Liber.Secundus.

tibi facere Primo moderatū ſomnū adhabitudinē bonā. Scd̓o temꝑatas vigilias ad corꝑis exercitatiōem Terciomoderatū cibū ad corꝑis fortitudineet ſuſtentatōem. Tria conſulo tibi Primo laborē in ieiunijs et oꝑibus bonis.quibus ꝓmittit̉ regnū celoꝝ. Scd̓o eaq̄ habes ad honore dei diſponere. Tercio conſulo tibi cogitare duo ꝯtinuo incorde tuo. Primo que feci pro te. patiendo ⁊ moriēdo pro te. hec cogitatio excitat caritatē ad deū. Scd̓o ꝯſidera iuſticiam meā. et futurū iudiciū. hec incutittimorē in animo. Quartum demum eſt.qd̓ ⁊ p̄cipio ⁊ mādo ⁊ cōſulo ⁊ ꝑmittohoc eſt obedire vt teneris Hoc p̄cipioquia deus tuus ſum Hoc mando. vt nōaliter facias. qꝛ dominus tuꝰ ſum. Hocpermitto tibi. qꝛ ſponſus tuus ſuꝫ. Hocconſulo quia amicus tuus ſumUerba xp̄i ad ſponſaꝫqualiter deitas. virtus veraciter eſt nūcupanda. et de multiplici ſupplantatōehomīs per dyabolū inſtigata. et de multiplici remedio in hominis adiutoriuꝫ ꝑxp̄m addito ⁊ ſuppleto ¶ Capitl̓m xvij.Ilius dei loquebatur ad ſpōſam dicens. A Credis tufirmit̉. ꝙ hoc qd̓ preſbiter tenet in manibus ſit corpus dei? Reſpōditilla Ego credo firmiter. ꝙ ſicut verbuꝫmiſſum marie factū eſt in vētre eius caro et ſanguis. ſic hoc quod nūc videoin manibꝰ ſacerdotis credo eſſe veruꝫdeū ⁊ hominē. Cui reſpondit dn̄s Egoſum ideꝫ qͥ loquor tecū eternaliter in deitate manens. ⁊ in vtero virginis humanatus. non tamen amittēdo deitatē Deitas mea merito pōt vocari v̓tꝰ. qꝛ in ipſa ſunt duo. ſcꝫ potentia potentiſſima. aqua eſt oīs potentia Scd̓o ſapiētia ſapientiſſima. de qͣ ⁊ in qua eſt omīs ſapiētiaIn ip̄a quippe deitate omīa quecūqꝫ ſūtrōnabiliter et ſapient̓ ordinata ſunt Nānō eſt vna titella in celo. que non eſt in

ea. et per eam cōſtituta et preuiſa. Nonvnus athomꝰ in terra. nō vna ſcintillain inferno eſt q̄ eiꝰ ꝯſtitutionē excedatet ꝙ ab eius ſe preſciētia ſe poſſit occultare B Nūquid miraris quare dixivnam titellam in celo? ¶ Deniqꝫ ſicuttitella eſt perfectio verbi gloſati. ſic virbū dei perfectio omniū ⁊ in honore omniū inſtitutū. Quare aūt dixi vnū athomū in terra. niſi qꝛ oīa terrena tranſitoria ſunt. Nec tn̄ illa ꝙͣtumcunqꝫ modica. diſpoſitionem ⁊ prouidentiam dei excedunt. Quare aūt dixi vnā ſcintillā inin inferno. niſi quia in inferno nichil eſtniſi iuuidia. Sicut em̄ ſcintilla ꝓceditab igne. ſic ab immūdis ſpiritibus ꝓcedit oīs malicia ⁊ inuidia. vt ſꝑ ip̄i ⁊ eoꝝfautores habeant inuideaꝫ. caritatē vero nullā. Ergo quia in deo eſt perfectaſcientia et potentia. ideo vnūquodqꝫ ſicdiſpoſitum eſt. vt potentie dei nichil preualeat. nec irrationabiliter aliquid cauſari poteſt fctm̄. ſed omīa rationabiliterfacta ſunt. ſicut vnicuiqꝫ rei ꝯgruebat.Deitas igit̉ quia veraciter virtus nuncupari poteſt. virtuteꝫ ſuā maximā oſtēdit in creatione angelorū. Crauit quitpe eos ſibi in honorem. et ſibiipſis in delectationeꝫ. vt caritatē haberent et obedientiam. Caritatem qua nichil diligerent niſi deum. obedientiam qua deo inomnibus obedirent. Contra hec duo qͥdam angelorū male errantes. male mouerunt voluntatē ſuā. Uerterunt quiſpe voluntatem ſuaꝫ directe contra deuita ꝙ virtus erat eis odioſa. et ideo qd̓erat deo contrariuꝫ eis erat carum. Etex iſto inordinato motu meruerunt caſum. Non ꝙ deitas eum ipſis creaſſetſed quia ipſi ex inordinatiōe ſcientie ſueſibiipſis procurauerunt eundem caſumC Cum ergo vidiſſet deus in exercitu ſuo celeſti diminutionem. ex propriovicio ipſorum factam. fecit iterum deitas virtutem ſuam. Nam creauit hominem cum corpore et anima. eidem vero