Liber .i. pharetre ſcī Bonauēture
ſto reprehendi deſpiciunt: moxqꝫ inmalis ſuis fomitē defenſionis exquirunt ¶ Idem Omnino difficile ē vtelatio que regnat in corde nō erūpatin voce ¶ Idē Arrogātes graue. infra li. iij. de crudelitate ¶ Hieron̄. inepiſto. Initiū omnis peccati ſuꝑbiaeſt: que natiōe celeſtis ſublimiuꝫ mentes inhabitat. ſub cinere et cilicio latitans ¶ Idē Nihil ita a pueritia vitare conatꝰ ſum ſicut tumentē animūet erectā ceruicē: dei contra ſe odia ꝓuocantē. Noui enī magiſtruꝫ ⁊ dn̄mmeū in carnis humilitate dixiſſe: diſcite a me ⁊cͣ. ¶ Augꝰ. ī regula. Alia q̄cūqꝫ iniquitas in malis operibꝰ exerceſvt fiant. ſuꝑbia vero etiā bonis oꝑibus inſidiat̉ vt pereant ¶ Idē de virginitate. Venſura humilitatis cuiqꝫex menſura ip̄iꝰ magnitudinis dataeſt: cui eſt periculoſa ſuꝑbia q̄ ampliꝰamplioribꝰ inſidiat̉ ¶ Ide Quia ſatagentibꝰ ſupra in c. de peccato. ¶ Id̓de gr̄a noui teſta. Suꝑbia odit ꝯſortium: ⁊ qͣntū in ip̄o eſt ſolꝰ cupit eminēoīs ſuꝑbus ¶ Id̓. de ci. dei. An fortecorrigi pudet: et hoc vitiū non niſi ſuyboꝝ eſt ¶ Ideꝫ Suꝑbia ꝑuerſe imitat̉ deū: odit nāqꝫ cū ſocijs eqͣlitatemſub illo: ſed imponere vult ſocijs dominationē ſuā ꝓ illo ¶ Idē Faciliꝰſeruit̉ homini qͣꝫ libidini: cū ſeuiſſimodn̄atu vaſtet corda mortaliū: vt aliasomittā libido ip̄a dn̄andi hoībꝰ alijs.¶ Idē Audeo dicere. infra li. iij. derecidiuatione ¶ Idē in epl̓a. Fit miris modis ī anima hominis vt de falſa humilitate magis inflet̉ qͣꝫ ſi aꝑtſuꝑbiret ¶ Idem de confeſ. Humiliaſti tāqͣꝫ vulneratū ſuꝑbum ⁊ timoremeo ſeparabar abs te ⁊ nimis inflatafacies claudebat oculos meos. ¶ Id̓Plꝰ hoſtis vincit̉ in eo quē plus tenet et de quo plures tenet: plures ātſuꝑbos tenet noīe nobilitatis: ⁊ de
his plures noīe auctoritatis ¶ Ioh̓.chry. ſuꝑ Io. Superbia in nobis exiſtente oīs nr̄a vita īmūda fit. Etſi ſobrietatē: etſi virginitatē: etſi ieiuniū:etſi or̄oes: etſi elemoſynā: etſi qd̓cūqꝫaliud ꝑficiemꝰ ¶ Iſi. de ſum. bo. Suꝑbia ſicut eſt origo omniū criminumita terminꝰ cūctaꝝ virtutū. ip̄a eī eſt īpctō pͥma. in cōflictu poſtrema ¶ Id̓Oīs peccās ſuꝑbꝰ eſt eo qd̓ faciendavetida: ꝯtēptui habꝫ diuina p̄cepta.¶ Bern̄. de xij. gra. Glorioſa res humilitas: qͣ ip̄a quoqꝫ ſuꝑbia palliare ſeappetit ne vileſcat ¶ Idē Arrogansde alia omni re plꝰ ſibi credit qͣꝫ alijs:de ſe ip̄o plꝰ alijs credit qͣꝫ ſibi ¶ Id̓Vonachꝰ p̄ſumptuoſus pͥmꝰ in ꝯuentibꝰ reſidet: in conſilijs pͥmꝰ reſpōdetnō vocatꝰ accedit: nō iuſſus ſe intromittit: reordinat ordinatum: reficit facta. Quicqͥd ip̄e non fecit aut ordinauit: nō recte factuꝫ eſt nec pulcre eſtimat ordinatū: iudicat iudicantes: preiudicat iudicaturis. Si tempꝰ aduenerit non ꝓmoueat̉ ad prioratū: abbatem aut inuidū iudicat aut deceptum¶ Idē ſuꝑ can. Argumentū ſuꝑbiepuatio gratie eſt ¶ Idem Pernicioſa paupertas: penuria meritoꝝ: p̄ſumptio anteꝫ ſpūs: fallaces diuitie: ⁊ iōdiuitias ⁊ pauꝑtateꝫ ne dederis mihidomine¶ De pana gloria¶Ca. viijRego. in moꝝ. InobediētiaFiactātia hypocriſis ꝯtentōespertinacia diſcordie ⁊ nouitatum preſumptiones oriuntur de inani gloria ¶ Ideꝫ. Quattuor ſunt ſpecies quibus omnis tumor arrogantium demonſtratur. cum bonum aut aſemet ipſis habere ſe eſtimant: aut ſidatum deſuper credant ꝓ ſuis ſe hocaccepiſſe meritis: aut certe cū iactāt