Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CLIIIIv
Einzelbild herunterladen
 

¶Liber ſcd̓s pharetre De principaliū

piabiliter: nō enim dicitur diabolo ꝙdamnet̉: quia adulteriū ꝯmiſiſti: furtufeciſti: villam alienā rapuiſti: ſed quiahomini ſtanti lapſus inuidiſti Id̓de virginitate Suꝑbiam ſequit̉ inuidia tanqͣꝫ filia et pediſſequa. Eā qͥppe ſuperbia ꝯtinuo parit. nec vnqͣꝫ ēſuperbia ſine tali prole atqꝫ cōmite. Hiero. in epiſto. O inuidia pͥmummordax tui: o ſathane calliditas ſemꝑſancta perſequens Iſi. in ſyno. Inuidia cūcta bona ardore peſtifero deuorat. inuidia aīe tinea ſenſum comedit: pectꝰ vrit: menteꝫ afficit: cor hoīsqͣſi q̄dam peſtis depaſcit Anſel. deſimili. Qui bonis alteriꝰ arridet ſcīsconſentit: qui vero inuidet diabolis fimilis eſt. Siquidē magis puto eſſeſaluationē ſperandā eiꝰ qui parū boni facit et factis alioꝝ fauet: qͣꝫ illiusqui multa: ⁊ inuidet alijs Senec̄.in ꝓuer. Nōdū felix es ſi nondū turba te deridet. Nā etſi nullos tibi inimicos facit iniuria: multos facit inuidia Gloſa. ſuꝑ p̄s. cxxiij. Ira ⁊ inuidia iudicio carent. De ira Cap. ix.Reg. in moꝝ. De ira rixe tumor mentis: ꝯtumelie clamorruntur. Idem Plerūqꝫ mentemindignatio blaſphemie ꝓfeſub obtentu iuſticie ire immanitas vaſtat. ⁊ dū qͣi ſeuit zelo rectitudinis rabiem explet ira furoris Idc̄ Quiahumanoꝝ actuū dn̄s ſubtili examinegreſſus enumerat: ira ſine voce iudicio. ira in voce cōcilio: ira vero ī voce atqꝫ ſermone gehenne ignibꝰ mancipatur Idem Plꝰ ſemꝑ ira ī vindicta exigit qͣꝫ de iniuria accipitIdē in dialo. Tāto metuenda ē iriuſtoꝝ: qͣnto ⁊ conſtat quia in eoꝝ cordibus ille preſens eſt qͥ ad inferendā

vltionē quam voluerit inualidꝰ noneſt Idem in dialo. Tāto metuēdaeſt regi Idem. Ira etiā cū delinq̄ntiū culpas inſeqͥtur nō debꝫ mēti noſtre quaſi dn̄a preire: ſed poſt rōnistergū qͣſi ācilla rōnis ſubnixiꝰ famūlari Idem Nemo poteſt diligē̓ qͦsnon vult videre Idem ira ſiſemel mentē poſſidere ceꝑit: iuſtū eēdeputat etiā illud qd̓ crudelit̓ facitIde̓ in paſto. Illa que mater eſt oīmcuſtosqꝫ virtutū ꝑ impatientie vitiūvirtꝰ charitatis eneruat̉ Hiero. inorigi. ſuꝑ mich̓. Prope modū naturale eſt vt ⁊ nurꝰ ſocrum: ⁊ ſocrꝰ oderitnurū Augꝰ. in epiſt. Sicut acctuꝫcorrūpit vas ſi diutius ibi fuerit: ſicira corrūp it cor ſi in aliū dieꝫ durauerit Idem Multo melius nec iniuſte cuiqͣꝫ velut iuſte iraſcendo in alicuius odiū ira ⁊ occulta facilitate dilabimur Idem in ſermonibꝰ do. inmon. Si iraſci nō eſt fas fratri ſuo ſine cā: aut dicere racha: aut dicere fatue: multo minꝰ fas eſt aīo tene̓ aliqͥdvt in odium indignatio ꝯuertaturIdem Odium eſt ira inueterata. Id̓de ciui. dei Iram nil aliud eſſe qͣꝫ vlciſcendi libidineꝫ veteres diffinierūtIdem in regula. Delior eſt qui qͣꝫuis ira ſepe tentatur tn̄ impetrarefeſtinat vt ſibi dimittat cui ſe feciſſeagnoſcit iniuriam: qͣꝫ qui tardius iraſcitur ⁊ ad veniam petendam tardiinclinatur. qui aūt nūqͣꝫ petit veniamaut non ex animo petit ſine cauſa eſtin monaſterio etiam ſi inde non ꝓijciatur Glo. Gat. xviij. Si non dimiſerimus ex corde quod in nos delinquitur etiam hoc quod ꝑ penitentiam dimiſſum erat a nobis exigiturGlo. caſſio. p̄s. iiij. Uenialis ira c̄que non ducitur ad effectum Sultimulta li. iij. de diſcordia: inimicia: ſeueritate Io. chryſo. ſuper iohā. Qui