Druckschrift 
Secunda pars (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Uenite ad me omnes

CO

ſi el vnum in fine vite gemitum edideroQuacunqꝫ inqͥt hora peccator ingemueritſaluꝰ erit. Primū opus oꝑatus ē dn̄s meusꝓ me ⁊ ſine me. ⁊ qꝛ merito eius ip̄e n̄ eguit mihi dedit. Scd̓m opus oꝑat̉ mecum⁊ in me ⁊ eius meritum mihi totū dat. acꝓ eo ⁊ p̄miū dabit. Atqꝫ ita veꝝ eſt ꝙ electi deo dicunt. Oīa em̄ oꝑa nr̄a oꝑatus esnobis. Primū meritum ianuā mihi regniceleſtis reſerat. ſcd̓m in beatitudine ſedemcollocat. De pͥmo ſcriptum eſt. Oeciſuses ⁊ redemiſti nos deo in ſanguīe tuo ⁊ feciſti nos deo nr̄o regnuꝫ ⁊ ſacerdotes ⁊ regnabunt ſuꝑ terrā/ terrā vtiqꝫ viuentium.Item xp̄s ꝓ peccatis nr̄is mortuus eſt. iuſtus ꝓ iniuſtis vt nos offerret deo. Et magiſter Petrus in ſentētijs. Nō potuit patefieri regni aditus. ⁊ fieri ſalus niſi ꝑ mortēvnigeniti cuiꝰ tāta fuit humilitas ⁊ patīa.vt merito eius patuerit in eū credentibꝰ regni aditus. De ſcd̓o ſcriptū eſt. Unuſqͥſqꝫ ꝓpriam mercedē accipiet ẜm ſuū laborēEt alibi. Oīs miſcd̓ia locum vnicuiqꝫ tribuit ẜm meritū operuꝫ ſuoꝝ ⁊ ẜm intellectum ꝑegrinatōis eius. Bn̄ aūt dicit̉ ẜmintellectū ꝑegrinatōis eius. qꝛ ẜm magisaut minꝰ ſe hic ꝑegrinuꝫ qͥſqꝫ eē intelligit. ⁊iuxta intellectū verā patriā inqͥrit hoc ẜmmagis aut minꝰ ī regno claritatis habebit.Attn̄ qui vel vltimus erit in regno (vtpote qui illud ſibi cōquiſierit vno ſolo gemitu vel vno aqͣ frigide potu) ſcimus ꝙ tātāgloriā habebit ꝙͣtam nec oculus vidit necauris audiuit nec in cor hominis aſcendit Quid aūt putas illi erit qui a pͥmo mane in vinea dn̄i laborās ſuſtinuit pōdꝰ diei⁊ eſtꝰ ⁊ ī celo repoſuit ſudores ſuos? Hocineſtimabile eſt. Cuꝫ ergo mihi merita adregni aꝑtōeꝫ. ſuppetāt ⁊ ad ſedis collatōeꝫquid ē iam vn̄ deſperare habeā p̄ẜtim cuꝫad thronū gl̓ie tātis interceſſoribꝰ quātosſupra memoraui fultus accedā. Hoc inme fratres ex voce cuiuſlibet electi ⁊ dilectideo nō p̄ſumptuoſa arrogantia. ſed pia ⁊humili cōfidētia tranſfiguraui. que me indicta ſequant̉ ignorās. ſed de diuina miſericordia nō deſperās. Nō em̄ his ꝑuēturūme diffinio qd̓ quidē ſolus nouit deus. ſedmodū p̄ſcribo quo ꝑuenire debeat oīs deiclectus. Hec ⁊ his ſil̓ia diabolo temptan-

ti ⁊ peccatuꝫ ſue diffidētie vel deſperatōisingerere volenti ſoleo rn̄dere. ne quādo p̄ualeat inimicus meus ſuꝑ me. At ſi qn̄ mecogitatio in cōſpectu diuine maieſtatis rapuerit ibi certe longe aliter ꝓcedo. qꝛ tuncme puluerē cinerēqꝫ eſſe recognoſco. Tūcme peccatorē miſerrimū ⁊ ſupplicio digniſſimum ꝓfiteor ⁊ cum omni reuerentia veniam dep̄cor. Tunc quaſi ſuꝑ terram ſto ⁊alas ſubmitto quas in altercatōne diaboliqͣſi in celo volās extēſas teneo. vt ſꝑ ⁊ corādiabolo erectus inueniar. ⁊ humilis coraꝫdeo. Nūc aūt ad exponēda v̓ba dn̄ica reuertamur. Uenite inqͥt ad me omnes qui la. ⁊ one. eſtis ⁊cͣ. Quid dulciꝰ nob̓hac voce dn̄i vocantis ⁊ inuitātis nos fratres chariſſimi. Uideamus igit̉ fratres vocationē nr̄aꝫ. ſequamur vocantē vt mereamur eū qui nos vocauit ī regno ſuo videreSed quid agimus. Nūquid vocationuꝫmodos p̄termittimꝰ? minime. Nā vtilitatis nō modicuꝫ afferunt. ſi ſciant̉. Suntv̓o tres modi quibus a dn̄o vocamur. ⁊ addn̄m vocamur. Afflictio. cōmonitio. īſpiratō. Cōmonitio fit extrinſecus. inſpiratōaūt intrinſecus. afflictio v̓o vtrobiqꝫ. Afflictio tn̄ alia ſit in rebus alia in corꝑe. aliain mēte. Afflictio in rebus eſt pauꝑtas. afflictio in corꝑe infirmitas. afflictō in mēteꝑuerſitas. Nūc de ſingul̓ videamꝰ. Suntnempe nōnulli qui in hoc md̓o nihil diuitiaꝝ habēt. Sūt qui hocip̄m qd̓ habētampliare volūt ⁊ nō valēt. Duris vtriqꝫ laboribus ardēter inſiſtūt. omni ſtudio acquirendis rebus inẜuiūt ⁊ tn̄ caſſo labore deficiūt. Nihil in md̓o p̄ter ꝓſperitates ⁊ glorias querūt. ⁊ nihil in md̓o p̄ter aduerſitates ⁊ moleſtias inueniūt. Cūqꝫ negocient̉:⁊ deuiāt. conent̉ ſurgere ⁊ ſꝑ cadāt. tāto facilius qn̄qꝫ ad dn̄m ꝯuertunt̉. quāto in rebus md̓i nunꝙͣ ꝓſperant̉. Sūt alij quirepētina infirmitate correpti vel lōga egritudine preſſi. eo celerius ad ſanitatē cordisrediūt. quo de ſanitate corꝑis qͣſi deſperatiſunt. Generale nāqꝫ eſt oībus vt cum infirmari ceperint/ tunc ſancti eſſe vel fuiſſe velint. ⁊ tunc deū inuocare incipiūt quē prius audire nolebāt etiā vocantē. Hinc perpſal̓. dicit̉. Multiplicate ſūt infirmitateseoꝝ poſtea accelerauer̄t. Hos ad bonū