Secuūdus.Liber.

Ego ſum qui iudicaui adam et cayn ettotū mundum. immittendo ꝓpter hoīmpeccata diluuiū: Ego idem ſum qui populū iſraheliticū ꝑmiſi in captiuitatemvenire. et eum mirabilit̓ in ſignis mirabilibus eduxi In me eſt omīs iuſticia. eterat et eſt ſine principio et fine. nec aliqn̄ īminuitur apud me. ſed ſemꝑ vera īme ꝑmanet et īmutabilis. et ꝙͣuis nunciſto tꝑe iuſticia mea videat̉ aliquantulūmitior. et deus quaſi in iudicando nuncpatiētior Hoc tn̄ nō ē īmutatio iuſticiemee que nunꝙͣ immutat̉. ſed oſtēſio maior caritatis mee. Eadē quippe iuſticiaet eadem veritate iudicij nunc mundumiudico. qͣ tūc cū ppl̓m meum egiptijs ſeruire permiſi. qua et in deſerto afflixi Sꝫante incarnatōem meā. occultabat̉ dilectio quā in iuſticia habui. quaſi lux alſcondita. ſeu aliqua nube obumbrata.B Aſſumpta vero hūanitate. licetmutabat̉ lex data. non tn̄ mutabat̉ iuſticia. ſed euidentiꝰ apparuit. et copioſiusilluminabat̉ in caritate ꝑ filiū dei. et hͦtriplicit̓. Primo. qꝛ mitigabat̉ lex queerat dura. ꝓpter inobedientes et induratos. Et difficilis ꝓpter domādos ſuꝑbos. Scd̓o. quia filiꝰ dei paſſus ⁊ mortuus eſt. Tercio. qꝛ iudiciū quaſi longius nūc ꝙͣ antea. ex miſcd̓ia ⁊ protrahi videtur. et mitius eſſe nunc in peccantesMultū quippe rigida ⁊ ſtricta videt̉ iuſticia in primis parentibꝰ. In vnda diluuij. In morte ī heremo ꝓſtratoꝝ. ⁊ eadem iuſticia nunc mecum ē. et eternalit̓fuit. Sed nūc magis miſcd̓ia ⁊ caritasapparet. q̄ tunc rationabilit̉ in iuſticiaoccultabat̉ et miſericordit̓ Licet occultius exhibebat̉. qꝛ nūqͣ iuſticiā ſine mīafeci nec facio. nec ſine iuſticia pietatemNūc aūt potes q̄rere. ſi in om̄i iuſticiahabeo miſcd̓iam. qūo miſericors ſum indānatos? Rn̄deo tibi ꝑ exemplū. qͣſi aliquis iudex ſederet in iudicio. et frat̉ eiꝰveniret ad iudiciū iudicandus. Cui dicit iudex. Tu frater meus es et ego iu-

dex tuus. et licet te intime diligo. tamēnō potero nec decet facere cōtra iuſticiam. Tu vidēs oēm iuſticiā in conſciētia tua ſcd̓m merita tua. ſcd̓m hāc ergooportet te iudicari. Si enī poſſibile eētvenire ꝯtra iuſticiā. libent̓ ꝑ te iudiciūportare. C Ego ſum ſicut iudex ille. Hō frat̓ meus ē ꝑ hūanitatem Quoveniente ad iudicū meū. conſciētia eiꝰdicit culpā ſuā et intelligit. ſcd̓m quamiudicandus ē. Ego vero qꝛ iuſtus ſumRn̄deo anime ꝑ ſil̓itudinem dicēs ſibi.Tu vides oēm iuſticiā in ꝯſcientia tua.dic ergo quid mereris? Tūc rn̄det michi anima. Iudiciū meū dicit michi cōſcientia mea. et ip̄m eſt pena digna promeritis. qꝛ nō obediui tibi. Cui ego reſpondeo. Ego iudex tuus ſuſcepi omnēpenam pro te. et notū feci tibi periculūtuū et viā eundi. ne tu venires in penā.Iuſticia quippe fuit. vt an̄ ſatiſfactōeꝫculpe celum non intrares Hāc ego ſuſtinui ꝓ te. quia ꝑſonaliter impotes erasad patiendū. Ego oſtendi tibi ꝑ ꝓphetas que michi erat futura. et nec mīmūpunctū de quo ꝓphete vaticinabanturp̄teriui. Ego oſtēdi tibi oēm dilectōeꝫquā poterā. vt verteres te ad me. Sedqꝛ auertiſti te a me. ideo iuſticia nūc esdignus. qꝛ mīam contemſiſti. Ueruntnadhuc ita miſericors ſum. ꝙ ſi poſſibileeēt me iterato mori. magis eandē penāquā in cruce ſemel patiebar. iteꝝ magispaterer ꝓ te. ꝙͣ tali iuſticia viderē te iudicari. Sꝫ iuſticia dicit īpoſſibile eē meiterato mori. Miſcd̓ia vero dicit. ſi poſſibile eſſet morerer libent̓ pro te. Ecceqūo miſericors ſum eciā ī damnatos. etꝙͣ caritatiuus Quidqͥd enim facio. hocfacio vt oſtendam caritatem meā. Abinicio quippe dilexi homīem. eciam cūiratus viderer. ſed dilectionem meamnullus curat nec attendit. N Nūcergo quia iuſtus et miſericors ſum. moneo eos qͥ dicuntur milites. vt querantmiſericordiam meam. ne inueniat eos