Druckschrift 
Secunda pars (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Moyales

24

que ex aliqua circūſtantia ꝑuerſa fiūt mala ⁊ ſpecie moralē mutātia. Nō oīs deliberans/ agit ex deliberatōe. ſicut nec oīsignorās agit ex ignorātia. aut ꝯtemnēs exꝯtēptū. Pōt em̄ aliqͥs progredi in actū primoꝝ motuū. dū actu deliberat qͥd agēdū/nō tn̄ ex deliberatōe aget. ſꝫ ex effreni appetitu/ ⁊ ex motu paſſiōis. Dicit̉ āt aliqͥs agere ex aliqͣ cā: qn̄ ſi nō eēt illa cā ip̄e ab agendo ceſſaret. accipiendo large agere ꝓut adomittere ꝓtēdit̉. Duobꝰ bonis ꝓpoſitqn̄qꝫ ad nullū obligor. qn̄qꝫ ad vnū illorūnō ad aliud. qn̄qꝫ ad ambo/ ſub diſiūctiōeſolū. In qͦ caſu nō teneor ſimplicit̓ eligeremaiꝰ bonuꝫ ſi ſit mihi difficiliꝰ. neqꝫ etiā ſiſit faciliꝰ. ⁊ habeaꝫ rōnabiles cauſas illuddimittēdi. ⁊ aliud agēdi. Exēpli gr̄a ad experiēdā ꝓpriā libertatē. Qm̄ ars ꝑfecta nōdelib̓at. ſicut ex v̓tute agit aliqͥs bn̄ quaſiſubito: ſic ex ꝑuerſa aſſuefactōe vicioſus qͣſi repente p̄cipitat̉ ī culpā. Et ita male habituatꝰ ī vicijs vt in iurādo: ꝯcupiſcendo:odiēdo: īuidēdo: ⁊ ſil̓ibꝰ/ fere demeret̉ ꝯtinue. ſicut v̓tuoſo aſſidue merces creſcit. vtveꝝ ſit qͥ iuſtꝰ ē iuſtificet̉ adhuc ⁊ qͥ ſordidꝰē/ ſordeſcat adhuc. Nullū deſideriuꝫ reiillicite/ factū tm̄mo ſub ꝯditōe actualit̓ vl̓habitualit̓ adhibita. ē de ꝑ ſe mortale delictū. de ꝑ accidēs tn̄ ꝓpt̓ appetitꝰ ſenſualiscōmotionē nimiā. q̄ ſciēt̓ dimittit̉ inualeſcere ex talis deſiderij ꝯtinuatiōe libera/ p̄tip̄m int̓ mortalia deputari. qꝛ qͥ amat periculū ꝑibit ī illo. Nullꝰ agēs bn̄ ẜm oēscircūſtantias/ dici debꝫ dare ſcādalū alteriꝙͣtūcūqꝫ ſcādaliſet̉ aliꝰ. Scādalū em̄ eſt dictū vel factū minꝰ rectū/ p̄bēs alteri occaſionē ruine. Nā ī via oīno recta/ ſi qͥs ceciderit nō ex ſcādalo vie ſꝫ ex ꝓprio defectu ꝓueniet. Solꝰ ille ſcādaliſat actiue. qͥ aduertens aut aduertere debēs/ alios ꝓniores eēad peccādū/ ex mō ſuo agēdi qͥ ſibi nō ē inp̄cepto/ nihilominꝰ ip̄e oꝑari nō deſiſtit. ſecus ī caſibꝰ hic excluẜ. vbi malicia ꝓpria ēſcādalū gratis acceptū. vbi p̄terea nō ē aduertētia nec eē dꝫ de ſcādalo alterius. ⁊ vbiqͥs ad illud operādū teneret̉. Ille dr̄ exmalicia ſua peccare ⁊ ſcādalū acciꝑe: nō exactu alteriꝰ. qͥ īformatꝰ ſufficiēt̓ de bonitate hmōi actus. nihilominꝰ cadit in ruinā.vi ſi ex voto religiōis emiſſo. parētes poſt

ſufficientē de religiōis ꝑfectōe informatione ſe ſcādaliſari ꝯq̄rant̉. ſcādalū ē hoc noͣiā puſilloꝝ: ſꝫ phariſeoꝝ. acceptū ſcꝫ nō datū. Quilibꝫ ab oī actu cui nō ē aſtrictusaliūde tenet̉ deſiſtere. qn̄ timet aut timeredꝫ ẜm vehementē ꝯiecturā/ ſcādalū puſilloꝝ. qͦuſqꝫ de illo cōpeſcēdo diligētiā compleuerit. niſi forte pro cōi vtilitate/ vnctioſpūſſancti doceat illud nūc agēdū. vt chriſtus fecit in publicatiōe v̓itatis ſacramēti.De ſuperbia ⁊ vanagloria.Ppetitus glorie ſi eſt de veragloria ⁊ ꝓpt̓ deū v̓tuoſus ē. Side vana citra deū ⁊ nō ꝯͣ deumvt ī bonis fortūe nature vel gr̄evenialis ē/ tā ex genere ꝙͣ ex more/ ſi ſit adfinē bonū. vt ꝓ euitatōe infamie. aut ꝓ magno bono edificatiōis aliene. ille appetitꝰdiſcretꝰ ē ⁊ meritoriꝰ. Si gloria ſit falſa/ ⁊ d̓pctō mortali: aut ꝓ fine malo pͥncipalit̓ etvltimate/ tūc mortalis eſt. Preſūptio: arrogātia: iactātia: ⁊ hypocriẜ/ generalit̓ et ꝓprīe ſunt d̓ illis q̄ nō ꝯueniūt hoī taliter ſehn̄ti: ſi illa hr̄e vel credit vel inordinate appetit. ꝓpterea ſꝑ hn̄t errorē vel maliciā inuoluta. qn̄qꝫ venialē. et ſepe mortalē. ẜmgenus obiecti. ⁊ iuxͣ circūſtātias intētiōis⁊ finis. atqꝫ ceteroꝝ. Preſumēs d̓ dei miſericordia ꝙ ſaluabit̉ qͣlitercūqꝫ peccauerit⁊ in pctō ꝑſeuerauerit errat ī fide/ ſi hoc iudicet ꝑ intellectū ⁊ ī moribꝰ mortalit̓/ ſi talit̓ afficit̉ ꝑ volūtatē obſolutā. qꝛ d̓ ꝯditionata nō oportet. Et ita diſtingui poſſet invalde multis d̓ intellectu et affectu. qꝛ ẜmhoc pctā variā naturā ſortiūt̉. vt dicāt̉ vl̓errores. vel mali mores. vel vtrūqꝫ. Preſumptio d̓ multis meritis et gratijs/ falſaē ⁊ temeraria/ ſi nō inſūt. Si autē credat̉ etſentiat̉ ꝙ ex ſe ſūt pͥncipalit̓/ impia ē. ꝙͣtū.cunqꝫ pͥus hr̄ent̉. Ꝙ ſi ſingularit̓ eas hr̄tqͥs gloriet̉/ peſtifera eſt atqꝫ phariſaica preſumptio. Credere ⁊ ſentire qd̓ ex meritꝭp̄cedētibus aliqd̓ bonū aut p̄miū ꝯſequatur nō ē p̄ſumptio vel error/ ſi ad deū tā qͥad originale pͥncipiū actu vel habitu ſolūreferat̉. Deus em̄ miſeret̉/ cuius miſeret̉ ꝑhoc ē gratiā dat. vt ex illa/ aliā gr̄am largiatur. Celare pctā ſua: nō ē ex ſe hypocriẜ