Quarta pars
¶ Decebat ductorē ꝑfectum tunc ſeon̄dere cū eſſet oportuniras currendi ad brauiū. et hoc eſt in fine temꝑmcirca terminum et approximationemad finale iudiciū. vt ꝑ timorē iudicijſtimulati. et per ſpē premij attracti. ⁊ꝑ ꝑfectioneꝫ exempli aīati: vigoroſe ⁊ꝑfecte ſequamur ducē de virtute in ꝟtutē: vſqꝫ quo ꝑueniamus ad brauiūfelicitatis eterne.Capituluꝫ v.¶ De plenitudine gratie xp̄i qͣꝫtū adchariſmata in affectu.Oſtqͣꝫ innotuit nobis verbūincarnatū qͣꝫtū ad vnionē naturaꝝ. conſiderandū eſt qͣꝫtūad plenitudinem chariſmatū ſpūaliū.Circa que primo conſideranda ē plenitudo gratie in affectu. deinde plenitudo ſapientie in intellectu. et poſtremo plenitudo meriti in opere et ī effectu. De plenitudine igitur gratie inaffectu in xp̄o hoc tenēdū eſt. ꝙ ī xp̄oa ſui conceptione fuit plenitudo oīsgratie qͣꝫtum ad gratiā ſingularis perſone. ⁊ quātū ad gratiā capitis. ⁊ q̄ntum ad gratiā vnionis. Ita ꝙ ꝑ gratiā ſingularis perſone habuit oīs culpe immunitate: et qͣꝫtū ad actum: ⁊ ꝙͣꝫium ad poſſe. qꝛ non peccauit: nęc peccare potuit vel pctm̄ habere ¶ Pergratiā vnionis dignus eſt non tm̄ felicitate glorie. verū etiā adoratiōe latrie. que eſt cultus reuerentie ſoli deodebite. Per gratiā vero capitis īfluitmotū et ſenſum in vniuerſosᶻ que adeū accedūt. vel ꝑ fidē rectam: vel perfidei ſacramenta: ſiue aduentū eiꝰ p̄ceſſerint ſiue fuerint ſubſecuti. nam et qͥpreibant et q̄ ſequebantur clamabātoſanna filio dauid ¶ Ratio aūt ad ītelligentiā predictoꝝ hec eſt. qꝛ reꝑatio eſt operatio primi principij. ita ꝙab ipſo emanat ẜm libertatem. et adipſum reducit ẜm conformitatē: ideo
oportet ꝙ fiat per gratiam ⁊ deiformitatem. gratia enī emanat a deo liberaliter. et reddidit hoīem deiformē.Qm̄ ergo reꝑatiuū principiū ꝑ grāmreꝑat. et omnis res plenius et perfectius eſt in ſuo fonte et origine qͣꝫ inſuo riuulo et effectu. neceſſe eſt ꝙ inprincipio noſtro reꝑatiuo .ſ. xp̄o dn̄ofuerit oīs gratie plenitudo ¶ Et qm̄reparatiuū prīcipiū in reꝑando nontantū tenet rōnem principij: verū etiam medij et extremi. extremi quidemin ſatiſfaciendo: medij in reconciliando et principij in influendo. Iō nccēeſt ꝙ in xp̄o fuerit plenitudo gratierōne extremi ſatiſfacientis. medij reconciliantis: et principij ſuꝑinfluentis ¶ Quoniā igitur extremū ad ſatil̓faciendum idoneum nccē eſt eſſe deoplacens ac per hoc ab oī peccato perfecte immune. et hoc non pōt eſſe niſiper donū diuine gratie ī aliquo hoīe.neceſſe fuit ponere in xp̄o gratiā ip̄mſcīficantem et confirmantē quā vocamus grām ſingularis perſone. Rurſus quoniā mediū ad reconcilianduꝫconueniens non eſt. niſi habeat in ſevtrāqꝫ naturam: ſuꝑiorem et inferiorem .ſ. adorabileꝫ ⁊ adorantē: et h̓ nullomodo fieri pōt niſi ꝑ ſumme dignatiuā et gratuitam vnionem. ideo nccēeſt in xp̄o ponere gratiā ſuper omnēgratiā. et oīmoda reuerentia venerādā. quā vocamus gratiā vnionis. rōne cuius xp̄ūs eſt hō ſuper oīa benedictus deus et iō cultū latrie verandus ¶ Poſtremo ꝙ principiū ad īfluendū efficax non eſt niſi habeat in ſefontalē plenitudinē et originalē. quenon tantū eſt plenitudo ſufficientie ſꝫetiā ſuperabūdātie. iō nccē̄ eſt ꝟbuꝫincarnatū eſſe plenū gr̄e et veritatisita ꝙ de plenitudine eius accipere valeāt vniuerſi iuſti. ſicut vniuerſa mēbra a capite accipiūt influentiā motꝰ