De virginis.Excellentia.
adam. ꝙ de vna ꝑſona in corpore ſimilieue. quę ſuꝑ cūctos ex viro et mulieregeneratos et generādos. oīm virtutumꝑfectione floreret: humanā carnē deusvellet aſſumere: ac de ea ſua virginitateſalua. cū deitate et hūanitate honeſtiſſime naſci. CUn̄ ſine om̄i heſitatiōe credendū eſſe dinoſcit̉. ꝙ ſicut adācū ſenſit deū ſibi quaſi placatū: habuit deverbis q̄ didicit eua. ex collocutōe diaboli magnū dolorē. Simili mō cū in dolorem et miſeriā venit: habuit de verbisque tu o maria ſpes oīm. angelo reſpōſura eras. magnā leticiā et conſolatōeꝫDolebat quoqꝫ adā. ꝙ corpꝰ eue a ſuocorꝑe creatū. ip̄m ad ꝑpetuā īferni mortem deceptorie traxerat: gaudebat autē.qꝛ de tuo corꝑe o virginū honeſtiſſima.corpus illud venerabile naſciturū p̄ſciebat: qd̓ ip̄ꝫ ſuāqꝫ ꝓgeniē ad vitā celicāpotenter reducere debebat: Triſtabat̉eciā adam. ꝙ eua ſua dilecta conſors: exmaxima ſuꝑbia factori ſuo īobediēs exiſtere ceperat: exultabat vero. quia teo maria ſuā cariſſimā filiā. cū ſumma humilitate deo in oībus obedire velle preuidebat. D Dolebat adā. qꝛ euaex ſuꝑbia in mēte dixerat. qͣſi ꝙ deo vellet coequari: ꝓpter qd̓ ad magnū ſcādalum. in dei et angelorū cōſpectu corruerat: letabat̉ vero. quia in ip̄oꝝ p̄ſcientiatuū verbū quo dei ancillā te hūiliter ꝓfiteri debebas. ad magnam tuā gl̓iam lucide rutilabat: Triſtabat̉ eciā adā. qͥaverbū eue deum ad irā ꝓuocauerat. ſibiſueqꝫ poſteritati ad damnatōem. exultabat aūt. qꝛ tuū verbū ad te. ⁊ ad omnesverbo eue dānatos. dei caritatē allicere debebat: ad magnā cōſolatōem Uerbū enī eue. ip̄am cū viro in magno dolore eliminauit a gl̓ia: et portas celi ſibiſueqꝫ ſoboli p̄cluſit. Tuū aūt verbū bn̄dictū. o mater ſapientie: ad magnū gaudiu̓ te ꝑduxit: portaſqꝫ celi oībus ingredi volētibus aꝑuit. Un̄ ſicut angeli ī celo ex hoc letabant̉: ꝙ te o mat̓ dei. ante
mundi conſtitutōem naſciturā preuidebant: ita et adam ex p̄ſcientia tue natiuitatis. magnū gaudium et exultationemhabebat. Tu autem.¶ Feria. iij. Lco ſcd̓a. Abſolutio.Aidiuua nos o virgo amabilis. in huiꝰmundi ſeuis ꝑiculis. AmenCapitulū. viij.Iectus deniqꝫ adam de paradiſo: iuſticiā dei et mīamlīſeip̄o expertus eſt. timēs deū ꝓpter iuſticiam. atqꝫ oībus ſue vite tꝑibus. ip̄m intime diligēs ꝓpter mīam A Benevtiqꝫ mūdus diſpoſitus erat. ꝙͣdiu ſuapoſteritas ſimilit̓ faciebat. Ceſſantibꝰvero hom̄ibus iuſticiā et mīam dei cōſiderare. obliti ſunt multi eoꝝ ſui conditoris. Nā credebāt hoīes. illa q̄ eis placebant. et in turpitudine carnalis concupiſcētie. tꝑa ſua abhominabilit̓ deducebant. qd̓ deus vehement̓ abhorrens.vniuerſos mundi inhītatores ꝑ diluuiūinterfecit. p̄ter eos qͦs per arcam noe.ad mundi reſtauratōem ſua p̄ordinatione ſaluauit. Multiplicatus ſiquidem denuo humanus ppl̓us: a veri dei culturaper ydolatriam apoſtatauit: ex maligniſpūs inſtigatione. legem ſibi dictando.diuine voluntati contrariam. Sed deꝰex ſua miſericordiſſima paterna pietatecōmotus. verū ſue fidei emulatorem abraam viſitauit: et cum eo ſuaqꝫ progenie fedus pepigit. ꝯpleuitqꝫ deus abraedeſiderio donando ei filium yſaacͣ. ex cuius progenie naſciturum promiſit filiuꝫſuū xp̄m. B Unde bene credibrle fore dinoſcit̉: eciam abrahe diuinitusfuiſſe p̄oſtenſum: ꝙ vna filiarū ſue ſtirpis īmaculata virgo. dei filiū parturiretCredit̉ quoqꝫ abraam de hac futura filia. magis ꝙͣ de yſaac ſuo filio exultaſſe.atqꝫ maiori caritate ip̄am. ꝙͣ yſaac ſuuꝫfilium dilexiſſe. Intelligendum eſt eciāamicum dei abraam. propter ſuperbiamvel cupiditatē non acquiſiſſe bona temꝑalia. nec deſideraſſe filiū pro cōſolatōe
eē. v.