De octo beatitudinibus
ad peccati eſſentiā ꝙͣ quo ad peccati occaſionem cū abdicatio ſolū ẜm voluntatemnō ſit euacuatio ꝑfecta occaſionis peccati.quia eſt alia vtilior que magis occaſionempeccati euacuat/ ſcilicet illa que eſt ẜm remet ẜm voluntatem. patet ꝙ illa prima eſt ꝓprie beatitudo.¶ De ſecundaEcūda v̓tus ſeu beatitudo ē mititas ſiue manſuetudo q̄ ꝯgruitbono pietatis ⁊ expellit iram. qꝛmittis eſt queꝫ ira vel rancor noafficit. Cui reſpondet in premiuꝫ poſſeſſioterre viuentium.De tertiaErtia v̓tus ſeu beatitudo eſt luctus/ qͥ eſt dolor animi charitateinformatꝰ. qͥ facit cognoſcere miſeriā ꝓpriā ⁊ lachrymabilē pn̄tisvite ſtatū ⁊ delectatōeꝫ future gl̓ie q̄ ſufficiens cauſa luctꝰ ſunt. que dolorem inducitſcientie donū. Qui em̄ addit ſcientiā iſtā .ſ.addit ⁊ dolorē. Cui ꝓ p̄mio reſpōdet eterna cōſolatio in qͣ abſi erget deꝰ oēm lachrymam ab oculis ſanctoruꝫ. Et iam non eritamplius neqꝫ luctus neqꝫ clamor ⁊cͣ. Ethec euacuat inuidiam q̄ dolet de bono alienō ⁊ letat̉ de malo. hec aūt beatitudo econuerſo. ¶ Et ꝙͣuis luctꝰ ip̄e miſeria q̄dā videatur cōgrue tamen beatitudo ꝓpter ſibiannexā dulcedinē dicit̉/ eo vt dicit Gregꝰ.Bulciores ſunt lachryme penitentiū ꝙͣ delicie regū. Et aug. li. ꝯfeẜ. Currebāt lachryme ⁊ bene mihi erat cū illis.De quartaUarta v̓tus ſeu beatitudo ē eſuries ⁊ ſitis iuſticie/ q̄ dono fortitudīs adaptat̉. q̄ eſt ī ſuſtinēdisꝑiculis ꝓ iuſticia ⁊ fide. Que expellit tediū boni hoc eſt accidiā. Cui reſpōdet ꝓ p̄mio eterna ſaturitas.De quintaUinta v̓tus ſeu beatitudo ē miſericordia. Que appropriat̉ donō cōſilij. qd̓ docet alijs dimittēmīora/ vt nobis dimittāt̉ maio-
ra. vl̓ ꝯferre t̓rena vt obtineamꝰ celeſtia. hecexpellit auariciā cuiꝰ ꝓpriū ē ꝯgregare ⁊ nōremittere vel ꝯferre. Premiū aūt huic beatitudini rn̄dens ē ꝯſecutio miſcd̓ie.¶ De ſextaExta v̓tꝰ ſeu beatitudo ē mūdiciacordis. cui ꝯuenit donū intellectꝰ qͥeſt cogitato celeſtiū: oculos cordismūdās ⁊ illuminās. Hac eliminat̉ gula q̄corrūpit ⁊ excecat cor. vn̄ Oſee. iiij. Fornicatio ⁊ vinū ⁊ ebrietas aufert cor. Premiūhuic beatitudini rn̄dens ē viſio dei.De ſeptimaEptima v̓tus ſeu beatitudo ē paxſeu eē pacificū. Cui rn̄det donū ſapientie q̄ ē delectari in deo qͥ eſt paxnr̄a. Hec repellit luxuriā q̄ animū nō pacificat ſed vagū reddit ⁊ inſtabilē. Cui correſpondet p̄miū eſſe filiū dei.¶ De octauaCtaua v̓tꝰ ſeu beatitudo q̄ ē pati ꝑo ſecutōeꝫ ꝓpter iuſticiā clarificat etoſtendit quoddā factuꝫ. hn̄s reſpectum ad ſingula p̄cedētia. Et ꝑ quod oēsalie beatitudines ab vltima vſqꝫ ad primāꝓbant̉ ſi vere ſunt. vnde Grego. Qualisvnuſqͥſqꝫ apud ſe lateat: illata cōtumelia ꝓbat. Et hinc ē ꝙ beatitudo ip̄i facto ꝓ premio rn̄dens qd̓ idē eſt cū p̄mio prime beatitudini ꝓmiſſio redire dicit̉ ad caput tanꝙͣ circulꝰ ꝑficiēs ⁊ oēs beatitudines ambiens ⁊ comp̄hendēs. He v̓tutes ſeu beatitudines tangunt̉ Mat. v. Beati pauꝑesſpū qm̄ ip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ ⁊cͣ.Unde accipitur numerus ſeu ſufficientia beatitudinū.Arū v̓o beatitudinū numerus⁊ ſufficiētia ẜm integritatē perfectionis hominis accipit̉. Ad ꝑfectionis aūt integritatem requirunt̉ tria .ſ. receſſus a malo. ꝓfectus ſeu ꝓgreſſus in bono. ⁊ ꝑfectus ſtatus in optioSane reſpectu primi malum ꝓcedit aut extumore ſuꝑbie. aut ex rancore malicie vl̓ exlanguore libidīs ſeu ꝯcupiſcētia. Contra qͣtria ſunt ſeu ſumunt̉ tres prime beatitud: