Prima pars
di ſunt oēs: vt hoc mō. nō populari rumore vel cōſuetudīs errore ſed pure veritatiscōſideratōe id qd̓ iuſtum eſt ⁊ religioſe factum dijudicēt. nec qͥd animꝰ in pn̄ti ſentiat. ſed qͥd ſentire debeat attēdāt. ¶ Cete33rū ſolitꝰ ſuꝫ nec tacebo cōfeſſos mihi ſpecialiter inſtituere ad qͣtuor obẜuāda. Nāquo ad crimina p̄ ceteris deteſtor in eis osmēdacijs ⁊ ꝑiurijs detractionibuſqꝫ deditū. Manus qͦꝫ violētas ⁊ rapaces. TactꝰDeniqꝫ libidinoſos maxime mōſtruoſos.dānatoſqꝫ legibus. ¶ Primū obẜuandūeſt vt ſūmoꝑe ſibi caueant ne deinceps ſintoccaſio ruine ⁊ damnatōis alioꝝ. quoniāiſtud eſt ꝓpriū demonis officiū. Rn̄ iuſſuꝫeſt. Si nō caſte. tamen caute hoc eſt ſecrete ⁊ ſolitarie ſine leſione vel ſcādalo cuiuſcūqꝫ. ¶ Secūduꝫ eſt. vt ſeductos olim abeis/ aut ſuos in malū cōplices ſtudeāt quātum diſcrete potuerint ad emendatōeꝫ reducere. īmo ⁊ alios ꝓ eis. quatinus ⁊ ipſiqui pͥus demonū nunc ꝑ hoc angeloꝝ fungant̉ officijs. ¶ Tertiū eſt vt ſi peccauerītde cetero (ꝓut eſt humana fragilitas) ſemper tamē adhibeāt tꝑe ⁊ loco ip̄m cōfeſſionis antidotū. qꝛ nihil eē valiturā obteſtoriterū ⁊ iterū. ſi nō fuerit integra ⁊ ſufficienter explicās atqꝫ dinumerās cognita ꝯfitētis peccata. tam circūſtantijs maxime eis ēpeccati ſpēm mutant. ¶ Quartū eſt. Indico nempe ſingulis nō obligatorie ſꝫ exhortatorie ſepius. vt teneāt facilē quādā obſeruatōeꝫ ꝓ omni tꝑe vite ſue. tam ꝓ remēoratōe ⁊ quadā ſatiſfactōe peccatoꝝ integreſimul cōfeſſoꝝ/ ꝙͣ ꝓ cautela aliqua futurorum. Utor v̓o coīter hoc mō. vt dicāt ſingulis diebꝰ bis Pater noſter ⁊ Aue mariaſemel de mane ⁊ ſemel de ſero. cū totidē ꝓſtrationibꝰ ad terram. ſi ⁊ vbi cōmode fieripotuerit. Raro aūt muto in hoc ꝓ magnitudine ⁊ varietate criminuꝫ diuerſitatemhmōi obẜuationū. qm̄ vix iſtud fieret ⁊ inalijs penitētijs ſecretioribꝰ pōt ſcrupuloſivarietas talis tradi. Qd̓ ſi in hoc innocentes cū nocētibus exequē nō cōquerant̉ innocētes. qꝛ nō minus obligati ſunt qͥ ne ſimiles eſſent nocētibus ip̄e ꝓhibuit manutenuitqꝫ. ¶ Hanc v̓o quadruplicē inſtitutionē ꝓ paruulis metro ludens comp̄hendi: vt eas altiori mente reponāt. Non oꝑe
aut verbis alios corruꝑis vnꝙͣ. Sit ſatisip̄a tibi ꝑditio ꝓpria. Si qͦs ꝑdideris monitis actis ve netandis. Diſcrete ad rectummox reuocare ſtude. Non pudor obſiſtatitua qͥn ꝯfeſſio plene. Crimia ſcita noret. vlnocet illa tibi. Tu de ꝯfeſſis gratꝰ: tune recidiues. Signo aliqͦ facili ingit̓ eſto meor¶ Ad extremū vſqꝫ qͦ ꝑuuli diligitis infātiā? Ut qͥd diligitis vanitatē ⁊ q̄ritis mendaciū? Uenite fidēter. nulle viaꝝ inſidie.nullꝰ latet anguis in herba. Cōmunicabimus mutuo bona ſpūalia/ qꝛ tꝑalia veſtranulla reqͥro. Ego vobis doctrinā. vos mihi or̄onē impedetis. īmo orabimꝰ ꝓ inuicem vt ſaluemur. Sic angelos nr̄os viciſſim letificabimꝰ in qͦꝝ ſolenitate hec ſcriboSic forte. neciā forte. ſꝫ certa ſpe miſcd̓iaminueniemꝰ apud pr̄eꝫ nr̄m. dū obediemusvoci ſue in acceſſu nr̄o ad eū. ego ꝓuocādovos exequēdo. Nec deerūt pij/ gre ⁊ deuotionis amplexꝰ in pn̄ti miſeria ꝯſolatorijpoſtmodū glorie ꝯſummate ꝑpetua vnitaſſubſequet̉. Ad quā nos oēs qui ſpiritu ꝑuuli eē debemꝰ inuitat ip̄e ih̓s ſpūali collocutione ⁊ afflatu iugiter inſpiras ⁊ dicensSinite paruulos venire ad me.Incipit opuſculumeiuſdē de ꝯtractibꝰ ad inſtātiā pͥoris ⁊ ꝯutus domꝰ carthuſie in ſabandia. Annodmini. M.ccccxx. Menſe Ianuarij.Incipit proemium.Ui volūt diuites fieri inci Edūt in laqueū ⁊ tēptatōeꝫ diaqboli/ ⁊ deſideria multa ⁊ inutillia ⁊ nociua. q̄ mergunt hoīesad interitū ⁊ ꝑditōeꝫ. Radix eīoīm maloꝝ ē cupiditas quā quidā appe tētes errauerūt a fide. ⁊ inſeruerūt ſe multisdoloribꝰ. Tu v̓o o hō dei hec fuge. ¶ Heceſt apl̓ica āmonitio cōformis ſentētie chriſti. Non poteſtis deo ſeruire ⁊ mammone.¶ Sed ve filijs Adam poſt peccatū. quosoportet tranſire ꝑ viam ꝯtractuū ciuiliumvbi meum ⁊ tuum ꝑſtrepunt ⁊ altercatur.Ubi dolos fraudes laqueos deceptōnesſpergit ⁊ abſcōdit inimicꝰ. dū iniqͣ rebꝰ precia ſuad et imponi. duꝫ nō ſatis attendunthomines quod ait Guido carthuſien̄. Rationalis creature vera ꝑfectio ē. vnamqua