Liber ſcd̓s pharetreDe principaliū
tia quidē charitas curro mihi. ait adilla ¶ Glo. ecc̄i. ij. Fide ⁊ ſpe ⁊ charitate vere colit̉ deꝰ ſed ꝯtēplatione ꝑuenit̉ que eſt vita eterna.¶ De fide¶ Capᵐ xxiij.Rego. in ome. Fides eaꝝ rerū argumentū eſt q̄ apparerenō poſſunt q̄ eteniꝫ apparentiā fide̓ nō habent ſꝫ agnitiōeꝫ ¶ IdēFides non habꝫ meritū cui humanarō prebet experimentū ¶ Idē ſuperEze. Nō virtutibꝰ venit ad fidē ſedfide pertingit̉ ad virtutes ¶ Aug. decentū ouibꝰ Deus omnibꝰ equaliteradeſt: ſed ille apud deū plꝰ hꝫ loci quiplus attulerit: non argenti ſed fidei.Idē ꝯtra iulianū. Qn̄ deo adiuuāte ex vera viuit̉ fide: ipſe deꝰ adeſt etmenti illumināde ⁊ ꝯcupiſcētie ſuperande: ⁊ moleſtie ꝑferende ¶ Idē dever. dn̄i. Nulle maiores diuitie: nullitheſauri: nulli honores: nulla mundihuiꝰ maior eſt ſb̓a qͣꝫ eſt fides catholica: q̄ pctōres hoīes ſaluat: cecos illuminat: infirmos curat. cathecuminos baptizat: impios iuſtificat: penitentes reparat: iuſtos augmētat: martyres coronat ¶ Ideꝫ Ille credit inxp̄m qui ⁊ ſperat ī xp̄m et diligit chriſtu: nā ſi fidē habꝫ ſine ſpe ac ſine dilectiōe xp̄m eſſe credit: non in xp̄m credit ¶ Iſi. de ſū. bo. Fruſtra libidinoſus ſibi de ſola fide blandit̉ ſi bonismoribꝰ nō ornat̉ ¶ Io. chry. ſr̄ mat.Uirtꝰ fidei in periculis ſecura eſt ⁊ īſecuritate periclitat̉ ¶ Idem Fidesnūqͣꝫ. infra li. iij. de religione ¶ Ideꝫſuꝑ ioh̓. Magnū bonū fides eſt: qn̄ acalida fit mente: ab amore multo ⁊ feruente aīa. hec ph̓os nos oſtēdit: hecvilitatē humanā ꝯculcat ¶ Idē Nōſufficit fides ī regnū inducere: ſꝫ hecmaxime ꝯdēnare habꝫ eos qui vitaꝫ
malā demonſtrāt. qui enī ſciuit volūtatē dn̄i ſui: ⁊ nō facit: plagis verberabit̉ multis ¶ Ber. in ep̄i. Multi an̄ſaluatoris aduentū deū oīpotentē tenentes ⁊ diligentes ſue ſalutis gratiſſimū ꝓmiſſorem credentes eūdem inꝓmiſſione fidelē ſperātes certiſſimūredemptorē in hac fide ⁊ expectatōeſaluati ſunt: licꝫ qn̄ ⁊ qͣliter ⁊ quo ordine ſalꝰ repromiſſa fieret ignorarēt.Ideꝫ ſuꝑ Can. Quid eſt qd̓ nō inueniat fides Fides eī falſi neſcia attīgit inacceſſa: deprehendit ignota: cōprehendit īmenſa: apprehendit nouiſſima: ip̄am deniqꝫ eternitatem ſuo illovaſtiſſimo ſinu quodāmō circūcludit¶ Idē in ſermo. Nc̄e eſt pͥmo crede̓omniū remiſſioneꝫ pctōꝝ habere nōpoſſe niſi ꝑ indulgentiā dei: deinde ꝙnihil ꝓrſus habere q̄as oꝑis boni: niſi etiā hoc dederit ipſe: poſtremo ꝙ vitā et̓nā ꝓmereri nullꝰ p̄t bonis oꝑibꝰſuis: ſꝫ ꝙ gratis a deo det̉ vita et̓naIdem Eſt fides alia preceptorumalia ſignoruꝫ: alia ꝓmiſſoꝝ: qͣ credimꝰin deū: q̄ credimꝰ deuꝫ: ⁊ qua credimꝰdeo. ꝑ fidem preceptoꝝ credimꝰ ī deum: credē aūt in deū eſt in eū ſperareet eū dilige̓. Per fidem aūt ſignoruꝫcredimꝰ deū: qui talia pōt ⁊ oīa pōt.Per fideꝫ vero ꝓmiſſoꝝ credimꝰ deoqui quicquid ꝓmittit veracit̓ ꝯplet¶ De ſpeC¶ Cap. xxiiij.Rego. in moꝝ. Spes in et̓Onitateꝫ animū erigit ⁊ idcirconulla mala q̄ exteriꝰ tolerat ſentitIdem Tāto ſpes in deū ſolidior ſurgit qͣnto ꝓ illo quiſqꝫ grauiora ꝑtulerit: qꝛ neqͣqͣꝫ retributiōis gaudiuꝫ deet̓nitate colligit̉ qd̓ nō hic pͥus piatribulatōe ſeminar̄ ¶ Augꝰ. x. li. ꝯfeſMerito mihi ſpes valida in illo eſt ꝙſanabis om̄es lāguores meos ꝑ eum