Secundus.Liber.

xp̄i ad dyabolū. cur permiſit iſtam animam. et ꝑmittit malos. ſuū verū corpꝰcontingere. et ſumere vl̓ reciꝑeCapl̓m. ij.Idebatur deus iratꝰ et aitA Opus manuū meaꝝhoc me plus cōtemnit. qd̓ in maiorē honorē conſtitui Iſta anima cui oēm curāadhibui caritatis mee. tria michi fecit.Auertebat oculos ſuos a me. et vertebat ad inimicū. Voluntatē ſuam firmauit ad mundū: Fiduciā ſibi poſuit. ꝙ libere poſſet cōtra me peccare. Propt̓eaqꝛ non curauit reſpicere me. ego feci eiiuſticiā meā ſubitā Quia vero firmauitvelle ſuū contra me. et fiduciā ſibi poſuit falſam. ego abſtuli ei deſideriū ſuūTūc quidā diabolus exclamauit dicēsIudex. hec aīa mea ē. Reſpōdit iudexQuid cauſe habes cōtra eam? Rn̄ditille. Propoſitio querimonie tue mea ēaccuſatio. ꝙ ſcꝫ contēpſit te creatoremſuū. ꝓpter qd̓ facta eſt ancilla mea. Etqꝛ ſubito ſublata ē. qūo ſubito poteratte placare? Nam et cū in mūdo vixiſſetſano corꝑe. nō tibi ſeruiuit ſincero corde. qꝛ dilexit feruentiꝰ creaturā. nō patienter tulit egritudinē. et qꝛ nō cōſiderauit opera ſua vt debuit. In fine veronō arſit caritatis igne et quia ſubito abſtuliſti eam. ideo mea eſt. Rn̄dit iudex.Non dānaret ſubitus finis niſi diſcordarent oꝑa. Nec volūtas ſine diligēti deliberatōe. ꝑpetuo damnat̉ B Tūcmater dei veniens ait. Fili ſeruus negligens qui hꝫ amicū familiariſſimū dn̄o.nūquid ille familiariſſimus non aſtabitei? Aut nō debet ꝓpter eū ſi petierit ſaluari? Rn̄dit iudex. Omīs iuſtcia debeteſſe cū miſcd̓ia et ſapiētia. Miſcd̓ia adremittendū rigiditatē. ſapiētia vt tn̄ ſeruet̉ eqͥtas. Sꝫ ſi talis fuerit trāſgreſſioque nō eſt digna remitti. ꝓpter familiaritatē tn̄ ſalua iuſticia poterit mitigariTūc ait mater Bn̄dicte fili mi. hec aīacontinue habuit me in memoria. et exhi

buit michi rēuerentiā. et ꝓ me ſolemnitatem ſua afficiebatur facere. ꝙͣuis frigidus erat ad te. Ideo miſerere ei Reſpōdit iterū filius. Scis mater bn̄dictaet vides om̄ia in me. Hec anīa ꝙͣuis tein memoria habuerit. plus tn̄ ꝓpter bonum temꝑale faciebat ꝙͣ propt̓ ſpūaleNam corpus meū mūdiſſimū nō ſic tractabat vt debuit. Os nāqꝫ fetidū prohibuit mee caritatis dilectionem. Amormūdi et diſſolutio abſcōdit ei meā paſſionē Preſumptio nimia vēie et finis ſueincōſideratio. accelerauit vitā ſuā. Etꝙͣuis me ſumpſit cōtinue. non tn̄ ex hocmultū meliorabat̉. qꝛ non ſe preparauitvt debuit. G Qui enim colligerevellet hoſpitē bonū et dn̄m. p̄parare debet non ſolum hoſpiciū. ſed et omīa vtēſilia. Sic nō iſte. qui et ſi mundauit domū nō tn̄ ſcopauit eam reuerēter et diligent̓. nec pauimentū ſtrauit virtutumfloribus. Nec vtēſilia mēbroꝝ ſuoꝝ impleuit abſtinētijs. Ideo quid ei faciendum ſit ſatis vides. et quid ꝓmeruerit.Ꝙͣuis enim incomp̄henſibilis ſim et īuiolabilis. et vbiqꝫ ſum ꝑ deitatē meam.tn̄ certe cū homīe mundo eſt michi delectatio. licet et cū bono ingredior et cūdamnato. Nā boni ſuſcipiūt corpꝰ meūhoc qd̓ crucifixū eſt. et aſcēdit in celuꝫ.qd̓ p̄figurabat̉ in manna et in farina vidue. Similit̓ et mali. ſed boni ad cōfortatōem maiorē. mali vero ad maiorē iudicij iuſticiā. qꝛ nō timēt indigni accedere ad tantā dignitatē. D Rn̄dit diabolus. Si acceſſit ad te indigne et iudicium ſuū ex hoc augmētabat̉. cur permiſiſti eum accedere ad te et contingere te tam dignū. ¶ Rndit iudex. Nonqueris ex caritate quā non habes. ſꝫ qͥaex virtute mea cōpelleris. ꝓpter iſtamſponſam meā que hec audit. Sicut enīin humanitate mea et boni et mali tetigerunt me. ad oſtendendū verā hūanitatem et patiētie humilitatem. ſic et boniet mali comedūt me in altari Boni ad

f. j.