Druckschrift 
Secunda pars (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De ſeptē vicijs capitalibus

28

betur ꝓprie rō accidie. qꝛ inqͣtū ē auerſio abono diuīo ex eo ꝙ graue eſtimat̉ tunc d̓rtriſticia. ſed inqͣtuꝫ ē ſpreto ip̄o bono diuinō cōuerſio ad creaturā .ſ. ad quietē indebitam: ex eo qꝛ leuis eſtimat̉ ⁊ placēs/ rationehuiꝰ d̓r accidia. Ex qͥbus ptꝫ ꝙ hoc viciuminꝙͣtuꝫ ē vel d̓r triſticia opponit̉ leticie ſpirituali. Sed ꝓut ē ⁊ vocat̉ accidia. opponit̉v̓tuti fortitudīs. q̄ cōſiſtit in arduis aggrediēdis ⁊ in ſuſtinēdis aduerſis. Et denoīatur acedia ab acedine. qꝛ ꝑ eā aīa quādā hꝫacedinē quādāqꝫ guſtꝰ ſpūalis indiſpoſitionē de bono diuīo ſeu ſpūali difficili. Sꝫẜm btm̄ Greg. xxxj. li. moral̓. ſex aſſignant̉acedie filie .ſ. malicia. rācor. puſillanimitasdeſꝑatio. torpor circa p̄cepta. euagatio mētis circa illicita. Quarū numerꝰ ſeu ſufficiētia ſic accipi pōt. Cū em̄ iuxta ph̓m ī Ethi.nullꝰ diu abſqꝫ delectatōe poſſit cū trifticiamanere. ⁊ vt tactū ē: acedia ſit triſticia d̓ bono diuino tanꝙͣ de graui ⁊ laborioſo. euenit ꝙ acedioſus tēdit ⁊ laborat ad hoc ꝙ aſua triſticia ſe eximat ⁊ liberet ſeu recedat.Duplici aūt via pōt aliqͥs a triſticia recede̓Uno mō vt a cōtriſtātibꝰ recedat. Secūdomō vt ad alia in qͥbus delectari poſſit trāſeat. Sicut ẜm eūdē ph̓m cōiter videt̉ ꝙ illihoīes qͥ nō pn̄t in delectatōnibus ſpūalibꝰgaudere. ſe trāſferūt ad delectatōnes corꝑales. Reſpectu pͥmi mēbri. in receſſu ſeu fuga a ꝯtriſtātibꝰ. talis ꝓceſſus attēdit̉. Nāprimo hō ip̄a cōtriſtātia fugit. Scd̓o interdum vltra ꝓgredit̉ ita vt ip̄a que triſficiaꝫingerūt impugnet. Reſpectu iterum primiiſtoꝝ duoꝝ .ſ. fuge cōtriſtantiū bona ſpūalia de qͥbus acedia triſtat̉: ſunt vel ip̄e finisſ. deus. vel ea bona q̄ ordinant̉ ad ip̄m finem. Fuga aūt ip̄ius finis fit ꝑ deſꝑatōeꝫ.Eoꝝ aūt bonoꝝ q̄ ſunt ad ip̄m fine: ſiqͥdeꝫſint ardua. vtputa ea q̄ ſubſunt ꝯſilijs euāgelicis. fuga fit p̄ puſillanimitatē. Si veronō ſint ardua ſed ſolū que prinēt ad cōemiuſticiā. fuga fit per torporem circa p̄cepta. Reſpectu ſecūdi iſtoꝝ duoꝝ duplicit̓ fitipſoꝝ bonoꝝ ſpūaliuꝫ impugnatio. Qn̄qꝫem̄ fit indirecte. cōtra ſcꝫ hoīes qui ad ipſabona ſpūalia inducūt. ⁊ tūc ē rancor. Qn̄qꝫ v̓o vlteriꝰ ſe extēdit directe ſcꝫ ad ip̄a etiāſpūalia bona q̄ contriſtant. In quoꝝ deteſtationē aliqͥs ex ip̄a triſticia adducit̉. ⁊ tūc

eſt ꝓprie malicia. Reſpectu ſecūdi membri principalis inqͣtuꝫ ſcꝫ aliquis ꝓpter triſticiam bonoꝝ ſpūaliū ſe ab ip̄is bonis ſpiritualibꝰ ad delectabilia exteriora tranſfertiponit̉ filia acedie/ euagatio mētis circa illicita. Eſt tn̄ hic aduertēdū vt clarius p̄dicta intelligant̉ ꝙ malicia nō capit̉ hic inſua generali acceptōe / ẜm qͣm ē quoddā genus oīm vicioꝝ. ſed capit̉ ꝓ qͣda ꝑticularimalicia qͣ quis vt tactu ē bona ſpūalia impugnat inꝙͣtuꝫ ex ip̄is ꝯtriſtat̉. Sil̓r rancor nō accipit̉ hic vt cōit̓ accipit̉ .ſ. ꝓ odioſed ꝓ qͣdā animi radicata indignatōe/ quaquis ꝯͣ hoīes ip̄m ad bona ſpūalia inducētes mouetur inꝙͣtum ſcꝫ illa bona ſpūaliaip̄m cōtriſtāt. Eſt etiā notādū ꝙ Iſidorus aliā differētiā quā vt ſupra tactu eſt ponit ſeu aſſignat inter triſticiaꝫ ſeu acediam.Alias etiā ip̄ius triſticię. ⁊ acedie filias aſſignat. Nā triſticie ponit qͣtuor eſſe filias/ qͦſūt rācor puſillanimitas. amaritudo. deſꝑatio. Acedie v̓o ſeptē ponit eē filias q̄ ſunt.ocioſitas. ſomnolētia. importunitas mētiscurioſitas. v̓boſitas. inqͥetudo. corꝑis inſtabilitas. Sꝫ iſte filie ſic ꝑ Iſidoꝝ aſſignare reducunt̉ ⁊ in effectu idē ſunt cū illis qͣsGrego. aſſignat. Nā priꝰ Greg. ponit rancorē eſſe filiā acedie quaꝫ ⁊ triſticiā noīat. ⁊ſic qͦ ad hoc Iſido. cū eo ꝯcordat. Sil̓r ⁊ reſpectu amaritudīs. qꝛ ē ꝓprie qͥdā effectusrancoris. Quo v̓o ad puſillanimitatē Iſido. ſil̓r cū Grego. in effectu ꝯcordat licꝫ vario mō. Ocioſitas aūt ⁊ ſomnolēta qͣs aſſignat Iſido. filias acedie cōprehēduntur⁊ reducunt̉ ad torporē circa p̄cepta. quā afſignat Grego. filiā acedie. Nā ocioſus inbono ſpūali p̄cepta p̄termittit. ſomnolētꝰvero ea negligēter implet. Alie v̓o qͥnqꝫ filie qͣs aſſignat Iſid̓. ex acedia oriri ꝑtinet ⁊reducunt̉ ad euagatōeꝫ mētis circa illicitaquā ponit Grego. filiā acedie. q̄ qͥdē euagatio ẜm qd̓ in ip̄a arce mentis reſidet. volentis ſe importune ad diuerſa diffundere vocatur importunitas mētis. Secundū autēꝙ illa euagatio mentis ꝑtinet ad vim cognitiuam dicit̉ curioſitas. Inquātum autem ſe vagando diffundit ad locutionemdicitur verboſitas. Inquātum vero reſpicit vagationem corporis/ per quā cōmuniter indicat̉ vagitas mentis hoc contingit