Compendiū theologie
ꝓ tranſitorijs eterna mercari. remouet auariciā q̄ in terrenis ⁊ ꝓ terrenis tantū queritnegociari. Intellectꝰ qͦ vere delectamur inbonis ſpūalibꝰ. excludit gulā. q̄ vane ⁊ miſere delectat̉ in carnalibꝰ. Sapiētia ꝑ quaꝫpure delectamur in deo extirpat luxuriā q̄qͥs impudice ī ſuo miſero corꝑe delectat̉.¶ Explicit tractatus ſextus huius compēdij de ſeptem donis ſpūſſancti.Incipit tractatus ꝓQſeptimus de octo beatitudinibus ⁊ earumexplanatione.Ancbreuiter reſtat aliquidde octo beatitudinibus dicere. Et primo quid dicat̉nbeatitudo .ſ. an ip̄a v̓tus anid quod ꝓmittit; vt gratiaexēpli reſpectu eius qd̓ dicit xp̄s. Beati pauꝑes ſpūquoniā ipſoꝝ eſt regnum celoꝝ. an beatitudo ſit ip̄a pauꝑtas vl̓ ꝓmiſſio regni? Qualiter ſe habeant ad dona ⁊ ad v̓tutes. Quare vltime beatitudini idem p̄miū reddat̉ ſicut pͥme. Deinde de qualibet beatitudine īſe qͥd eſt ⁊ qͣliter ⁊ cū quo dono conuenit ⁊cui vicio capitali cōtrariet̉.Quid dicatur beatitudo. an .ſ. ip̄a virtus vel qd̓ ꝓmittit̉.Riendū eſt aūt ꝙ beatitudo duplex ē .ſ. vie ⁊ patrie. ¶ Beatitudo aūt vie ꝯſiſtit ī ꝑfecta euacuatione vniꝰ miſerie .ſ. culpe. ⁊ quoad eſſentiā ⁊ qͦ ad occaſiones. Unde qꝛ iſtevirtutes de qͥbus infra/ euacuāt culpam etculpe occaſiōes. diſponūtqꝫ ad beatitudinem patrie. ideo dici poſſunt ⁊ dicunt̉ beatitudines. Beatitudo aūt patrie cōſiſtit inom̄imoda euacuatōe vtriuſqꝫ miſerie .ſ. etculpę ⁊ pene. Et iſto mō dicunt̉ ꝓprie beatitudines p̄mia p̄dictis v̓tutibꝰ reſpōdētiaSicut ē illud. ip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ. Uel illud ip̄i ſaturabunt̉ ⁊cͣ. Et ſic varia rōe ⁊ cōſideratōe/ poteris dicere ꝙ v̓tutes ille ſintbeatitudines. Et ꝙ ſil̓r p̄mia eis correſpōdentia beatitudines ſunt.Qualiter ſe habeantbeatitudines ad dona ⁊ ad v̓tutes.
Ualiter aūt ſe habeāt iſte beatitudines ad dona ⁊ ad virtutes?hoc ſcito ꝙ ẜm gloſaꝫ ſuper iſtopaſſu Mat. v. ꝑ v̓tutes ad dona⁊ ꝑ dona ad beatitudines ꝑuenit̉. Unde vtutes/ dicunt initiū oꝑationis bone ⁊ euacuationē culpe qͦ ad eſſentiā. Bona aūt dicunt bonū ⁊ expeditū ꝓgreſſum. qꝛ donū:expeditū reddit actum v̓tutis vt expediteoꝑetur. Beatitudines aūt dicunt cōſummationes ſiue terminū quatinus in via haberi poteſt. ita vt omnē culpam euacuet etomnē culpe delectationē. Et bonū delectabiliter oꝑetur ꝙͣtum facere poſſibile eſt viatori. Et ideo dicunt̉ iſte beatitudines/ v̓tutes purgati animi. Quia .ſ. animā purgātvltima purgatione viatori poſſibili.Quare vltīe beatiturdini idem reddit̉ p̄miū ſicut prime.Ttime aūt beatitudini idem prevmium reddit̉ quod ⁊ prime ſednō eadem ratō e. Quia regnū ceIlorum duo in ſe comp̄hendit .ſ.exaltatione ⁊ abūdantiaꝫ. In beatitudineautē q̄ prima ponit̉/ q̄ eſt pauꝑtas ſpūs eſtſumma rerū abdicatio ſiue abiectio ⁊ ideoꝓmittit̉ ei regnū inꝙͣtuꝫ dicit abūdantiā.In beatitudine v̓o q̄ vltima ponit̉/ q̄ eſt ꝑſecutionē pati ꝓpter iuſticiā. eſt ſūma deiectio ⁊ ideo ꝓmittit̉ ei regnū inꝙͣtuꝫ noīatexaltatione. Unde ꝙͣuis regnū celoꝝ om̄ibus beatitudinibus debeat. iſtis tamē ſolum ꝓmittit̉. quia ꝑ quandam appropriatione iſtis magis debet̉.De beatitudinibꝰ inſpeciali. Et cum quo dono conueniāt. Etprimo de primaUnc attendenduꝫ eſt ad aliqualē ſingulareꝫ determina ll-tionem. Prima igitur virtus ſeubeatitudo eſt pauꝑtas ſpūs queadaptat̉ dono timoris. Et expellit ſuꝑbiācui cōtrariat̉. eo ꝙ pauꝑtas ſpūs/ vera humilitas ſit. Huic beatitudini in p̄miū ꝓmittit̉ regnū celoꝝ. ¶ Et nota ꝙ pauꝑtashic dicit̉ abdicatio temporaliuꝫ ẜm rem ⁊ẜm voluntatē. Quia cū beatitudines ꝑfectam dicant peccati excluſionem. tam quo