beati Bonauenture

xxiiij

miſit deus filiū ſuū natū ex muliere:factum ſub lege: vt eos qui ſub legeerant re. Rō aūt ad intelligentiā predictoꝝ hec eſt. quia incarnatio eſt opꝰprimi principij reꝑantis iuxta quoddecet et cōuenit ẜm libertatē arbitrijẜm ſublimitatē remedij: ⁊ ẜm integritatem vniuerſi. Nam ſapientiſſimusartifex in agendo omīa hec attendit.Quoniā ergo libertas arbitrij hͦ reqͥrit vt ad nihil trahatur inuita. ſic debuit deus genus hūanū reparare vtſalutem inueniret qui vellet q̄rē ſaluatorē: qui vero nollet quere̓ ſaluatorē: nec ſalutē ꝑ cōſequens inueīretNullus aūt querit medicū niſi recognoſcat morbū. nullus q̄rit doctoreꝫniſi recognoſcat ſe ignorantē: nullꝰ q̄rit adiutorē niſi recognoſcat ſe impotentē. Quia igitur hō in prīcipio ſuilapſus adhuc ſuꝑbiebat de ſcīa ⁊ ꝟtute: iō premiſit deus tempꝰ legis natuēin quo cōuincētur de ignorātia Et pcognita ignorātia licet ꝑmanēte ſuꝑbia: de virtute qua dicebāt nō deeſt qͥfaciat: ſed deeſt qͥ iubeat: addidit legēpreceptis moralibus erudientē ⁊ cerimonialibꝰ agrauantē. vt habita ſcīaet cognita impotētia: cōfuge̓t homoad diuinā mīam et gratiā poſtulādā:que data eſt nobis in aduētu xp̄i. ideopoſt legē nature et ſcripture ſubſeqͥdebuit incarnatio verbi. ¶ Rurſusquoniā ſublimitas remedij requirit:vt credatur fide firmiſſima. ⁊ ametucharitate ardentiſſima tanqͣꝫ miſterium ſecretiſſimū et ſaluberrimū: ideocongruentiſſimū fuit vt an̄ xp̄i aduētū preirēt multa teſtimonia ꝓphetaꝝtam explicita in verbis. qͣꝫ implicitain figuris. vt multis et firmis teſtimonijs quod erat ſecretūi feret certūet indubitabile ad credendū. Preirent etiam multiplicia ꝓmiſſa ⁊ ardotiſſima deſideria. vt ꝓmiſſum benefi

cium expectaret̉: expectatū differret̉:dilatuꝫ amplius deſideraretur: et diudeſideratū feruentiꝰ amaretur: et gratioſius ſuſciꝑetur: et ſuſceptū ſollicitius ſeruaretur. Poſtremo quoniā integritas et perfectio vniuerſi reqͥritvt vniuerſa ſint ordinata qͣꝫtū ad loca et qͣꝫtū ad temꝑa. et hoc opus incarnationis erat perfectiſſimū interoīa opera diuina: et ꝓceſſus debet eēab imperfecto ad perfectū. et nō econuerſo Hinc eſt ꝙ opꝰ illud debuit fieri ī fine tempoꝝ. vt ſicut primꝰ homoqui erat totius mūdi ſenſibilis ornamentū: vltimo fuerat conditus .ſ. ſexto die ad totius mūdi completionē:ſic ſecūdus hō totius mūdi reparaticōplementū in quo primū principiūiūgit̉ cū vltimo .ſ. deꝰ cū limo: fieri debuit in fine tempoꝝ. hoc ē ī ſexta etate. que ē etas apta ad exercitiū ſapīe:et ad eneruationē concupiſcentie: etad trāſitū a ſtatu turbinis ad quietē.que oīa competunt ſexte etati decurſus mūdi ꝓpter incarnationē filij deiQuoniā ergo aduentus xp̄i fuit ī tꝑelegis gratie et in exhibitione mīe repromiſſe: et in pͥnº etatis ſexte. et hecoīa dicūt plenitudinē. qꝛ lex gratie īplet legē ſcripture. et ſolutio ꝓmiſſiimplet ꝓmiſſionem. et ſexta etas ratione perfectionis ſenarij ſonat in plenitudinē Hinc eſt ꝙ in aduentu filijdei dicitur eſſe plenitudo temporumnon ꝓpter hoc ꝙ in eius aduētu tp̄sfiniat̉: ſꝫ qͥa temporalia myſteria īpleātur. Sicut aūt xp̄ūs non debuit veīre in pͥnº temporis: qꝛ aduentus eiusnimis fuiſſet feſtinus. ſic nec differrevoluit vſqꝫ in finē vltīm: quia tuncnimium eſſet tardus. Decebat enimſaluatorē inter tēpus morbi et tēpꝰiudicij introducere tempus remedij.Decebat mediatorem quedā ſuoruꝫ membroꝝ precedere quedā ſequi