Tertiaᵐ parsCentiloquij
reſtringens impetꝰ aduerſitatis. Huius partes ſunt quecunqꝫ hec efficiūtq̄ ſunt magnanimitas: fiducia: ſecuritas: conſtantia: patientia: magnificentia: fidentia: ⁊ perſeuerantia. Magnanimitas eſt difficiliū ſpontanea ⁊ rationalis aggreſſio Fiducia ē certa ſpesanimi perducendi ad fineꝫ rem inchoatam. Securitas eſt habitus ẜm quēimminentes incōmoditates ⁊ rei inchoate affines non formidantur. Magnificentia ẜm Tulliū eſt rerum magnarum et excelſarum cum animi ampla quadā et ſplendidiſſima propoſition cogitatio atqꝫ adminiſtratio. ẜmMacrobium. magnificentia. eſt difficilium et preclaroruꝫ cōſummatio. Cōſtantia eſt ſtabilitas animi firma ⁊ inpropoſito perſeuerans. Patientia ēvirtus contumeliarum et omnis aduerſitatis equanimiter mala portansItem aliter. Patiētia eſt equanimismalorum illatorū tolerantia. Grego.vera patientia eſt aliena mala equanimiter perpeti ⁊ contra cum qui mala irrogat nullo animi dolore moueriItem aliter diffinitur. Patientia eſtomnium paſſionum moleſtaruꝫ aliunde illatarum victorioſa perpeſſio. Fidentia eſt virtus per quam magnis ⁊honeſtis in rebus multuꝫ ipſe animꝰſe in fiducia collocauit. Perſeuerātiaẜm Tullium eſt etiam ratione bn̄ cōſiderata ſtabilis et perpetuā permanſio. Magiſtraliter ſic deſcribit̉ Perſeuerantia: eſt permanentia in bonodiuturna ſiue finalis. Nota ꝙ cōſtantia eſt permanētia in propoſito. Perſeuerantia. permanentia in bono. ſiuecontinuatio boni. Conſtantia cauetleuem tranſitū a propoſito in propoſitum. Perſeuerantia vero diſcontinuationem vel imꝑfectionē reſpectudebiti finis. Scd̓ꝫ Augꝰ. actus fortitudinis eſt contra aduerſa facere qd̓
poſſit conſtans in tolerandis nihil niſi turpia timere: et quicquid agimusvel cogitamus ad rationis normamdirigere¶ De iuſticia¶ Capituluꝫ xliiij.Equitur de iuſticia viderequantum ad diffinitionē ſpecierum aſſignationem: et actionum progreſſionem. Iuſticia diffinitur ſic a Tullio in prima rhetorica.Iuſticia eſt habitus animi communivtilitate ſeruata: ſuam vnicuiqꝫ tribuens dignitatem. Hacrobius Iuſticieeſt vnicuiqꝫ ſeruare quod ſuū eſt Auguſtinus in libro de libero arbitrio.Iuſticiam quid dicam eſſe: niſi virtutem qua ſua cuiqꝫ tribuuntur. SuꝑMath̓. v. Beati qui eſuriunt et ſitiūtiuſticiam. Iuſticia eſt cuiqꝫ tribuereſibi proximo et deo. Seneca Quid ēiuſticia: niſi nature tacita conuentio īauditorium malorum inuenta. IdemIuſticia diuina lex eſt et vinculuꝫ ſocietatis humane. Iſidorꝰ Iuſticia eſtordo et equitas qua homo cum vnaquaqꝫ re bene ordinatur. Anſelmus.Iuſticia eſt rectitudo voluntatis ꝓpter ſe ſeruata: propter ſe rectitudinēſcꝫ. Item aliter diffinitur ſic Iuſticiaeſt virtus: conſeruatrix humane: etvite cōmunitatis. Auguſtinꝰ de moribus eccleſie. Iuſticia eſt amor ſoliamato ſeruiens: ⁊ propterea recte dominans ceteris que homini ſubiectaſunt. A magiſtris ſic. Iuſticia eſt conſtans et perpetua voluntas ius ſuuꝫvnicuiqꝫ tribuens ¶ Iuſticia ẜm qͦſdam diuiditur in ſeueritatem: et liberalitatem. Seueritas eſt virtus debito ſupplicio coercens iniuriam. Liberalitas eſt virtus beneficiorum erogatrix. Que pro affectu benignitas:pro effectu benificentia nominat̉. Et