Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CLXVIIIr
Einzelbild herunterladen
 

virtutū multiplicitate

Clxvui

ad ſe auditores trahē feſtinat Ide̓Si ſemel ī appetitū ſr̄ne pr̄ie forti ſtabilitate animꝰ figit̉: minꝰ rerū tꝑaliūꝑturbatōe vexat̉ Idē ſr̄ Eze. Timeri ab hoībꝰ hō debuerat ſi ipſe auctorē oīm vt hō timuiſſꝫ. nā qͥ rōnisſenſū ad timorē dei n̄ hꝫ: tāto ī nullotimēdꝰ eſt qͣnto hͦ qd̓ ipſe eē debuit n̄eſt Ideꝫ ī regi. Hoc certiſſime ſcioꝙ place̓ deo ⁊ pͣuis hoībꝰ nullꝰ p̄t: intātū gͦ ſe exiſtimet fr̄nitas tua oīpotēti deo placuiſſe: q̄nto ſe ꝑuerſis hominibꝰ diſplicuiſſe cognouerit Id̓Nulliꝰ vos īfra li. iiij. de trāqͥllitate.Augꝰ ī ep̄i. Senti de auguſtino qͥcqͥd̓ libꝫ ſola me ī oculis dei ꝯſcīa n̄ accuſet. Idē de ci. dei. virtutes hn̄ti magna ꝟtꝰ eſt ꝯtēnē gl̓iaꝫ Ideꝫ Quiꝯtemit iudicia laudātiū: ꝯtēnit ec ſuſpicātiū temeritatē: qͦꝝ tn̄ ſi vere bonꝰ eſt nō ꝯtēnit ſalutē Idē ī ſerm̄.Nec valde gaude̓ debemꝰ qm̄ laudamur: nec cōtriſtari qn̄ vituꝑamur: qꝛnec dānare iniuria: nec coronare pōtlaus falſa Amb. d̓ of. Bn̄ ſibi ꝯſciꝰfalſis non dꝫ moueri nec eſtimari pl̓pōderis ī alieno eē ꝯuitio qͣꝫ ī ſuo teſtimōio Io. chry. ī ſer. Quicqͥd t̓roris hꝫ mūdꝰ ꝯtēno: qͥcqͥd delc̄abile hꝫrideo: dītias nō cupio: pauꝑtateꝫ nohorreſco: morteꝫ nō timeo: Hiero. inep̄i. Utinā ob dei mei nomē atꝫ iuſticiā vniuerſa me īfideliū turba ꝑſeq̄t̉⁊ t̓bulet vtinā ī opprobriū meū ſolidꝰexurgat h̓ mūdꝰ tm̄ vt a xp̄o mēar laudari ⁊ ſue pollicitatōis ſꝑare mercedēIdē gr̄as ago deo meo ꝙ dignꝰ ſumhītꝰ quē mūdꝰ oderit Idē. ꝑ bonā⁊ malā famā a dext̓s ⁊ a ſiniſtris xp̄imiles gradit̉: nec laude extollit̉: necvituꝑatōe frāgit̉. nō dītijs tumet: nōꝯfūdit̉ pauꝑtate: ſꝫ eqͣlit̓ ⁊ leta ꝯtēnit⁊ t̓ſtia Idē ī ꝓlo. ſr̄ heſter. nec affectamꝰ laudes hoīm: nec vituꝑatiōesexpaueſcimꝰ: deo eī place̓ curātes mi

nas hoīm penitꝰ nō timemꝰ: qm̄ diſſipat deꝰ oſſa eorū qͥ hoībꝰ place̓ deſiderāt. Se. ī ep̄i. Honores ⁊ īiurie vulgi ī ꝓmiſcuo ſt̓ hn̄de: nec his gaudēdū nec illis dolēdū Id̓ Aīm excellētē ꝯſtātē ⁊ moderatū ⁊ oīa tqͣꝫ ſe minora trāſeūtē qͥcqͥd timemꝰ optamꝰ qͣꝫridēteꝫ celeſtis potentia agitat: nō p̄tres tāta ſine adminiculo minimis ſtare Idē vir bonꝰ qͦd hōeſte ſe facturū putauerit faciet: etiāſi pecuniā auſerret: ſi laborioſuꝫ erit faciet: ſi dānoſū erit faciet: ſi ꝑiculoſum erit faciet:rurſū qͦd turpe erit nō faciet ec̄ ſi pecuniā hēbit: etiāſi voluptatē: ec̄ ſi potētiā ⁊ dignitateꝫ ab hocſto nulla redet̓rebit̉: ad turpia nulla iuitat̉. IdēEqͦ aīo audiēda ſūt īꝑitoꝝ ꝯuītia etad hōeſta vadēti ꝯtēnēdꝰ ē ip̄e ꝯtēptꝰDe patientia Ca. xxxiij.Rego. ī moꝝ. Nūqͣꝫ eſt patīe O ꝟtꝰ ī ꝓſꝑis. ille at eſt vere patiens qͦ rebus aduerſis atterit̉ ⁊ tn̄ aſpei ſue rc̄itudīe n̄ curuat̉ Id̓. tūcvere on̄dimꝰ ꝙ accepta boͣ rc̄e tenuimꝰ: cū ꝓfecto eqͣnimit̉ ad momētū ſb̓lata toleramꝰ Idē. Quos ad fortiatrahē̓ nitimur eoꝝ nc̄e eſt vt infirmatolēmꝰ: qꝛ nec iacentē erigit niſi qͥ ſtatꝰ ſui rc̄itudineꝫ ꝑ ꝯpaſſiōeꝫ flectitIdē Scī viri patient̓ audiūt ec q̄ ſenūqͣꝫ feciſſe meminerunt qͣꝫuis ea mala q̄ ſibi ingeri ꝯſpiciūt ab ipſis ſuiscriminatoribus nouerint ꝑpetrataIdeꝫ Tūc illata ꝯuitia bn̄ toleramcū in ſecreto mentis ad male ꝑpetrata recurrimꝰ: leue qͥppe videbit̉ ꝙ aliena iiuria ꝑcutimur dū in actiōe nr̄aꝯſpicimꝰ qꝛ peiꝰ eſt ſuppliciū qͦd meremur Ideꝫ ſuꝑ eze. Linguas detrahentium ſicut noſtro ſtudio non debemus excitare ne ipſi pereant: ita ꝑſuam maliciam excitatas debemusequanimiter tolerare vt nobis meritum creſcat Idem Pati-