Tractatus de verbis dn̄i
toꝝ reꝑatricē. exulū reductricē. mr̄eꝫ ⁊ dn̄aꝫoīm xp̄ianoꝝ. Hec ē illa gl̓ioſa ⁊ felix maria. q̄ in ip̄o ſacratiſſimo ſancte trinitatꝭ triclinio aſſiſtit. ꝑata votis poſcētiū. tāto potētior ad int̓ueniēduꝫ ꝙͣto pn̄tior ad intuēdum ip̄m fontē miſcd̓ie. Ad hanc igit̉ medullitus cōfugiā. adip̄aꝫ tota v̓tute clamabo ad ip̄aꝫ ſuſpirabo gemēs ⁊ flens in haclacrimaꝝ valle. ſciēs qꝛ potens eſt ⁊ efficaxapud dn̄atorē celi ⁊ terre. ⁊ ſi locuta fueritꝓ me v̓buꝫ nihil eſt qd̓ poſſit ei denegaredilectiſſimꝰ filius eiꝰ. ¶ Licet adhuc mētisoculos attollere. ac de ꝓfundo laci ⁊ de luto fecis. qͣlitercūqꝫ aciē dirigere in illud incomp̄henſibile diuine claritatis archanū.⁊ cōſiderare diligēter vtꝝ ne etiā ibi ſit immo ns vel ibi deſit qͥ ꝓ me intercedere poſſit. Tres illic cōtueor ī vna deitate ꝑſonasindiuiſas in eēntia. indifferētes in potētia.pares in v̓tute. eqͣles in benignitate. Et cūꝑſonaꝝ nulla ſit poſterior alia. nulla inferior aut indignior. duas tn̄ ex eis filiū vicꝫ etſpm̄ ſctm̄ agnoſco intercedere ꝓ me miro⁊ ineffabili mō. ad deū pr̄eꝫ omnipotētem.Unde ⁊ vterqꝫ aduocati nomen obtinuitteſtāte ip̄a veritate ⁊ dicente de ſpūſancto.Rogabo pr̄eꝫ meū ⁊ aliū ꝑaclitū dabit vobis ſpūm veritatis. Et item alio loco dicitſcriptura de filio. Aduocatū habemꝰ apudpr̄em ih̓m xp̄m iuſtū. ¶ Qd̓ aūt idē filiusintercedat ꝓ nobis ſic aſſerit apl̓us. Xp̄sih̓s qui ē ad dexterā pr̄is. qui etiā interpellat ꝓ nobis. Iuſtum em̄ eſt vt medicus ꝓegrotis. aduocatus ꝓ derelictis. frater profratribus. caput ꝓ mēbris. pōtifex ꝓ ppl̓oſuo interpellet Uenite ad me oēs ⁊c̄. Ip̄mv̓o ad pr̄eꝫ ꝓ nobis interpel lare eſt. cicatri.ces ⁊ qͣle genꝰ mortis ſuſtinuit ꝓ nob̓ pat̓nō vultui qͣſi ꝯmēorādo inceſſabl̓r demōſtrare. ¶ Qd̓ itē ſpūs oret ꝓ nobis ſic dicitapl̓s. Sil̓r aūt ⁊ ſpūs adiuuat īfirmitatesnr̄as. Nā qͥd oremꝰ ſicut oꝑtet neſcimꝰ. ſedip̄e ſpūs poſtulat ꝓ nobis gemitibꝰ inenarrabilibus. Et alibi. Spūſſanctus deū poſtulat ꝓ ſanctis. Ip̄m v̓o ꝓ nobis poſtulare ⁊ ineffabilit̓ gemere. ē poſtulatōnes ⁊ gemitus nr̄os qͦs ip̄o inſpirāte fundimꝰ deopr̄i ⁊ filio ac ſibi: ineffabl̓r acceptabiles reddere. ¶ Ecce ꝓ me orat oīs eccl̓ia ſctōrū. ꝓ me orāt oēs chori āgeloꝝ. ꝓ me īt̓ L
cedit pijſſima v̓go maria md̓i ſalus ⁊ dn̄aꝓ me interpellat vnigenitꝰ dei filius. ꝓ mepoſtulat ſpūſſanctus. ⁊ ſolus pr̄ poterit aduerſuꝫ me claudē viſcera miſcd̓ie ſue. Abſit. ¶ Eius qͥppe natura bonitas. eiꝰ opusmiſcd̓ia ē. eius naturale ⁊ ꝓpriū ē miſereriſꝑ ⁊ ꝑcere. Ip̄ius deniqꝫ vox ē illa ad moyſen. Clamabūt inquit ad me. ⁊ ego exaudiam eos. qꝛ miſericors ſuꝫ. Certe cum talesac tātos habeā pr̄onos ⁊ aduocatos interceſſores ⁊ adiutores. quē timebo? Nonnedignus ero. vel potius nōne ip̄i digni erūtvt ꝑ eos ⁊ ꝓpter eos obtineaꝫ quācūqꝫ petiero gr̄aꝫ. ⁊ gr̄am ꝓ gr̄a. Suꝑna etem̄ pietas que primā gr̄am dedit .i. bonum velledabit ⁊ ꝑficere ꝓ bona volūtate .i. gr̄am ꝓgr̄a. ſcd̓am ꝓ pͥma. addat ⁊ ꝑſeueratiam .i.gr̄am tertiā ꝓ ſcd̓a. ⁊ ita miſcd̓ia eius ſubſequet̉ me oībus diebꝰ vite mee. Ad extremū v̓o gr̄aꝫ ⁊ gloriā dabit dn̄s. gr̄aꝫ bonifinis. gloriā eterne btītudīs. ¶ Ubi notandum ꝙ vna q̄libet bona oꝑatō nr̄a: ⁊ regratiatoriā eſt p̄teritoꝝ/ ⁊ meritoria futuroꝝ/dei donoꝝ futuroꝝ inqͣ tam in pn̄ti ꝙͣ ī futura vita. Qd̓ ſatis expͥmere videtur pſal̓.lxix. titulus qui inſcribit̉ pſalmus dauid īrememoratōe ꝙ ſaluū fecit eū dn̄s. Pſalmus bonā oꝑatōem ſignificat. que oꝑatiofieri dicit̉ in rememoratōe ꝙ ſaluū eum fecit dn̄s .i. in gr̄aꝝactōe. In cuiꝰ tn̄ pſalmi fine ſcriptū ē Adiutor meus ⁊ liberator meus es tu. adiutor vicꝫ ad gr̄am. liberator acorruptōe ad gloriā capeſcēdā. Sicut ergopeccatū aliqd̓ pena ē peccati p̄cedentis/ etcauſa ſubſequētis ita ē regione v̓tus ē donum v̓tutis p̄cedentis/ ⁊ cauſa ſubſequentis. ⁊ nihilominꝰ vtriuſqꝫ tam virtutis videlicet ꝙͣ peccati retributio manet ī eternūEece qͥbus meritis ⁊ qͥbus modis obtinere poſſuꝫ regnum celoꝝ. ¶ Sed obſiſtetfortaſſis antiquus ille aduerſarius. ⁊ ca-lūniabit̉ iniuſtuꝫ eſſe vt alienis p̄cibus ⁊nō ꝓprijs oꝑbus quiſꝙͣ ſaluet̉. Ad v̓buꝫiſtud fateor expaueſcereꝫ. niſi magna meamerita recognoſcerē. Habeo aūt duo merita magna ⁊ valida ⁊ merito ꝓ his ingrediar in locū tabernaculi admirabilis vſqꝫad donū dei. ¶ Et primū quidē eſt domimei paſſio. Scd̓m v̓o mei eſt. ⁊ ip̄ius eꝑatio. etiā ſi minimū qͥd oꝑatus fuero. Etiaꝫ
ſ-