Ad eccleſiaſticorū cautelam

4L

meſticus cōmēſalis ⁊ canonicus regularisſub abbate xp̄o. Erat rurſus predicator etapoſtolus dn̄o cooꝑante ⁊ ſermonē cōfirmante ſequentibꝰ ſignis. Sibi quippe data erat ptās ſuꝑ oēm virtutē inimici. communicata ſil̓e loquia diuina ⁊ ſecreta celeſtia. Erat deniqꝫ ſacerdos dei altiſſimi īſtitutꝰ a xp̄o ẜm ordinē melchiſedech. ¶ Inprimo. filius ieſu et heres. In ſcd̓o frater ⁊cōciuis ⁊ religioſus. In tertio amicꝰ īmomr̄ ꝓpter ſpūalem ꝓpagationē in aliorumcordibꝰ. In qͣrto ſociꝰ ⁊ cōminiſter. ¶ Agnoſcitꝭ qualia ⁊ quot in ſtatu ſuo ⁊ ꝙͣ magnifica dilectiōis pignora iudas ſuſceperatAtuero qͥd ꝓ his oībus retribuerit ſcitisTradidit quippe ih̓m patrē ſuū. fratrē ſuum. domeſticū ſuū et abbatē. Amicum ⁊pontificē ⁊ ſociū dignantiſſimū. ¶ Sedad hec audita qͥs ex nobis nō indigne ferat? Quis nō exhorreat tā inexpiabile piaculū. Quis nō ſceleratiſſimū ꝑdiciſſimūqꝫ iudā iuſte damnatū ꝓnunciet? Ueꝝ tn̄inſpiciamus noſmetip̄os chariſſimi/ qͥ velclerici l̓ eccl̓aſtici dicimur qͥ p̄dicatoēs qͥ p̄jbiteri. nō nos fallamꝰ adulatōe ꝓpͥa. Notergū vertamus lucide veritati. fortaſſe videbimus ꝙ hec de nobis fieri pōt narratō¶ Qualis narratō? Utiqꝫ ꝙ inter nos ſitqui tradiderit ih̓m exēplo Iude ſcariotꝭ.Tradiderit inqͥes. ⁊ quomo pōt hoc fieriNonne xp̄s reſurgens ex mortuis iam nōmorit̉ apoſtolo dicente. ꝙ ſi nō morit̉. neqꝫ ad morteꝫ traditur. Audi v̓o alio locoapl̓m. Tuo homo qͥ apoſtolū appellaſti.Rurſus inquit crucifigentes in ſe filiū deiet oſtentaui habentes. ſi crucifigentes. curnō pari more loquendi morti tradentes.crucifigitur in membris ſuis Crucifigiturquantū in nobis eſt/ dum cā ſue crucifixonis pctm̄ iterat̉. Prodit̉ aūt dū ſimulatorie colit̉/ ſtatu geſtu vel affatu. Inhonoratur v̓o prauo cordis affectu. ¶ Eſto dicetaliqͥs de clero. crucifigā xp̄m mō qͦ loq̄risEſto ꝓdam eū attamen lōge eſt pctm̄ meum a ſceleratiſſimo facinore iude ꝓditorꝭqui miracl̓a teſtatiſſima xp̄i vidit. nō egoleſum p̄dicantē commonentē deterrentēqꝫ audiuit. nō ego. Conſors apoſtolorumfui nō ego. Deſꝑando ſe ſuſpendit gr̄a d̓i.no ego. ¶ Appello te hō qui ſic loquerꝭ p̄

iuda te iuſtificās. Credis ne iudā vidiſſe ꝯaudiuiſſe q̄ dicꝭ? Si neqͣꝙͣ. tu vane crimē̓iude ꝑ hoc exaggerādū ꝓnūcias? Si credis. iam igitur miracula confiteris que vidit iudas. tu penā ꝓditoribus eternaliterinfligendā agnoſcis Amplius v̓o tu multitudinē teſtimonioꝝ et ſcripturaꝝ per ſucceſſionem tanti tꝑis huiꝰ/ poſt occubitumiude/ plus agnoſcere debuiſti. Qd̓ ſi tā certiſſimis hiſtorijs fidem derogas. ſed dicisſi miracula videro credā. Accipe rn̄ſionēepuloni datā. nō ſi qͥs ex mortuis reſurrexit corā te credes. Clariſſima certa miracūlorum lux ꝑuerſos reproboſqꝫ aīos nō taꝫilluſtrauit ad crudelitatēꝙͣ radiando cecauit. Hoc fuit in iuda. hoc in iudeis ⁊ hereticis ꝑſpicuū Caue tibi igit̉. ne ſi iude p̄bueris te ſimilē in vita. ſimilis in obduratione ⁊ reproba morte iuſto dei iudicio relinquaris. ¶ Quo circa ꝓ explicatiōe maiori quadruplicē ꝯſiderationē aſſumimꝰ.Prima conſideratio¶ Ad exemplū iude Proditor eſt eccleſiaſticꝰ. qui ſpreta ꝑte ſua ditiſſima/ egenam auaritiam conſectat̉. Ad quid? Utvxoreꝫ immo adulterā peſſimam nutriat/concupiſcentiā ſuā. et fiat ſcarioth .i. mercedem accipiens. Auaritiam hic intelligite affectum inordinatū/ male cupidū nontm̄ pecunie ſed rei cuiuſlibet tranſitorie.Uultis audire conſidęrationis hꝰ rōnemDebuerat quippe ꝑſeueranter clerus dicere id quod ab initio ſue inſtitutōnis iuxtanominis interp̄tationem ꝓtulit cū ꝓpheta. Dominus pars hereditatis mee ⁊cͣ. Etrurſus. Pars mea dn̄s ineternū. Hec ſorshereditaria. hec vberrima portio. hec parsoptima. nō ne cleroſufficē debuerat. Nōne cum eodē ꝓpheta gloriari equum eratquando ſubditur Funes .i. diuiſiones ceciderunt mihi in p̄claris. etem̄ hęditas meap̄clara eſt mihi. Ualde p̄clara. qͣles opes q̄diuitiaꝝ copie ſatiabunt animaꝫ clerici. ſideus omne bonū. ſi merces magna nimisvelut inſufficiens abijcitur? Fit nihilominus ſtoliditate mirabili/ magis vero miſerabili / vt clerus ꝑ auaricie cupiditatē auetatur a ſorte ſua deo ſuo. quem deſerens ⁊ab eiꝰ facie. paſſibꝰ nō tā corꝑis ꝙͣ graue af

Al