Compendium theologie

dupliciter. Uel reſpectu corꝑis in eodē loco manētis. ſed per varios ⁊ inordinatosmēbroꝝ motus ſe vage ⁊ inſtabiliter agentis ⁊ tunc eſt inquietudo corꝑis. Uel reſpectu corꝑis ſe per diuerſa loca vage agitātisſeu diſcurrentis. ⁊ tnnc eſt inſtabilitas licetetiam inſtabilitas poſſit ẜm vagā ⁊ inconſtantem mutabilitatē ⁊ variationē ꝓpoſiti accipi. Et ſic patet ꝙ Grego. ⁊ Iſidorusin effectu cōcordant. ¶ Eſt tamē ꝓ clariori dictoꝝ intellectu aduertēdū ꝙ nō om̄ismotus acedie eſt peccatū. īmo frequēter inviris ſanctis inueniūt̉ aliqui imꝑfecti motus acedie. Motus enī acedie quādoqꝫ eſtin ſola ſenſualitate ꝓpter repugnantia carnis ad ſpiritū. ⁊ tūc eſt ſolū peccatū veniale. Quādoqꝫ v̓o ꝑtingit vſqꝫ ad rationemque cōſentit in fugā ⁊ in horrorē. ⁊ deteſtationem boni diuini. carne oīno cōtra ſpiritum p̄ualente. ⁊ tūc acedia eſt peccatū mortale. ¶ Eſt etiā aduertendū ꝙ vbi in ſuperioribus dictū eſt acediā eſſe triſticiā de bonō ſpūali. non eſt accipiendū bonū ſpūalecōmuniter. qꝛ tunc acedia nō haberet rationem ſpecialis vicij. cū omne viciū refugiat ſpūale bonū virtutis ſibi oppoſite. Sil̓retiā inꝙͣtum acedia refugit bonū ſpūale ꝓut eſt laborioſum vel moleſtū corpi. aut delectationis impeditiuū. non diſtinguit̉ abalijs vicijs carnalibus. qͥbus aliquis quietem ⁊ delectationē corꝑis querit. Sed proprie acedia. dum viciū ſpeciale ponit̉. ꝓuthic eſt triſticia mētalis/ de bono ſpūali diuino. vel in bonū diuinū ordinato. ea ſolaratione/ qꝛ in bonū diuinū ordinat̉. cū conſenſu rationis in ipſius boni fuga horrore⁊ deteſtatione. Nam menteꝫ homīs adeooportet bono diuino de neceſſitate inherere. vt nō contriſtet̉ fugiat. horreat. ſeu deteſtetur ea q̄ ſibi ꝓpt̓ deū īminēt faciēda.De vicio ſeu peccato auaricie. Et quare dicit̉ idoloꝝ ẜuitus.Unc tranſeundū eſt ad declaraſitionem auaricie que ſic ẜm Tulium deſcribit̉. Auaricia eſt immoderatus amor habendi. Secundū v̓o Bern̄. ſic deſcribit̉. Auaricia eſtquarūlibet rerum inſatiabilis ⁊ inhoneſtacupido. Auaricia ẜm apl̓m dicit̉ idolorū

ſeruitus. qꝛ auarus ꝓprie in effectu ⁊ opiexhibet creature ſcꝫ pecunie illud qd̓ deberet creatori. ⁊ precipue fidem ſpem ⁊ dilectionē. Nam ibidē tanꝙͣ in eo vnde ſibi ſpeciale auxiliū ꝓuenturū credit ſuā principaliter ſpem cōſtituit. exinde in ardore dilectōnis trāſit. Et in hoc ſpecialiter rep̄hendumtur auari qꝛ rei viliſſime .ſ. pecunie que deterra venit ⁊ accipit̉ ⁊ ꝓprie terra eſt. quaꝫnatura infimā ordinauit/ tantū amore ſuūexhibent ⁊ impēdunt. Et hinc in Eccl̓. dicitur ꝙ auaro nihil ē ſceleſtius. Et hoc ꝓpter quatuor cauſas. Prima quia vix ē ſcelus ſeu viciū ad qd̓ ꝑpetrandū auaricia nōinducat. vt ſunt furta. homicidia. ꝓditiones. ꝑiuria. ⁊ cetera hmōi. ¶ Secunda qꝛeſt contra legeꝫ nature ſeu humanitatis q̄qͥſꝙͣ alteri tenet̉ qd̓ ſibi vellet fieri. ¶ Tertia qꝛ eſt contra legē vniuerſaleꝫ in omnibꝰrebus exiſtentē. per quā ſe dari ⁊ cōmunicari volunt. immo quodāmodo cōpellunt.Auari vero eas captiuas detinēt ne cōmunicari poſſint. Quarta eſt cōtra legem diuinam ſcriptā. Unde Luc̄. vj. Eſtote miſericordes ſicut ⁊ pater veſter miſericors eſt.¶ Utrū aūt liceat cui ꝙͣ theſauros condere. Notandū ꝙ dupliciter theſauriſari poteſt. Uno modo ex affectu auaricie. abſqꝫomni intētione neceſſitatis ꝓprie vel aliene. ⁊ hoc modo theſauriſare omnibus ē ꝓhibitū Alio modo theſauriſari poteſt exꝓuidentia. ⁊ hoc iterū dupliciter. Uno modo vel cōſideratione neceſſitatis ⁊ ſic cōceditur parētibus ſecularibus. ob neceſſitatēfilioꝝ educandorū. vel filiarum coniugiotradendarū nō tamen ditandarū. ſed debito ſeruato modo iuxta ſtatuꝫ ꝑſone. Aliomodo ex conſideratione publice vtilitatis.vtputa regni defendēdi. vel cultus dei anpliandi. ⁊ ſic cōceſſum eſt regibus ⁊ dominis temꝑalibus theſauriſare. Perſonis vero eccleſiaſticis ꝑticularibus proprie nunꝙͣ theſauriſare licet. nec etiam pecuniā tenere intentione ſeruandi. Unde Amb̓. Aurū habet eccleſia: nō vt ſeruet ſed vt eroget¶ Ex p̄dictis patet ꝙ duplex eſt amor pecunie temporaliū. Unus reſpectu neceſſitatis. Alius reſpectu ſuꝑflui. Contra primum ꝓhibet dominus p̄focantē ſolicitudinem. Contra ſcd̓m ꝓhibet theſauriſatio