Tracratus de verbis dn̄i

donum modus eſt inſpiratio. quā multismodis fieri conſtat. Fit nāqꝫ timore. amore. pudore. cōpunctione. deuotione. intelligentia. ſapientia. datione. redditione. augmentatōe ⁊ ꝯſummatōe cuiuſlibet gratieQue (qm̄ ad alia ꝓperamus) ſingillatimeuoluere ſuꝑſedemus. Hoc ſolū ꝯmonemus. ꝙ hec ſola vocatio ꝑ ſe ſufficit ad cōuertēduꝫ hoīeꝫ ceteraꝝ nulla ſine iſta aliqͥd valet. Fremat md̓s. p̄mat corpꝰ. tumultuet̉ ꝯſcīa. choruſcēt miracū la. appareāt exempla addant̉ ⁊ doctoꝝ v̓ba. magis ꝑ hecblaſphemie. murmuratōes. ꝯtēptus ⁊ irriſiones. detractōes ⁊ ꝑſecutōes. ꝙͣ gr̄e aūt v̓tutes ſuſcitabūt̉. ¶ His itaqꝫ de vocationū modis tāꝙͣ ꝑ exceſſuꝫ dictis ad ꝓpoſitū redeamus. Uenite inqͥt dn̄s ad me⁊cͣ. Cogitāti mihi qͥd ſibi dn̄s voluerit inhoc v̓bo venite. Dccurrit ſnīa. b. bern̄. ī ẜmone ſuꝑ Can̄. cāti. lx. c. ſic dicētis. On̄demihi faciē tuaꝫ. Ad qͥd? vt mihi videt̉ ſemagis on̄dere vult. Ita ē. videri vult. nōvidere. Quid em̄ ille non videt? Ita frēsꝓrſus ita mihi videt̉. Et ī hoc loco ꝙ ipſepotiꝰ venire velle ad nos ꝙͣ nos ad eum/ inſinuet. vtrūqꝫ tn̄ neceſſariū eſt ad eternamſalutē. ſed ſuuꝫ venire nr̄m p̄cedere. nemoſane mētis ignorat. Eſt em̄ ſuū nr̄i cauſa.ſicut ⁊ fit nr̄i cā. Etenī niſi ip̄e venerit adnos. nos nūꝙͣ veniemꝰ ad tū. ¶ Sꝫ qͥd dicimus. Quo venit qͥ vbiqꝫ ē. Quō venirepōt qͥ nuſꝙͣ deeſt? Quō etiā veniemꝰ ad eūqui īmobilit̓ ⁊ īmutabilit̓ ē ſupra oīa ⁊ infra oīa. intra oīa. ⁊ extra oīa? Utrunqꝫ mirabile ē .ſ. ꝙ venit ip̄e ad nos. ⁊ ꝙ nos venimus ad ip̄m. Sed videamus quō fiat qd̓fieri om̄imodis cōſtat. Et primo de aduētu ip̄ius ad nos. ¶ Aduētus ip̄iꝰ qͣdriꝑtitus ē. Aduētus incarnatōis. aduētꝰ diſpēſatōis. aduētus aduocatōis. aduētus vltime retributōis. Primꝰ in plenitudine tempoꝝ. ſcd̓s in cordibꝰ electoꝝ. tertius ī cuiuſlibet hoīs morte. quartꝰ in nouiſſimo die.¶ De eo quē ſcd̓o loco poſuimꝰ aduētu .ſ.diſpēſatōis/ nūc agere intēdimꝰ ceterꝭ omiſſis. Uenit itaqꝫ dn̄s ad nos vel in nos diſpenſatiue. cuꝫ mētes nr̄as illumīat accendit ⁊ replet/ ſui amoris igne. Tūc v̓o eumin nos veniſſe dicimꝰ cum intēſioreꝫ ſolitoſancti deſiderij feruorē in corde ſentimus.

Et ꝙͣto feruētiores ſumus/ tāto eum p̄ſentiore credimus. ¶ Uenit cū menti aſpirat⁊ vocē eius audis ſed nō ſcis vn̄ veīat autquo vadat. Uocē audis qꝛ gr̄aꝫ ſentis. ſedneſcis vn̄ veniat. qꝛ nō diſcernis vtrū de iudicio ſeueritatis an de ꝓpiciatorio bonitatis gr̄a ꝓcedat. Neſcis qͦꝫ quo vadat. qꝛ n̄intelligis ad quē finē tēdat. Si aūt ꝓ eo ꝙſcire te putas quo vadat. qꝛ ſentis ꝙ in cortuū vadat ꝯtētioſius q̄rere inſiſtas ⁊ vndeveniat. Sane me aliud rn̄dere poſſe nō ꝓfiteor. niſi ꝙ de eo cordis loco vbi nō ſentitur ꝓredit ad eū cordis locū vbi ſentiat̉.Nō em̄ de exterioribꝰ cuiuſqꝫ loci ſedibusqͣſi localit̓ adueniēs ingredit̉. ſicut nec deinterioribus aīe ſucceſſibus qͣſi tꝑalit̓ oriēsegredit̉. ſed incōmutabilis in ſe manēs abinexꝑientia cordis ad exꝑientiā eius ꝓditvel certe de p̄ſentia potētie qua vbiqꝫ ē/ veniens ad p̄ſentiā gr̄e qua nunc adeſt nuncabeſt tranſit. ¶ Eſt tn̄ ⁊ aliud qd̓ d̓ aduentu eius ſicut ⁊ de receſſu eius figuraliter dici poſſit. Uenit ſiquidē ad nos duobus modis. ⁊ duobꝰ modis recedit. venitcum accedit vel apparet. recedit cū abit veleuaneſcit. Qd̓cūqꝫ venit vel recedit d̓ locoad locū gradatim trāſit. Qd̓ v̓o apparet vl̓euaneſcit/ ex improuiſo ſe nr̄is aſpectibusingerit vel eripit. Euaneſcere aūt eſt nō adnihiluꝫ redigi. ſꝫ ab aſpectu repente ſubtrahi ſicut de dn̄o ſcriptum eſt. Et ip̄e euanuit a b oculis eoꝝ. ¶ Uenit itaqꝫ dominusad nos/ cum diuino nos exercitio ad v̓tutes erudit. Apparet nobis / cum intelligentiam ſacre ſcripture qn̄qꝫ etiā nō mediantibus inuehit. ſiue cuꝫ ſubito lumē mire ſuauitatis infundit. Euaneſcit cuꝫ nos inopinate in manibus aduerſarij derelinqͥt. Cūeuaneſcit: mons cadens defluit ⁊ ſaxū trāſfert̉ de loco ſuo. quia robuſtus quiſqꝫ quimonti ꝓpter v̓tutum altitudine. ⁊ ſaxo ꝓpter firmitatem comꝑabilis erat. magna ⁊ſubita temptatōne ꝓſternit̉. Cum receditpaulatim terra alluuione cōſumit̉ qꝛ infirmus terre ꝓpter deiectōeꝫ vite comꝑabil̓.exigua ſed aſſidua tribulatōe frangit. Ueniens autem ſiue apparens ſubito letificatcor homīs. ⁊ ꝓ multitudine miſerationūſuaꝝ implet omne animal benedictōe ⁊ expectat ſuis ſanctis monitis/ factis nos rn̄-