ⁊ cohibēs appetitū abhis rebꝰ q̄ turpit̉ appetunt̉ ¶ Idē deꝯfeſ. De illecebra odoꝝ nō ſatago nimis cū abſunt non requiro: cum adſunt non reſpuo: ſemper tamen carere paratus ¶ Idem de opere monachorum Tanto glorioſius mensad ſuperiora promouetur quanto