beati Bonanēture
xlj.uēture
⁊ ſanguinem xp̄i tradi velatū ſacratiſſimis ſymbolis ⁊ ſimilitudībꝰ ꝯgruis⁊ exp̄ſſis. Et qm̄ nihil magis idoneūeſt ad refectionē qͣꝫ cibꝰ panis: ⁊ potꝰvini. nihil eſt etiā magis idoneū ad ſignificationē vnitatis corporis xp̄i veri ⁊ myſtici qͣꝫ panis factꝰ de mūdiſſimis granis: et vinū expreſſum de puriſſimis acinis in vnuꝫ collectis. ideoſub his ſpēbꝰ magis qͣꝫ ſub alijs debuit hoc ſacramētū exhiberi. Et qꝛ xp̄sſub illis ſpēbꝰ eſſe debebat: nō ẜm mutationē factā in ipſo. ſꝫ potiꝰ in eis. iōad prolationē duplicis verbi predictiin qua inſinuat̉ exiſtētia xp̄i ſub ſpeciebꝰ illis: ſit ꝯuerſio vtriuſqꝫ ſubſtātiein corpꝰ et ſanguinē remanētibꝰ ſolisaccidētibꝰ tāqꝫ ſignis ipſiꝰ corporiscōtētiuis et ec expreſſiuis. Quia vēocorpꝰ xp̄i beatū et glorioſū nō p̄t diuidi in partes ſuas: nec ſeparari ab aīa:neqꝫ a dīnitate ſumma. ideo ſub vtraqꝫ ſpecie eſt vnꝰ xp̄s ⁊ totꝰ indiuiſusſcꝫ corpꝰ: aīa: et deꝰ. ac per hoc vtrobiqꝫ eſt vnū ⁊ ſimpliciſſimū ſacr̄m cōtinēs totū xp̄m. Et qm̄ q̄libꝫ ꝑs ſpēiſignificat corpꝰ xp̄i. Hinc eſt ꝙ totusxp̄s ſic eſt in tota ſpecie. ꝙ in qͣlibꝫ eiꝰparte: ſiue ſit integra: ſiue diuiſa. ac ꝑhoc n̄ ē ibi vt circūſcpͥtꝰ. vl̓ occupāslocū. vel hn̄s ſitū. aut ꝑceptibilis peraliquē ſenſū corporeū ⁊ humanuꝫ: ſedoēm latēs ſenſum. vt fides habeat locū ⁊ meritū. ꝓpter qd̓ etiā vt nō dep̄hendat̉: accidentia illa hn̄t omnē oꝑationē quā etiā habebant pͥus licꝫ ſintpreter ſubiectū qͣꝫdiu ꝯtinent intra ſexp̄i corpꝰ. qd̓ qͥdē eſt: qͣꝫdiu durāt ī ſuis ꝓprietatibꝰ naturalibus: ⁊ ſunt idonee ad cibādū. Poſtremo qm̄ capacitas noſtra ad xp̄m efficacit̉ ſuſcipiēdūnō eſt in carne: ſed in ſpū. nō in ventre: ſed in mente. ⁊ mens xp̄m nō attīgit: niſi ꝑ cognitionē ⁊ amorē. ꝑ fideꝫet charitatē ita ꝙ fides illuminat ad
recogitationē. et charitas inflammatad deuotionē. ideo ad hoc ꝙ aliqͥs digne accedat: oportꝫ ꝙ ſpūaliter comedat vt xp̄m ꝑ cognitionem fidei maſticet: et per deuotionē amoris ſuſcipiatper quā nō in ſe trāſformet xp̄m. ſedipſe potiꝰ traijciat̉ in eiꝰ myſticuꝫ corpus. ꝓpt̓ qd̓ manifeſte colligit̉ qd̓ quitepide: indeuote: et incōſiderate accedit. iudiciū ſibi māducat ⁊ bibit. quiatanto ſacramento contumeliā facit. etideo conſilium eſt his qui ſe ſentiuntminus mundos mente vel carne: veletiam indeuotos. vt differant quouſqꝫ ad eſum veri agni parati: mūdi: deuoti: et circūſpecti accedāt. Propterquod etiam hoc ſacramentū preceptūeſt celebrari cum ſolēnitate precipuaquātum ad locum: quātum etiam adtempus: et quantum ad verba ⁊ orationes: et quātum ad veſtimenta. in celebratione miſſarum. vt tam ipſi ſacerdotes conficientes qͣꝫ etiam ſuſcipientes participent gratie donum ꝑ quaꝫpurgentur: illuminentur: perficiātur:reficiantur: viuificentur. et in ipſumchriſtum per exceſſiuum amorem ardentiſſime tranſſerātur.Capitulum x.¶ De integritate penitētieE ſacramento penitētie hoctenendū eſt. ꝙ ipſa eſt ſcd̓a ta-bula poſt naufragium. ad quānaufragans per mortale peccatuꝫ recurrere poteſt: qͣꝫdiu eſt in ſtatu preſentis vite: quādocūqꝫ ⁊ quotienſcunqꝫ diuinam clementiam voluerit īplorare. Ipſius auteꝫ partes integralesſunt contritio in anima. confeſſio inverbo. et ſatiſfactio in opere. ex quibꝰtūc penitentia integratur cū peccatoromnē mortalē culpā perpetratā: ⁊ facto deſerit: et verbo accuſat: et aīo deteſtat̉. ꝓponēs nūqͣm iterare peccatū.his aūt debito mō cōcurrētibus cum