vicioꝝ multiplicitate.
Cl
iraſcit̉ ſine rōne multis ſupplicijs dignꝰ erit. volūtarie ſe ip̄m in barathraꝑditiōis ferens ⁊ an̄ futurā gehēnaꝫhic iā vindictā ſoluēs ¶ Ideꝫ Noniracundos tm̄ ⁊ malicie memores punit deꝰ. ſꝫ et eos qͥ ⁊ iraſcentes aut offenſos fr̄es placare negligūt ⁊ ꝯtemnūt ¶ Idē Oſculum pacis porrigeretempore qͦ ſacr̄a offerūtur in vſu ecceeſt: ſed ve̓or ne plures ex nobis labijstm̄mō pacē faciant: cū xp̄s nō ex oreſꝫ ex corde deſideret ⁊ affectū velit ꝓximū nō labijs ſalutari ¶ Idē Si tātūmō non ledas eū qͥ te leſit: auertasaūt te ab eo nec libent̓ eū videas: manet ſine dubio vulnꝰ in pectore ⁊ dolor augeſcit in corde ¶ Ambro. de of.Si iraſcimur: qꝛ affectus nature nōnoſtre ptātis: malū ſermoneꝫ nō ꝓferamꝰ de ore nr̄o ne in culpā ruamus.Idem Is qui cito iniuria mouet̉facit ſe dignū iudicari ꝯtumelia. dumvult ea indignꝰ haberi ¶ Bernar: inepiſt. Nō iraſci vbi iraſcendū ſit: nolle emendare pctm̄ eſt: pͥus vero iraſciqͣꝫ ixaſcendū ſit peccatū pctō addē eſt¶ De triſtitia ſiueaciqi.¶ Cap x.6 Regor̄. in moꝝ. De triſtitiavel acidia naſcit̉ malicia: ranVcor: puſillanimitas: deſꝑatio:corpor circa precepta: vagatio mētiscirca illicita ¶ Ideꝫ Humana aīa qꝛad deum ſolū appetendū facta eſt: omne āt qd̓ infra deū appetit minꝰ ē. ideoei iure nō ſufficit qd̓ deꝰ nō eſt. hinc ēꝙ huc illucqꝫ ſpargit̉ ⁊ ab vnaqͣqꝫ refaſtidio impellēte remouet̉ ¶ Idē inpaſto. Plerūqꝫ piger dn̄ncaria agēnegligit q̄dam ſibi difficilia opponit:quedam vero incaute formidat ⁊ dūqͣſi inuenit qd̓ velut iuſte metuat oſtēdit ꝙ in ocio qͣſi nō iniuſte torpeſcat¶ Idem Si qd̓ mortuū in nobis ē:
ad vitā non accenditur: hoc etiā extīguitur qd̓ quaſi adhuc viuū tenetur.Idē Qui adhuc in pctīs eſt ꝯuerſionis fiduciā non admittit. qui veropoſt ꝯuerſionem torpeſcit etiā ſpeꝫ q̄potuit eſſe de ꝯuerſione ſubtraxitAugꝰ. de confeſ. Palato nō ſano pena eſt panis qͥ ſano ſuauis eſt: ⁊ oculis egris odioſa eſt lux: q̄ puris amabilis ē: et iuſticiā tua dn̄e diſplicet iniquis ¶ Ide Nullo mō decꝫ. infra li.iiij. de exercitio ¶ Io. chry. de cōpūc.cor. Non video ꝙ aliqͥs noſtꝝ vera⁊ ꝑfecta cupidine celeſtiū teneat̉: alioqͥn oīa que videntur eſſe grauia: vmbras putaret ⁊ riſum ¶ Ambro. ſuꝑLu. Diſce rogare qd̓ cupis impetrare. faſtidioſos viros celeſtiū ꝓfectusmunerū non ſequent̉ ¶ Idem in ep̄i.Sicut dn̄s nō vult mortem pctōristm̄ vt reuertatur ⁊ viuat: ita tepidosodit ⁊ cito nauſeā faciunt ¶ Iſid̓. deſum. bo. Tepidꝰ in ꝯuerſione ocioſaverba ⁊ vanas cogitatōes noxias eēnon cōſpicit: ꝙ ſi a tepore mentis euigilauerit ea que pͥus leuia eſtimabatcōfeſtim qͣi horrenda atqꝫ atrocia ꝑtimeſcit ¶ Idē Dei ſeruū ſine int̓miſſion legere orare ⁊ operari oportꝫ: neforte mentē ocio deditā ſpūs fornicatiōis ſurripiat. Cedit enī labori voluptas: animū aūt vacantem cito p̄occupat ¶ Bernar. in epiſt. Pro vitādoocio Ocioſa ſectari ridiculū eſt: ocioſum aūt eſt qd̓ vel nullā habꝫ vtilitatē vel vtilitatis intētionē ¶ Id̓ Miror ꝙ ad guſtuꝫ cibi dulciſſimi nauſeas: ſi tn̄ guſtaſti qͣꝫ dulcis eſt dominꝰaūt certe nōdū guſtaſti ⁊ neſcis quidaut qūo ſapit xp̄s: ideoqꝫ nō appetis īexꝑtum: aut ſi forte guſtaſti ⁊ dulcenō ſapit: ſanū non habes palatū.Idem ſuꝑ Canti. Doleo aliqͦs nr̄mgraui in ſacris vigilijs depͥmi ſomnonec celi ciues reuereri ſed ī preſentia
x ij