venialiū ⁊ mortaliū

IL

ſtatū talē ꝑ diligentiā confeſſionū/ quin ſꝑinueniat de puluere defectuū venialiū. qꝛin ip̄amet ꝯfeſſione peccat̉ venialit̓. Itaqꝫin vacuū talis fatigaret ſe: qͥ nimis vellet d̓talibus defectibus confiteri/ ⁊ circa eos immorari. Quia etiā quitat̉ hō multis alijsmodis ꝙͣ ꝑ confeſſionē. vti eſt dicere paternoſter aut ꝑcutere pectus ſuū.Cōſideratoᵐ .20.De peccatis que fiunt in mercantijs.N mercantijs caueri debent alique cōditiones ſpecialiter. Uidelicet ꝙ nihil iuret̉ ab aliquoniſi qd̓ tenere velit. ⁊ niſi teneat̉quia aliter ꝑiurat̉ et peccat mortaliter quiſcienter facit. Et eſt hoc dura res ꝓ noſtrismercatoribus de francia. ¶ Itē ꝙ viteturmendaciū (⁊ ſpecialiter ad damnū alterius) in laudādo ſuas merces multo pluſqͥiudicent̉ eē laudāde. Item ſi in mercibusſiue venalibus ſunt magni defectus qui ſciri nō poſſunt aut ꝑcipi/ ſiue recipiēdo ſiuetangēdo. nō debent celari. nec vendi debētac ſi p̄dictos defectus nō haberent. Aliterem̄ fieret deceptio alterius/ grandis ⁊ alit̓ꝙͣ quis ratōnabiliter vellet ꝙ ſibi fieret.¶ Item ꝙ ꝓ mercantijs ſuis quis nō perdat ſeruitiū dei ad quod tenet̉ ꝑ p̄ceptumdei ⁊ eccleſie. ⁊ ſpecialiter ẜm patrie cōſuetudinē in qua eſt. ⁊ quā p̄lati ſciunt ⁊ ſuſtinent. ¶ Item ꝙ cuſtodiat̉ bona fides ẜmꝙ merces cōſtiterint ⁊ ꝓ quāto vendi poſſint. ſaluo ſufficienti lucro ẜm labores factos ⁊ ẜm tp̄us qd̓ currit. Et ꝙ ꝓpter ſimplicitatē alterius aut bonā fidem nō fiat eipeius. ¶ Item ꝙ nō vendat̉ carius ad credulitatē ꝙͣ ad argentū. Niſi forte haberet̉damnū magnū in nōͣ habendo argētum.Et in caſu iſto ⁊ in oībus ſil̓ibus debet homo ſuā examinare cōſcientiā. Quia ſi iudicat ꝙ plus diligeret ſuā pecuniā vel etiamminorē. ꝙͣ expectare ⁊ plus habere/ propterdamnū qd̓ recipiet. ego teneo qd̓ ratōnabiliter pōt vendere carius ẜm damnū quodſcit aut intelligit ſe habituruꝫ. Propter qd̓in multis caſibus ſciri pōt qn̄ erga deū fitvſura ⁊ quādo nō. qꝛ intentio eſt que facitpeccatū erga deum quicqͥd ſit de iudici adhomines. Propterea ſi quis carius vēdat

ad credulitatē ſiue expectantiā/ ⁊ ꝓpt̓ hāccauſam non vellet ſtatim ſolui / vſura eſt.¶ Itē ad cauendū ꝑiuratōes ⁊ mēdacia ⁊alia pctā ego ꝯſulo. ẜuari ꝯſuetudinē qͦrūdam bonoꝝ ⁊ fideliū mercatoꝝ hoc ē. nonſuꝑferre ſuas merces. ſed eas vedere ad vnūverbū. Et qn̄ videbit̉ hec ꝯſuetudo citiꝰ ⁊breuiꝰ emet̉. ⁊ fiet placitū deo.Conſideratio. .LI.De bona fidei noſtre credulitate.Uilibet hō qui habet ratōem ⁊diſcretōeꝫ debet ꝑ exp̄ſſuꝫ credēarticulos noſtre fidei ⁊ veritatesque ei cōiter predicant̉ ⁊ annunciantur. tam ꝑ vſum ſancte eccleſie. vti eſtin colendo feſta ⁊ ꝑ autores approbatos ⁊per ſuū curatū. Sicuti eſt ꝙ ē vnus ſolusdeus in tribꝰ ꝑſonis. qui oīa creauit. ⁊ qͥ hꝫiuſtū ⁊ ſapiēs regime totius mūdi. Et conformiter de alijs articulis ⁊ veritatibꝰ Necdebent ſimplices homines magnas facereinquiſitōes de talibus veritatibus. ſed eascredere humiliter qꝛ peſſima ſuꝑbia eſt nōvelle intellectū ſuū ſummittere ad credendum ⁊ ſe inclinādū/ in id qd̓ deus precepit¶ Cōtra hoc faciūt illi qͥ murmurāt de hͨꝙ deus facit vni ⁊ nō alteri. ac ſi ſit iniuſtꝰaut neſciat qͥd faciat. ¶ Cōtra hoc faciūtſortilegi ⁊ ſortilege. Et ſi eueniat ꝙ inimicus tibi afferat vl̓ mittat tibi fantaſias ⁊ cogitatōes ꝯtra aliqͣs veritates fidei. ⁊ tu ſentis ꝙ eas repellere non potes. nō reputes ⁊contēne eas. tm̄ cura ꝙ bonū habeas deſideriū ⁊ volūtatē credēdi id qd̓ credenduꝫeſt ⁊ ẜm qd̓ teneris. Et iſta bona volūtasreputat̉ tibi ꝓ facto. ⁊ erit tibi meritoria.Nec hoc dico qͥn etiā rogare debeas deū ꝙlibereris de tali temptatōe. Et etiā hr̄e cōſilia ſapientū. Quāꝙͣ frequēter nō ſit aliudconſiliū ꝙͣ qd̓ dixi ſicuti alia vice planiusſcripſi de temptatōibꝰ blaſphemie. Et ſicutfuit dictū ſancto authonio qui aliqn̄ poſuerat ſe ad penſanda diuina iudicia: quo vnꝰeſt bonꝰ alius ē malꝰ qūo tot ⁊ tāta ē quantitas dānādoꝝ reſpectu ſaluādoꝝ. Et ſimiliter de alijs iudicijs dei. Et tūc dictū fuitei Anthoni anthoni de tecogita. ⁊ deumdimitte ꝯuenire cū ſuis creaturis. Satis eīſapiēs bonus ⁊ potēs eſt/ ad faciēdū id qd̓

N 3