Druckschrift 
Opuscula
Entstehung
Köln 24. XII. 1486
Seite
CLIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Liber .i. pharetre ſcī Bonauēture

ſto reprehendi deſpiciunt: moxqꝫ inmalis ſuis fomitē defenſionis exquirunt Idem Omnino difficile ē vtelatio que regnat in corde nō erūpatin voce Idē Arrogātes graue. infra li. iij. de crudelitate Hieron̄. inepiſto. Initiū omnis peccati ſuꝑbiaeſt: que natiōe celeſtis ſublimiuꝫ mentes inhabitat. ſub cinere et cilicio latitans Idē Nihil ita a pueritia vitare conatꝰ ſum ſicut tumentē animūet erectā ceruicē: dei contra ſe odia ꝓuocantē. Noui enī magiſtruꝫ ⁊ dn̄mmeū in carnis humilitate dixiſſe: diſcite a me ⁊cͣ. Augꝰ. ī regula. Alia q̄cūqꝫ iniquitas in malis operibꝰ exerceſvt fiant. ſuꝑbia vero etiā bonis oꝑibus inſidiat̉ vt pereant Idē de virginitate. Venſura humilitatis cuiqꝫex menſura ip̄iꝰ magnitudinis dataeſt: cui eſt periculoſa ſuꝑbia q̄ ampliꝰamplioribꝰ inſidiat̉ Ide Quia ſatagentibꝰ ſupra in c. de peccato. Id̓de gr̄a noui teſta. Suꝑbia odit ꝯſortium: ⁊ qͣntū in ip̄o eſt ſolꝰ cupit eminēoīs ſuꝑbus Id̓. de ci. dei. An fortecorrigi pudet: et hoc vitiū non niſi ſuyboꝝ eſt Ideꝫ Suꝑbia ꝑuerſe imitat̉ deū: odit nāqꝫ cū ſocijs eqͣlitatemſub illo: ſed imponere vult ſocijs dominationē ſuā ꝓ illo Idē Faciliꝰſeruit̉ homini qͣꝫ libidini: cū ſeuiſſimodn̄atu vaſtet corda mortaliū: vt aliasomittā libido ip̄a dn̄andi hoībꝰ alijs. Idē Audeo dicere. infra li. iij. derecidiuatione Idē in epl̓a. Fit miris modis ī anima hominis vt de falſa humilitate magis inflet̉ qͣꝫ ſi aꝑtſuꝑbiret Idem de confeſ. Humiliaſti tāqͣꝫ vulneratū ſuꝑbum ⁊ timoremeo ſeparabar abs te ⁊ nimis inflatafacies claudebat oculos meos. Id̓Plꝰ hoſtis vincit̉ in eo quē plus tenet et de quo plures tenet: plures ātſuꝑbos tenet noīe nobilitatis: ⁊ de

his plures noīe auctoritatis Ioh̓.chry. ſuꝑ Io. Superbia in nobis exiſtente oīs nr̄a vita īmūda fit. Etſi ſobrietatē: etſi virginitatē: etſi ieiuniū:etſi or̄oes: etſi elemoſynā: etſi qd̓cūqꝫaliud ꝑficiemꝰ Iſi. de ſum. bo. Suꝑbia ſicut eſt origo omniū criminumita terminꝰ cūctaꝝ virtutū. ip̄a eī eſt īpctō pͥma. in cōflictu poſtrema Id̓Oīs peccās ſuꝑbꝰ eſt eo qd̓ faciendavetida: ꝯtēptui habꝫ diuina p̄cepta. Bern̄. de xij. gra. Glorioſa res humilitas: qͣ ip̄a quoqꝫ ſuꝑbia palliare ſeappetit ne vileſcat Idē Arrogansde alia omni re plꝰ ſibi credit qͣꝫ alijs:de ſe ip̄o plꝰ alijs credit qͣꝫ ſibi Id̓Vonachꝰ p̄ſumptuoſus pͥmꝰ in ꝯuentibꝰ reſidet: in conſilijs pͥmꝰ reſpōdetnō vocatꝰ accedit: nō iuſſus ſe intromittit: reordinat ordinatum: reficit facta. Quicqͥd ip̄e non fecit aut ordinauit: nō recte factuꝫ eſt nec pulcre eſtimat ordinatū: iudicat iudicantes: preiudicat iudicaturis. Si tempꝰ aduenerit non ꝓmoueat̉ ad prioratū: abbatem aut inuidū iudicat aut deceptum Idē ſuꝑ can. Argumentū ſuꝑbiepuatio gratie eſt Idem Pernicioſa paupertas: penuria meritoꝝ: p̄ſumptio anteꝫ ſpūs: fallaces diuitie: ⁊ iōdiuitias ⁊ pauꝑtateꝫ ne dederis mihidomine De pana gloria¶Ca. viijRego. in moꝝ. InobediētiaFiactātia hypocriſis ꝯtentōespertinacia diſcordie ⁊ nouitatum preſumptiones oriuntur de inani gloria Ideꝫ. Quattuor ſunt ſpecies quibus omnis tumor arrogantium demonſtratur. cum bonum aut aſemet ipſis habere ſe eſtimant: aut ſidatum deſuper credant ꝓ ſuis ſe hocaccepiſſe meritis: aut certe cū iactāt