¶ Liber .i. pharetre ſcī Bonauenture
vt ab alio grauior repellat̉ ¶ Amb̓.de offi Laus dn̄i vbi mūda poſſeſſioet īnocens familie diſciplinā ¶ Ideꝫin apolog. Peccauit dauid vt ſolentreges: ſed pnīaꝫ geſſit fleuit ⁊ ingeniūit qd̓ nō ſolent reges ¶ Iſi. de ſum.bo. Qui recte vtit̉ regni ptāte: ita p̄ſtare ſe oībꝰ debꝫ: vt qͣnto magis honoris celſitudine claret: tanto ſemetip̄m mente magis humiliet: p̄ponēsſibi exēplū humilitatis dauid: qͥ de ſuis meritis nō tumuit: ſꝫ humilit̓ ſeſedeijciens dixit: vilior fiaꝫ plꝰ qͣꝫ factſuꝫ et ero humi. ī ocu. me. ¶ Id̓ Quirecte vtit̉ regni ptāte formaꝫ iuſticiefactis magis qͣꝫ verbis īſtituit. ille nāqꝫ nulla ꝓſꝑitate erigit̉: nulla aduerſitate turbat̉ nō nitit̉ ꝓprijs viribꝰ: neca deo recedit cor eiꝰ: regni qͦꝫ faſtigiohumili preſidet aīo: nō eū delectat inqͥtas: nō inflāmat cupiditas ſine fraudatōe alicuiꝰ ex pauꝑe diuites facit. ⁊qd̓ iuſta ptāte a ppl̓is extorq̄re potuerat hoc ſepe miſericordi clementiadonat ¶ Idē in ſyno. Modica ē huiꝰſeculi gloria: caduca eſt ⁊ fragilis tꝑalis potētia. dic vbi ſunt reges: vbi pͥncipes: vbi īꝑatores: vbi locupletesrerū: vbi potentes ſeculi: vbi diuitesmūdi: qͣſi vmbra trāſierūt: velut ſomniū euanuerūt ¶ Ber. in epl̓a Principis error multos inuoluit ⁊ tātis obeſt qͣntis p̄eſt ipſe ¶ Sene. ī ep̄i. Necꝓmiſcuā hr̄e: nec vulgarē clementiāpͥncipē decꝫ. Nā tā oībꝰ ignoſcere qͣꝫnulli malū eſt ¶ Id̓ Sic cū inferioreviuas quēadmodū tecū viue̓ ſuꝑiorēvelis ¶ Idē qͦtiēs in mētem veneritq̄ntū tibi in ſeruū liceat: veniāt etiaꝫin mētē tantūde in te dn̄o tuo licereAt ego inqͥs nullū dn̄m hēo Rn̄deobona forſitā eſt fortuna Si neſcis q̄etate Hecuba ſeruire cepit: qͣ Creſusqua Darij mater.
¶ De iudicibus¶ Ca. xlv(CReg. ī ome. Durū ē vt qͥ neſcit tenē̓ moderamīa vite ſueiudex fiat vite aliene. ¶ IdēIudicare digne. in c. de acceptiōe ꝑſonaꝝ li. iij. ¶ Id̓ ī moꝝ. Vaiora crimina ⁊ tarde credenda ſūt cū audiuntur ⁊ citiꝰ puniēda ſūt cū veracit̓ agnoſcunt̉ ¶ Idē Tres ſūt acceptiōesmunerum ad qͣs ex fraude feſtinat̉ adiudiciū. Qunꝰ nāqꝫ a corde ē captatagr̄a a cogitatiōe Punꝰ ab ore ē gl̓aꝑ fauorē. Qunꝰ a manu eſt p̄miū perdationē ¶ Idc̄ Boni te dulcē. in c.de eqͥtate ¶ Io. cpry. ſuꝑ Mat. Benigni ⁊ iuſti iudicis eſt ſuas iniurias cōtemere ⁊ alioꝝ iniurias iudicareIdē facile deuiat in c. de timore ī li.iij. ¶ Iſi. in ſyno. Noli eē plꝰ iuſtꝰ qͣꝫiuſtū eſt: oē enī qd̓ nimis eſt: vitiū eſtIdē Nullū iudices. infra lib. iij. c.de ſtultiloqͥo in accuſatiōe ¶ Idē deſum. bo. Neminē ſtultoꝝ vel īproborū oꝫ iudicē eē. Nā ſtultꝰ ꝑ ignauiaꝫīprobꝰ ꝑ cupiditatē corrūpit quā didicit veritate ¶ Idē̄ Qui recte iudicat⁊ p̄miū inde remuneratiōis expectatfraudē in deo ꝑpetrat. qꝛ iuſticiā quāgratis partiri debuit acceptiōe pecunie vēdit ¶ Id̓. Quattuor modis iudiciū humanu ꝑuertit̉: timore: cupiditate: odio: amore Timore: dum metuptātis veritatē alicuiꝰ loqͥ paueſcimꝰCupiditate dū p̄mio muneris alicuiꝰcorrūpimur. Odio: dū ꝯtra quēlibetaduerſari molimur. Amore: dū amicovel ꝓpinqͥs obtꝑare ꝯtēdimꝰ ¶ Aug.in ep̄i. Iniquū eſt vt qͥſqꝫ iudicare dealio velit: ⁊ iudicari de ſe nolit ¶ Idēimple chriſtiane iudex pij pr̄is officiūſic ſuccc̄ ſe iniqͥtati vt ꝯſulē meminēishūanitati ¶ Idc̄ in ſerm. Cū iudicaueris te ipſum ſine adulatiōe. iudica